U2 - Songs of Innocence (2014)

Wist ik veel... Het blijkt dus een geintje. Moet kunnen. Knap dat je het origineel hebt gevonden.

Ja die Korrelzout kan je wel om een boodschap sturen
Als OL/WOE (ouwe lullen/waver onders elkaar voor de bitwitters): heb je dit al gehoord en wavonjervan?

Ik vrees met vreze ...

Ja ik heb 'dit' al beluisterd. In zijn geheel, drie maal zelfs. Vanwege het scheepsrecht. Het is niet mijn muziek noch mijn band. Nooit geweest. De songs nr. 7, 8 en 9 zullen me niet storen bij het kiezen van een mooi flesje wijn bij een goede slijter. De rest vind ik muzikaal niet noemenswaardig. Omdat sym/antipathie voor een band of muzikant bij het beoordelen van muziek geen (?) rol mag spelen, zie ik af van een rating. De zanger en ik hebben al van kinds af aan mot. Geloofskwesties en dergelijke. Je kent het wel. Vandaar.

Deze OL heeft hem gehoord, Mjuman, en vindt het een aardige plaat, maar allerminst een hoogtepunt in het oeuvre. Ik volg de band al sinds hun debuut en heb ze nog live gezien in de Stadsgehoorzaal in Leiden, toen het leven nog redelijk simpel was (1981, de October-tour). De jochies van toen zijn nu heren (en dat geldt zowel voor U2 als voor ondergetekende ). De laatste echt grootse plaat van U2 was wat mij betreft Achtung Baby. Sindsdien hebben ze verdienstelijk werk geproduceerd, met als uitschieter voor mij All That You Can't Leave Behind. Echt slechte platen heeft U2 nooit gemaakt, vind ik - op elke release staat minstens één nummer dat mijn hart sneller doet kloppen. Songs of Innocence bungelt bij mij ergens onderaan de lijst, maar (nog) wel boven Zooropa, Pop en No Line on the Horizon.

En tsja, mijn ouders zaliger hebben mij altijd geleerd om een gegeven paard niet in de bek te kijken, dus mij hoor je niet klagen over het cadeau van Mr Apple.

Vertel, wat heeft Bono uitgevreten?

Dank - ik heb een zo mogelijk nog grotere antipathie tegen Apple - ondanks meerdere Apple-zeloten in m'n vriendenkring - en heb bijgevolg een iAllergy. Een katteliek als Bono als apostel in de kerk van Jobs, 't mot niet veel gekker worden

Renoir: mjuman kent de band al van de allereerste single, 11 O'Clock Tick-Tock - jazeker wij flashten onze nieuwe aankopen in een niet nader te noemen Utrechts café 's zaterdags voorafgaand aan de toepsessies. Debuut in de Melkweg (ca 250 p) gezien, en op een gegeven moment afgehaakt toen alle sappies mee gingen doen. Pop vind ik niet slecht, Zooropa evenmin maar No Line kan wat mij betreft weggegumd worden.

In de songs wordt niet aan Apple of aan Steve Jobs gerefereerd.

Net zoals je in een koffieshop ook drugges kan kopen. En wie noemt zijn toko nou naar de vrucht die ervoor gezorgd heeft dat de eerste mensen het paradijs uit gebonjourd zijn. Alsof meneer Steve met zijn dure spulletjes - lekker zo'n zure apple - ervoor zorgt dat alle zielen op aarde het paradijs krijgen.

100 meloenen voor een potrock zingzangreclame

Ik ben niet de grootste U2 fan, ik heb niet alle albums en heb ze "slechts" 2 keer live gezien echter ik keek hier wel naar uit. Mijn persoonlijke mening (voor wat het waard is). Ik probeer dit album op eigen merites te beoordelen, even nog los van de wijze van lancering. SOI heb ik de afgelopen dagen vaak beluisterd en ik kom heel eerlijk tot de conclusie dat ik dit een buitengewoon goed album vind. Gezien alle commentaren en de bijzonder lage waardering voel ik me bijna bezwaard het toe te geven. Naar mijn eigen smaak het beste album van U2 sinds Achtung Baby. Ik vind het een oorstrelend samenhangend geheel en veel uitgebalanceerder dan de afgelopen albums. Ik hecht dan ook meer waarde aan de recensie van Rolling Stone dan aan NME in deze. Ik kijk dan ook uit naar Songs of Experience.

Heb je deze omstreden gratis download al gehoord Mjuman ?
Of was je al klaar met U2 ???

Opmerkelijk dat dit album door de pers vrijwel unaniem negatief wordt beoordeeld. Zelfs Humo die altijd volledig pro-U2 was en No Line on the Horizon als meesterwerk bestempelde maakt (het meest zelfs van allemaal) brandhout van dit album.

Na beluistering van dit album via YouTube en iTunes moet ik de criticasters helaas gelijk geven. Dit album klinkt te kil en te klinisch, te overgeproduceerd (niet te verwonderen als er 5 producers aan te pas komen), de bezieling is weg en de songs kunnen nauwelijks boeien of beklijven. Ik ben altijd een U2-fan geweest maar als ik iets niet goed vind vermeld ik dat ook. Dit album kan in de verste verte niet tippen aan eender welk album dat U2 in het verleden had uitgebracht.

Akkoord, U2 heeft zichzelf de lat erg hoog gelegd met de meesterwerken The Joshua Tree en Achtung Baby. Met Zooropa en Pop gingen ze soms te ver in hun experiment, akkoord, maar U2 had wel het lef daarvoor en beiden albums bevatten een aantal zeer sterke songs. Met All That You Can't Leave Behind en How to Dismantle an Atomic Bomb keerde U2 terug naar hun vertrouwde, 'veilige' sound, ook akkoord maar beiden albums hadden een natuurlijke productie zonder overbodige franjes en ook deze albums herbergden heel wat prima songs. Geen meesterwerken maar degelijke U2-albums. Op No Line on the Horizon werden er (voorzichtig) nieuwe wegen bewandeld al kwam dit volledig op het conto van producers Eno en Lanois, maar sommigen hadden er geen oren naar. Anderen zijn dan weer teleurgesteld omdat er geen bonafide hits op stonden maar sinds wanneer heeft een band als U2 hits nodig in een periode waarin hits minder dan ooit relevant zijn? In ieder geval vond ik dat het beste album sinds Achtung Baby en mogelijk een nieuw hoofdstuk. En dan krijg je dit ... Ik kan mij niet herinneren dat een band zo'n sterke terugval kent t.o.v. het vorige album.

Naar verluidt zou dit album op 13 oktober in de winkelrekken komen. Ik heb alle U2-albums in mijn bezit maar de kans dat ik deze Songs of Innocence zal aanschaffen is erg klein.

Mju vertikt het om iTunes te gebruiken, vermoed ik. Je kunt het hele album ook via andere kanalen horen, bv. YouTube.
Ik heb als mede OW'er geen probleem met deze Apple deal. Als Apple-gebruiker kwam het album wel ongevraagd binnen. Ik vind het een "kraak nog smaak" album, net als NLOTH. Het kabbelt ongevaarlijk voort, niet storend, maar ook niet urgent of spannend.

Da's helemaal juist; vooral toen ik - om mijn lief te pleasen (zij had een iPod classic in haar Kerstpakket gekregen ) - iTunes had geïnstalleerd en vervolgens alle mp3's ongevraagd verbouwd werden. Met schuurpapier heb ik aansluitend mijn harddisk schoongepoetst



Dat laatste lijkt me dan een enorm tijdsbesparende tip - alhoewel ik niet geheel kan uitsluiten dat ik het toch wel eens zal beluisteren. Geheel eigenzinnig besteed ik mijn luistertijd liever aan het recentelijk herontdekte werk van Hector Zazou, zoals Hector Zazou - Sahara Blue (1992) of Jenny Hval & Susanna - Meshes of Voice (2014), FKA Twigs - LP1 (2014) of Hydras Dream - The Little Match Girl (2014)

Zo op het eerste gehoor vallen mij de volgende dingen op. Het album is opvallend lelijk geproduceerd. Normaal stoor ik me niet zo snel aan een slechte productie , maar dit komt heel klinisch op mij over. Ik hoor ook weinig dynamiek...zou dat door die verdomde loudness war komen?

Songmatig gokt de band veel te veel op grote halen stadium bombasme. Aanstekelijke refreintjes, dansbare ritmes etc. Niet vervelend om eens op te zetten, zo zou ik me ook niet irriteren als een deel van deze nummers op de radio gedraaid zou worden. Aanstekelijkheid lijkt echter het enige ingrediënt van dit album. Het raakt me totaal niet. Mijn voet tikt soms mee, maar een blijvende indruk wordt niet achtergelaten.

Ik vind het lastig om hierop een waardering te plakken. Heel erg slecht is het niet, maar ik hoor ook geen grammetje bezieling. Goed vakmanschap, maar geen pit. Stadiumrock uit de fabriek. 2*, maximaal 3*

Ik vindt dit een erg goed album! Ik vindt lang niet alles van U2 goed.. maar dit album kan ik zeker waarderen! U2 blijft zichzelf maar toch is het ook de 2014 U2, ik vindt dat het album fris en nieuw klinkt. Ik ben nu al benieuwd naar 'Songs Of Experience'

Ook fijn dat het album op 10 Oktober op CD uitkomt!!!

Ik verhoog naar 3.

Na een paar luisterbeurten moet ik toegeven dat het best ok is. Nog steeds niet top, want te wisselvallig.
Maar een nummer als raised by wolves is toch wel heel erg lekker hoor. Neigt naar de oude u2.

Deze cd wordt zo collectief neergesabeld dat objectief luisteren bijna niet meer mogelijk is.
Dat gebeurde eigenlijk ook al met No lines on the horizon. Die werd ook neegehaald en begon pas een jaar na de release lof te oogsten.

Cult album, over 86 jaar het album van de Eeuw

Bono vroeg zich af: is U2 anno 2014 nog relevant? Dan is het maar de vraag op welke manier je nog relevant wilt zijn. Wil je heersen over de Top 40 met gigantische hits? Good luck, mate, je bent 54 en je had de vader kunnen zijn van de Iggy Azalea's, Charli XCX'en en Ariana Grandes van deze wereld. Het 'Top 40-publiek' ben je al minstens tien jaar geleden kwijtgeraakt.
Of wil je nog relevant zijn voor de hedendaagse muziekliefhebber in een uiterst gefragmenteerd muzieklandschap? Een album waarin je je hart, ziel en gedachten stopt, dat misschien niet iedereen even goed zal smaken, maar op zijn minst prikkelend en interessant is voor 'de gemiddelde muziekliefhebber'? Twijfelen, hinken op twee gedachten, dat is wat U2 doet op dit album. Vijf producers, de releasedatum een aantal jaar opschuiven. En dat hoor ik terug. De eerste helft van dit album vind ik redelijk tot vrij zwak. 'Joey Ramone' is een draakje, met een generieke, nietszeggende tekst. Precies het soort 'hit' dat U2 van mij niet meer hoeft te maken. 'Every Breaking Wave' is aardig qua thematiek, maar als metafoor voor een op-uiteenspatten-staande relatie is het niet heel origineel. 'California' vind ik weer zwak, met het Beach Boys-achtige intro en wederom een nietszeggende tekst. 'Song for Someone' is een mooie, vakkundig gemaakte ballad, maar niet verrassend. 'Iris' begint erg mooi, heeft een mooie tekst, maar slaat dood in het refrein met een zoveelste misplaatste 'oh oh oh'. 'Volcano' heeft een fraai intro met de baslijn, maar doet me verder weinig. De eerste helft van het album is te veilig, het klinkt alsof het vol zit met twijfel over de te volgen richting, het klinkt alsof er over elke erbij gepropte synth en 'oh-oh-oh' tenminste drie conference calls zijn gehouden.
Gelukkig is het tweede deel - de nummers die grotendeels of uitsluitend door Danger Mouse zijn geproduceerd - veel beter. 'Raised By Wolves' en 'Cedarwood Road' zijn sterke, persoonlijke nummers. Afsluiter 'The Troubles' vind ik persoonlijk het sterkste nummer van deze plaat, met een mooie bijdrage van Lykke Li, ik vind haar stem erg goed bij het nummer passen.

Er zal wel weer een onvermijdelijke wereldtour komen.Eerlijk, ik heb daar zin in (ik heb U2 nog maar één keer live kunnen zien). 'Raised by Wolves' en 'Cedarwood Road' live, daar ben ik erg benieuwd naar. En hopelijk een gastoptreden van Lykke Li. Dan ga ik tijdens 'The Miracle (Of Joey Ramone)' wel even een biertje halen...

3,5*

Noch Apple noch U2 doet trouwen iets nieuws. qua promotiedinges

Zullen we verder rellen bij "War"?

Als groot U2-fan, ben ik zeer tevreden over deze release. Ok, het komt niet in de buurt van de albums die ze tussen 1984 en 1997 gemaakt hebben, maar dat is logisch. Vooral de tweede helft van het album (de tracks waar Danger Mouse de meeste invloed op had) is gewoon sterk. Ze doen niets nieuws, maar toch is er voldoende variatie tussen de verschillende nummers. Sleep Like A Baby Tonight had zo op Zooropa kunnen staan, terwijl This Is Where You Can Reach Me Now uit 1983 zou kunnen komen.

De eerste helft bevat duidelijk de hits, met de meer gelikte productie en de opvallende hooks. California en Every Breaking Wave zijn echter gewoon sterke nummers met catchy refreinen. De enige misser is The Miracle. Dat nummer lijkt een samenraapsel van enkele ideeën die niet eens goed uitgewerkt zijn. Song For Someone is ook aan de saaie kant, met een lachwekkende solo die Edge gehaald heeft van NLOTH's Crazy Tonight. Dat zijn de enige twee nummers die van mij een onvoldoende krijgen.

De topper van het album is voorlopig Iris. Van de nummers die Bono over zijn moeder heeft geschreven (Tomorrow, Lemon en Mofo) is dit de minste, maar dat zegt vooral iets over de kwaliteit van de andere nummers. Het is het meest typische U2 nummer van het album, met de kenmerkende gitaar van Edge en de stuwende bas van Clayton waarmee ze tonen dat ze nog steeds als de beste anthems kunnen maken. De persoonlijke tekst maakt dit het meest emotionele nummer van het album. Met stukjes als deze kan Bono me nog altijd raken:

Iris playing on the strand
She buries the boy beneath the sand,
Iris says that I will be the death of her
It was not me

Het tweede deel begint dan met een serie rockers. Sinds de eeuwwisseling zijn dat meestal hun zwakste nummers, maar dat is hier niet het geval. Volcano doet nog het meeste denken aan de banale rockers zoals Get On Your Boots of Vertigo, maar voorlopig vind ik het wel leuk. Raised By Wolves is dreigend en bevat ook fantastische uithalen van Bono tijdens het refrein. Ook in het volgende nummers is hij de ster. De passie in het laatste stukje van Cedarwood Road doet me denken aan nummers als Stay. Bono's stem is natuurlijk verouderd en minder krachtig, maar als hij er echt voor gaat, is het resultaat nog altijd geweldig.

In Sleep Like A Baby Tonight is de invloed van Danger Mouse duidelijk te horen. Het nummer rust op een bedje synths en dat is fijn als afwisseling. Edge beseft hier ook dat er nog andere effecten zijn dan delay. Ook in het volgende nummer is het gitaarwerk creatiever dan we de laatste tijd gewend zijn van U2. Dan komen we bij het laatste nummer, The Troubles. Het groeit stilaan uit tot mijn favoriet. De strijkers gaan perfect samen met Lykke Li's vocalen. Ik denk dat Bono haar beschreef als een voodoo child en daar kan ik volledig inkomen. De deprimerende lyrics zijn ook sterk. Dit is bijvoorbeeld één van de betere dingen die Bono de laatste tijd heeft geschreven:

Somebody stepped inside your soul
Little by little they robbed and stole
Till someone else was in control

Het nummer bouwt op naar een subtiele climax (voor U2 dan toch) die te abrupt ophoudt naar mijn gevoel.

Het album bevat misschien minder hoogtepunten dan hun vorige albums, maar hij bevat ook minder missers. Het is bovendien het eerste album dat als een geheel aanvoelt sinds Zooropa. Hierdoor gaat hij volgens mij langer meegaan dan de andere drie albums uit de jaren 2000.

@ Edwynn

Dat plaatje is al in een eerder bericht bij dit album gepost, en het is gephotoshopt. Persoonlijk vind ik die discussie over de Apple-deal een beetje vermoeiend worden. Toegegeven, ik heb er zelf ook mijn bedenkingen bij. Maar die deal heeft geen enkele directe relatie met de muziek op het album, en de discussie hoeft daarom in mijn ogen niet bij de albumpagina gevoerd te worden. Als U2 nu het nummer 'We Loved Steve, He Was Our Friend And He Gave Us A Special iPod, But Tim Gives Us A Shitload Of Money, Which Is Even Better, As If We Didn't Have Enough Of It Already' op dit album had gezet, dan was het een ander verhaal geweest.

Zoals zo vaak zijn het de randverschijnselen die de overhand krijgen boven het product. Zo ook bij het nieuwe U2 album. De discussies over het uitbrengen door Apple zijn niet van de lucht waarbij allerlei argumenten de plank volledig mis slaan. Voor en tegenstanders gaan elkaar nog net niet lijf terwijl het maar om 1 ding gaat en dat is het album zelf. Vijf jaar na het verschijnen van No Line On The Horizon is er dan eindelijk een opvolger luisterend naar de naam Songs of Innocence. Heb het album al van af het begin van uitkomen in bezit en heb er elke dag naar zitten luisteren om zo een zo eerlijk mogelijk oordeel te kunnen geven i.p.v. naar 1 dag al te roepen dat het album “verschrikkelijk goed” of “verschrikkelijk slecht” is.
Het album opent met de nieuwe single The Miracle (of Joey Ramone). Tekstueel grijpt Bono terug naar zijn jeugdjaren als hij de Punk, en in het bijzonder The Ramones, voor het eerst hoort. Muzikaal gezien een lekker in het gehoor liggend nummer met een paar mooie gitaar riffs van The Edge maar misschien niet wat je van een U2 single mag verwachten. Vervolgens Every Breaking Wave een sfeervolnummer wat niet had misstaan op All That You Can't Leave Behind. Ook Calfornia (There Is No End To Love), met een Beach Boy achtig intro, grijpt tekstueel terug naar de beginjaren van de band en verhaalt over hun eerste trip vanuit het sombere Dublin naar het zonnige Amerika. Aangekomen nu bij Song for Someone een van de eerste echte hoogtepunten van het album. Na een mooi acoustisch intro gaat het nummer over in een hogere versnelling waarin The Edge zijn kwaliteiten als gitarist kan tonen. Alhoewel het nummer over Someone gaat is die Someone ontegenzeggelijk Bono zijn vrouw Ali.
If there is a light you can't always see. And there is a world we can't always be.
If there is a kiss I stole from your mouth.
And there is a light, don't let it go out.
Ook Iris (Hold Me Close) grijpt terug naar Bono zijn jeugd waarin zijn veel te vroeg overleden Moeder de hoofdrol speelt. Zij kwam al vaker voor in zijn teksten maar nog nooit gebeurde dit zo direkt.
Hold me close, hold me close and don't let me go.
Hold me close like I'm someone that you might know.
Hold me close, the darkness just lets us see.
Who we are.
I've got your life inside of me. 
Iris... Iris...
Het album vervolgt met Volcano,met een typisch jaren 70 gitaar sound (Gang of Four) een nummer die het live wel eens goed zou kunnen doen. Dat geldt ook voor Raised by Wolves, een nummer dat gaat over het opgroeien in een stad als Dublin met alle moeilijkheden die daar bij horen. Het nummer is gebouwd op het fundament van U2’s rhytm sectie Adam Clayton en Larry Mullen met daarom heen het gitaarspel van The Edge. Cedarwood Road (de straat waar Bono opgroeide) wordt gedragen door het het gitaar spel van The Edge waarin het Boy tijdperk doorklinkt. Wederom een uittstekend nummer. Sleep Like A Baby Tonight gaat over de crisis in de Katholieke Kerk naar aan leiding van alle gebeurtenisssen in het verleden. Voor het eerst horen we echt de invloed van producer Danger Mouse terug in de door keyboards beheersde ballad. This Is Where You Can Reach Me (For Joe Strummer) kent weer een typisch jaren 70 sound en toont de voorliefde van The Edge voor The Clash. Het laatste nummer, The Trouble ,verhaalt over de problemen in Noor Ierland in het verleden en is mede dankzij zangeres Lykke Li een zeer sfeervol en geslaagde ballad. Het is tevens het meest experimentele nummer van het album dat voor de rest een meer jaren 70 sound heeft. Al met al een zeer geslaagd album. Het mag dan niet de kwaliteit hebben van The Joshua Tree of Achtung Baby maar U2 bewijst wel dat ze nog in staat zijn om een zeer goed product af te leveren en wie weet wat de toekomst nog brengen gaat.

Ah, dat is me dan tussen alle superrelevante bijdragen volledig ontgaan. Sorry heur.



Nee, nee. De randsverschijnselen horen er niet bij, maar wel even je eigen mening erbij zetten. Wat is het nu? En waarom slaan 'allerlei argumenten' de plank volledig mis? Mag in het discussiedinges hoor. Ik ben de beroerdste niet.

Het fysieke product, de cd zelve is inmiddels een randverschijnsel geworden - dus waar hebben we het nog over? Die fanboys zijn - hou ouder, hoe gekker - ondertussen écht de weg kwijt

Fanboy - guilty as charged . Doch zeker niet van de kritiekloze soort. Maar de weg kwijt? Is dat niet wat al te gemakkelijk? Of is het bedoeld als kwinkslag?
Het medium 'cd' is zeker een randverschijnsel, maar muziek erop toch niet? Maar dan is het wachten op de eerste de beste MuMe-veelschrijver/-veteraan/-expert die roept: 'Muziek is in het geval van U2 ook een randverschijnsel, een kapstok om een wereldtournee aan op te hangen. Het gaat alleen om geld verdienen.' En dan is het volgende rondje 'How To Bash U2' weer begonnen. En dàt vind ik vermoeiend en niet relevant op een album-pagina.

Ook jonge fanboys kunnen aardig de weg kwijt zijn, blijkt maar weer eens. Dit album - wedden dat - zal blijken in de discografie van U2 niets meer te zijn dan een voetnoot van een zijstap. U2 heeft haar historisch belang al lang gevestigd, van de jongensachtige opening totaan het onvergeetbare vuur dat ons allen de boom in joeg. Daarna komen er nog 2 - nou vooruit, ik doe fff mee - zeg 3 interessante encores. Bono had gewoon een Stipe'je moeten doen en de stekker eruit trekken. Bands als Interpol - om een voorbeeld te geven - of Allah-Las of (om mijn part) Daft Punk zijn veel relevanter en iedereen beneden de dertig die dit een goed album vindt, mocht willen dat ie 30 - 35 jaar eerder was geboren. U2 maakt nu zijn eigen Post-U2-rock

Inderdaad. "Double Irish With a Dutch Sandwich and an Apple" zou een veel betere album titel zijn. Het gratis weggeven van dit album heeft zo'n beetje hetzelfde concept als een plaatselijke duurzame supermarkt die papieren eco-tasjes met folders door mijn brievenbus met Nee/Nee sticker duwt. In beide gevallen moet de ontvanger moeite doen om iets weg te gooien waar hij misschien helemaal niet om heeft gevraagd. Nee bedankt.

Wie ??

Deze, deze en deze. Enkele vrouwelijke Top 40-artiesten van dit moment. Ik luister er zeker niet gericht naar, maar het komt voorbij op de muziekzender waar ik wel eens langs zap. Om maar eens te illustreren dat je als U2 zijnde niet eens moet willen om de Top 40 te halen, tegenwoordig.

Overigens denk ik zeker niet dat U2 tegenwoordig nog relevant is in de zin dat zij nog richtinggevend en vernieuwend zouden zijn in de huidige muziekwereld. Maar dat betekent mijns inziens niet dat zij geen sterke nummers meer kunnen maken. Het een (relevant en richtinggevend) staat mijns inziens los van het ander (kwaliteit, al dan niet binnen vertrouwde kaders). Maar goed, voor ik het weet laat ik mij provoceren tot een zinloze, slepende discussie die ik niet ga winnen. Ik ben immers helemaal de weg kwijt, nietwaar?