Google Translate levert vaak hilarische resultaten op en precies dat is nu ook het geval bij dit album; een reeks bekende Nederlandse hits is door de Google Translate mangelmachine gehaald en zonder correctie als lyrics gebruikt voor een verzameling liedjes met een dikke vette knipoog!

Onthoud die knipoog vooral bij het beluisteren van dit album. Bert & Vief spelen beide geen instrumenten maar weten er toch, met behulp van gerenommeerde muzikanten als Barry Hay en JB Meijers, een twaalftal liedjes uit te persen. Van Golden Earring's Ce Soir (Vanavond) tot Normaal's Oerend Hard (Eagle Owl Hooking Hard) en van Gruppo Sportivo’s Tokio Frank Boeijen's Zwart Wit, het werkt allemaal wonderwel. Afsluiter Flame in the Pipe is regelrechte pulp van de hoogste categorie!

Dit zou absoluut een feestje op kunnen leveren op menig zomerfestival, daar moeten we dan nog maar een jaartje op wachten.

Overall, take it with a grain of salt, then there is plenty to enjoy!

sjezusmina wat een elitair gedreutel! En volkomen onnodig/overbodig wat mij betreft. Wat kan de beste man er aan doen dat deze song hem een ‘groot’ publiek geschonken heeft? Een begenadigd muzikant in tekst en muziek is wat hij is. En ja, ook al ver voor deze plaat met zijn Palace/Songs/Brothers/Music output. Maar om deze song af te doen als ware het een hit, man man man…

En wederom een prima album van deze sympathieke band uit Detroit, die in de voetsporen treedt van het geweldige Silver Jews. Lekkere, luie en mijmerliedjes die je een heerlijke deken bieden om de koude gedachten buitenshuis te houden. Nummers als Long Wave, Saved en Saw A Light zijn echt prachtig! Ik kruip dit weekend lekker op de bank met de koptelefoon op...

Dat gaat wat ver khonnor. Er zit nog wel wat tussen de Foo Fighters en Dans Dans maar dat neemt niet weg dat dit weer erg lekker klinkt. Vond de vorige al geweldig. Heel veel zin hierin! Foo Fighters laten we aan de Lloret de Margangers. ?

Je kunt een geniaal nummer als Jizzlobber onmogelijk een misser noemen. Kan niet! Mag niet!

FF gecheckt... dit was dat rijtje.

1. Kyuss - Welcome to Sky Valley(1994)
2. Kyuss - ...And the Circus Leaves Town (1995)
3. 7 Zuma 7 - Deep Inside (2000)
Melvins - Stoner Witch (1994)
4. Kamchatka - Volume II (2007)
Monster Magnet - Dopes to Infinity (1995)
Ahkmed - Chicxulub (2007)
Monster Magnet - Spine of God (1991)

Tuurlijk een rijtje dat door meerdere stemmen tot stand is gekomen maar voor mij geen gerechtvaardigde top 4. Kyuss uiteraard, daarna beginnen de twijfels al...

Treffender dan deze review van blogspot van When You Motor Away kan ik het niet omschrijven, maar omdat recensies plaatsen een no-go is zal ik een poging wagen...

Hartezeer levert wel vaker fijne plaatjes op en dit is geen uitzondering. De meesten van ons zullen niet verder komen dan een abonnement op de kroeg of in een hoekje wegkwijnen totdat je enigszins weer licht kan verdragen. Lachlan Denton pakte dat anders aan. In zijn nasleep van een 8-jarige relatie, huurde hij voor twee maanden een kamer van een zekere Ben Woolley een van de beste singer-songwriteralbums van 2018. De titel - Two Months In Ben Woolley's Room - is even even eerlijk als de nummers die er op staan. Stuk voor stuk oprechte, bitterzoete en reflecterende liedjes die toch heel melodieus en levendig klinken. Als je de teksten der niet bij zou pakken hoor je vooral heerlijke uptempo nummers die sprankjes van zonlicht toelaten en zo valt er genoeg te genieten...

Oef! Dat setje heb ik niet bewaard maar je kunt wel eens kijken naar deze playlist!
From Africa with Love on Spotify - open.spotify.com

Een beetje onder de radar maar daarom niet minder interessant. Kenneth Stephenson (voorheen zanger/gitarist van het ondergewaardeerde The Kingsbury Manx) brengt nu al een paar jaar muziek uit op Bandcamp onder de naam Open Field. En eigenlijk verdienen zijn albums veel meer aandavht, vandaar dat ik ze op MuMe heb gezet. Pastorale folky psychedelica met een vleugje Americana, het ligt wel in het verlengde van het eerder genoemde The Kingsbury Manx. Soms klinkt er in de verte zelfs een vleugje oude Pink Floyd door. Prijsnummer is voor mij toch wel het prachtige Blood Circus, een nummer met een Sparklehose-achtige schoonheid, melancholisch en toch ook een beetje eerie. Misschien iets voor likeahurricane, en Dibbel?

Ook na de tweede en derde luisterbeurt mis ik de rauwe energie vd eerste albums. Greg Cartwright en kornuiten hebben veel moois voortgebracht maar deze komt mijns inziens zeker niet op de shortlist.

Beetje een zoetgevooisde versie van Moldy Peaches, deze tweede samenwerking tussen Hallo Venray frontman Henk Koorn en Elke Zevenbergen. Lekker low-key en op zijn best charmant. Maar in mijn ogen minder geslaagd dan voorganger It Was From My Nephew But Now It’s Mine. Er is net iets te vaak echt niets aan de hand en dan kabbelt het te zeer voort. Er mag wel iets meer pit in wat mij betreft, of in ieder geval iets meer een schurend randje zoeken. Dus misschien ietsje meer naar Moldy Peaches luisteren of zo...

Lekker zomers niets-aan-de-hand plaatje!