Dit album doet een beetje jaren 90 aan. Het zit hem in de productie en het iets gruizige gitaargeluid.
Track 3 valt relatief op en heeft iets weg van het Madchester-geluid, en het is vaker niet heel ver weg. Track 6 is bijvoorbeeld ook zo.
De mannelijke vocalen (soms zitten er ook vrouwelijke tussen) doen bovendien aan de Happy Mondays denken; ze zijn op dezelfde wat lijzige manier ingezongen.
Ik kwam hier via de eerste track terecht, die op Dandelion kwam (idem voor deze). Daar draaien ze wel vaker wat aparts, ook nog regelmatig van vrij recente datum.
Dit is grotendeels een soort van industrial, en hier en daar idd ook folk, met intense Italiaanse vocalen (al doet de manier van zingen ook wat Arabisch aan). Soms, zoals in de titeltrack, is het regelrecht dance.
Het algehele gevoel is iig wat 'noisy'.
Geen enkele prominente radiozender (wat Dandelion sowieso niet is) zal hiervan wat in de playlist opnemen, bij Spotify is die kans ook minimaal, en het zal sowieso maar een kleine doelgroep bereiken. Maar het klinkt op z'n minst interessant. Noem het prettig eigenaardig, of lekkere takkeherrie.
Bill Orcutt & Mabe Fratti - Almost Waking (2026) 3,5
27 augustus, 06:50 uur
De eerste, volledig instrumentale track is zeer fraai, met dat rustgevende gitaargetokkel. Misschien heeft het een paar draaibeurten nodig voor het kwartje écht valt, maar ergens in de verte hoorde ik na de eerste keer al iets.
De rest is meer van dat maar springt er net iets minder uit, en bevat deels (Spaanstalige) vocalen van Mabe Fratti. Het geheel kan wat eenvormig aandoen, maar verzorgd en smaakvol is het allemaal absoluut.
En als je iets niet-afleidends zoekt voor op de achtergrond, maar wel muziek waar daadwerkelijk werk in zit ipv de stereotype hedendaagse chill-playlist, is het sowieso ideaal.
Ik, klaar zittend voor een portie tedere 'Duyster-muziek', kreeg wat anders dan verwacht bij het lezen van dit stukje tekst. Zeker in combinatie met de rest van je review; "muziek waar de melancholie van afdruipt" en dergelijke.
Het is idd een soortement van getergd. Maar op een andere manier dan verwacht, nogal diep vanuit het achterste van de keel.
Ik had beter moeten lezen, had (wat doorklikkend in lijstjes van users) de vermelding 'metal' bij de genres over het hoofd gezien.
Plus de fées is een pretentieloos, productioneel zelfs licht ordinair stampnummer, maar nog wel aan de leuke kant van dit type muziek. Het deelt deze eigenschap met sommige dance van een jaar of 30 terug, alleen is dat ongeremde gevoel hier naar het heden getrokken.
Er zijn er anno nu weinig van dat type. Als je ervoor in de stemming bent raad ik ook Dylan Brady - Needle guy aan; eveneens van dit jaar. Dat is van hetzelfde slag, maar nog wat beter.
Maar specifiek over dit album: ik heb de rest ook gehoord. De rest is ook electronisch, maar klinkt doorgaans wat volwassener. Het ene nummer is wat sneller dan het andere, en er kan bijvoorbeeld wat drum 'n bass voorbij komen.
Het eerstgenoemde nummer is wel meteen het meest opvallende. Het Crystal Waters-zanglijntje op de laatste track (iets minder 'de leuke kant van dit type muziek') had niet gehoeven. En op een gegeven moment ben ik de praatstem van die kerel - het is ook weer geen echte rap - wat moe.
Positief is wel dat deze act zich geen bal aan lijkt te trekken van radioformats of überhaupt wat 'de grootste gemene deler' ervan vindt, zelfs al zou Plus de fées (en eventueel de laatste track, ondanks dat ik het zelf wat minder vind) een crowdpleaser kunnen zijn op feestjes.
Zijn nasale vocalen doen me aan die van Henk Westbroek denken (met een Vlaams accent toegevoegd). In sommige nummers, zoals het titelnummer, heeft de muziek sowieso wat weg van een moderne variant van Het Goede Doel.
Het is technisch niet de meest begaafde zanger en zijn geluid is iets waar je in eerste instantie aan moet wennen, maar zijn vocalen hebben wel iets oprechts.
