Zo voelde het voor mij. Ik weet ook niet hoe ik het anders moet verwoorden. Het concert en dan met name de uitvoering van dit album (maar ook Waiting On a Sunny Day, Ghost Of Tom Joad, Growin Up, het eerbetoon aan Clarence, de emotie, de muziek enz. enz) zorgde voor een flinke boost zodat ik mijn spirituele intelligentie goed kon benutten. Shit wat klinkt dit vaag.... Gewoon een hulpmiddel om even alles op een rij zetten, te relativeren en vol hoop weer verder te gaan. Daarnaast natuurlijk kippenvel en zelfs een traantje (al ben ik wel kleinzielig hoor).

http://www.kristaldimensies.nl/nicoappelmanspiritueleintelligentie.php
Hier wordt het begrip spirituele intelligentie goed uitgelegd als het je interesseert.

Ik vond dit album als kind in het begin tegenvallen maar na wat luisterbeurten viel het kwartje al snel. Ik was misschien toen ook al een romanticus al vind ik dat wat narcistisch om van me zelf te vertellen. Maar goed. 99 moet volgens mij wel 98 zijn. Toen speelde die met de E street band in de Gelredome waar ik hem voor het eerst zag.

Dat laatste ben ik wel met je eens. Dat is dan ook alles.