De Presidents of the USA volg ik al sinds ik voor de eerste keer de clip van "Lump" zag op MTV in 1995. Vrolijke, prettig in het gehoor liggende liedjes over kevertjes, speelgoedautootjes, koeien en andere aparte onderwerpen. Live is de band een brok energie en vrolijkheid. Nadat ze in 1998 gesplit waren, kwamen ze in 2000 bij elkaar voor het tegenvallende "Freaked Out And Small" en gingen daarna weer uit elkaar. In 2004 kwamen ze weer definitef bij elkaar (met nieuwe gitarist Andrew McKeag). "Love Everybody" was een stap in de goede richting (bijv. "Zero Friction", "Some Postman" en "Poke And Destroy"). "These Are The Good Times People" uit 2008 was weer een ouderwets leuk Presidents-album voor mij. Lekkere catchy nummers met net zulke aparte onderwerpen als te horen was op de eerste 2 albums. "Sharpen Up Those Fangs", "Ladybug" en "Bad Times" zijn voorbeelden.

Dit album is "per ongeluk" ontstaan. Er was geen sprake van dat de band een nieuw album zou opnemen. Maar wat "aanklooien" in de studio leverde al vrij snel dit album op. Via Pledgemusic werd het album gefinancierd door de fans. Ze konden bieden op allerlei spullen van de band. Van gesigneerde backstagepassen tot instrumenten. En zo ligt nu "Kudos To You" in de winkel.

Het album ontstond zogezegd in de studio en dat is ook te horen. Er staan zeer geslaagde nummers op, zoals openingstrack "Slow Slow Fly", "Finger Monster", "Ohio", "She's A Nurse", "Poor Little Me" en het aparte "Crown Victoria", maar ook enkele minder geslaagde vulsels. "Flea vs Mite" en "Rooftops In Spain" hadden wellicht beter uitgewerkt mogen worden of vervangen moeten worden door andere, meer geslaagde tracks. Overigens merk je dit ook aan de nummers die de band live speelt van dit album.

Samengevat: ik ben erg blij dat de Presidents dit album uitgebracht hebben (hun optreden in Nederland afgelopen week was ook érg geslaagd!) en er staan ook enkele "instant klassiekers" op wat mij betreft.

De "Farewell Tour" van The Who in 1982 staat bij Who-fans niet als favoriete aangevinkt. De band was uitgeblust, Pete had er geen zin meer in, Kenney Jones kreeg een hoop gedoe over zich heen omdat hij niet geschikt werd bevonden als opvolger van Keith Moon - kortom: "it's hard". In 1983 verscheen de liveregistratie "Who's Last" van deze tour, waarbij vooral de hits geselecteerd werden.

Op deze tour werden namelijk een aantal nieuwe nummers gespeeld en die zijn allemaal op dit nieuwe livealbum te horen. "Dangerous", "The Quiet One", "Cry If You Want", "Eminence Front", "It's Hard" kwamen allemaal van de twee, op dat moment, meest recente albums.

De band opent sterk met "Substitute" en "Can't Explain". Later zou "My Generation" de concerten aftrappen (gedurfde opener), maar die was in Shea Stadium nog nergens te bekennen. Pete lijkt geïnspireerd en gooit er overal wat melodische lijntjes doorheen. Na een blok nieuwe nummers volgt er een gezonde afwisseling van hits en albumtracks. Mooi dat "Long Live Rock", "Naked Eye", "Tattoo" en "I'm One / Punk and the Godfather" ook een plek op de setlist krijgen. Later tijdens de tour zou ook "Love Ain't For Keeping" nog opduiken.

In de toegift vooral covers. "I Saw Her Standing There" had voor mij dan weer niet gehoeven. "Twist & Shout" was de reguliere setcloser tijdens deze tour.

De mix kon beter - de lead vocals van John en Pete zijn naar de achtergrond gemixt en links en rechts 'gepand'. Je vraagt je af waarom de platenmaatschappij kiest om juist dit concert op CD uit te brengen. Een aantal jaren geleden werd dit concert op DVD uitgebracht. Er moet toch nog zoveel geweldig materiaal in de kluis liggen, waarom dan juist een concert uit een tour die toch al niet te boek staat als 'geweldig'? Is het allemaal dramatisch dan? Helemaal niet. Met dit album wordt de vieze smaak die "Who's Last" je destijds bezorgde wel enigszins weggepoetst. Leuk voor de verzameling, maar niet essentieel.

De Groot kijkt altijd zo. Het zijn drie vrienden die het leuk vinden om samen muziek te maken. Dat het allemaal niet meer zo spettert komt natuurlijk ook doordat de heren wat ouder geworden zijn, allemaal richting 70. "Aardige Jongens", waar mee vergeleken wordt, is ook alweer van 9 jaar geleden.

Ik vind dit namelijk wél een goed album. Er zijn twee missers, "De Roxy" en "Touwtje Uit De Deur", daar had meer in kunnen zitten. "De Roxy" laat me denken aan zo'n jaren '60 "Anyway You Want It"-stijl nummertje, maar misschien was dat ook de bedoeling. "Touwtje Uit De Deur" is qua constructie saai. Een bridge of een modulatie had dat nummer wat meer kleur kunnen geven. De rijm is ook niet heel erg geweldig.

De rest van de nummers vind ik genieten. Prachtige samenzang van de drie heren. Ook apart om George Kooymans in het Nederlands te horen zingen. Klinkt mooi. "Ik Ben Op Weg" opent de CD meteen stevig. Daarna volgt het ene mooie nummer na het andere. Eigenlijk een van de weinige albums waarvan ik het jammer vind dat ze afgelopen zijn. "Horizon", "Scheiding", "Roeiboot en Ik" en "Paulus Potterlaan" zijn fantastische nummers van Boudewijn. De andere nummers kennen mooie gitaarpartijtjes, catchy melodielijntjes en fraaie teksten.

Ik hoop op een vervolg!