Ja, 'I wanna go to Marz' is prachtig, de arrangementen zijn een album lang uiterst verzorgd, maar tegenover fraaie edelkitsch staan veel te veel flauwe net-niet popdeuntjes. Daar helpt noch Grant's stem noch de inzet van Midlake aan. Het zit erin, het komt er onvoldoende uit. De volgende keer niet zo diep door de - eh - knieën voor de commercie en er kan zomaar 1.5 ster bij. Nu blijft het steken bij 'mwoah-met-uitschieters'. 2,5 *

Als er al sprake is van een versnelling, dan waarschijnlijk de eerste. Ik vind juist die (relatieve) monotonie bijzonder aantrekkelijk - het zorgt ervoor dat de plaat meer als een eenheid aanvoelt dan de ook niet verkeerde voorganger. En daardoor misschien nog wel bevreemdender (al die natuurbeelden zijn daar ook debet aan) overkomt. Op de spaarzame momenten dat er dan ineens iets gebeurt - een prachtig aanzwellende gitaarpartij bijvoorbeeld - voelt het ook echt alsof er een verlossend onweersbuitje losbarst. De plaat is zwanger als de pest. De vraag blijft waarvan en van wie. Bescheiden meesterwerkje voor fijnproevers en seventies adepten.

Hoewel Songs for the Deaf wellicht meer pure pareltjes (alles waar Lanegan aan meewerkte; de briljante single No One Knows) bevatte, is dit wat mij betreft het meest verrassende QOTSA album. Soms catchy, soms bewust irritant, altijd fijne gitaar- en baspartijen. Klinkt nog beter op vinyl. En zo hoort het. Vier sterren in mijn sky valley.

Ja, prachtige melodieën. Ja, schitterende stem en doordachte arrangementen. Maar nee, het mist de urgentie die Alligator en, vooral, Boxer (het beste medicijn tegen een midlife crisis sinds een veel te jonge vriendin) wel hadden.

Soms wat dreinerig, maar als het ruwer mag worden (de 'demotrack' die als opener fungeert) stiekem ineens weer prachtig. Waar ik de teksten van Boxer soms letterlijk droomde - het sarcasme van Squalor Victoria, de lyrisch puberale zieligheid van Ada - moet ik helaas concluderen dat The National ook op dat front dit keer net wat minder overtuigt.

De spuuglelijke hoes vergeef ik ze, ruimhartig als ik ben, vandaar de 3.5. Modern music doesn't get much better, but The National can potentially transcend modern music. Zoiets. Dus.