Dit album zit inderdaad prima in elkaar. Het geheel heeft een soort afterparty Ibiza vibe.
Karen lijkt wel een adept van Tracey Thorn met eenzelfde type zang en op andere momenten doet ze inderdaad aan Sade denken..
De nummers zijn erg catchy en worden door een scala aan stijlen begeleidt, van bossa nova achtig op Troubled girl (niet world) tot lichte drum n bass invloeden en op Lies gaat het tempo omhoog en tikt stevig door met een clubgevoel (en erg Ray of light achtig om een referentiekader te zoeken).

Naast Troubled girl waren ook If we try en Looking for love singles, de albumversies zijn behoorlijk uitgekleed met een loom tempo, gelukkig staat de Dave's found you edit er ook op van Looking for love, van If we try had Silks anthems versie ook wel toegevoegd mogen worden als bonus.

De muziek staat net als bij EBTG heel erg ten dienste van de songs en wordt nooit overheersend zodat Karen dichtbij je lijkt te staan zingen. Enige maar/puntje is dat diverse nummers snel pakken naar lalala of padada refreintjes maar dat is een kleinigheid.

Vandaag pas erachter gekomen dat Sure know something van Kiss is (ja dat is best laat).
Een nummer wat toch vrij regelmatig op de radio voorbij komt maar ik dacht altijd dat het Whitesnake was.
En wat ik altijd leuk heb gevonden maar niet de moeite nam om uit te zoeken van wie het dan echt is.

Het andere bekende nummer van deze Dynasty heb ik nooit vervelend gevonden en kan ik ook zeker niet als een rocknummer zien, ben toch blij met de juiste toewijzing voor SKS nu.

deze heb ik voor peanuts bij Saturn meegenomen (sinds eindelijk weer zonder veel gedoe naar Duitsland geshopt kan worden)
Ik wil Straight ahead en Steppin' out nog even naast de overbekende hits aanstippen.
Ook eens met dazzler mbt Joanna en Cherish, maar de ballad was uiteraard vaste prik bij al dit soort groepen in die tijd, ik vind Joanna dan nog veel erger dan Cherish.
Verder zijn de tracks een feest der herkenning om andermans hits hun oorsprong te horen.
Aangezien deze verzamelaar uit 2000 komt dacht men vast met Eiffel 65 hip te zijn maar dat vreselijke euro geluid was al gedateerd in de 90's, dat hadden hun collega's van Earth, Wind & Fire beter aangepakt met hun September '99