heerlijk dit

https://www.youtube.com/watch?v=RXB4BAFrTWM

luigifort en anders ga maar even 8 minuten een kopje koffie drinken

Das ook behoorlijk dom van mezelf, die remix kwam pas in het jaar na dit album

Drizabone is/was een collectief dat vooral bekend was als remixers en in begin jaren 90 een clubhitje had met Real love, dat op dit album uit 1997 ook nog staat. Bij de kringloop gevonden voor een euro en opzienbarend is het niet.
Waar ze een extra oomph gaven aan bijvoorbeeld Shanice's I love your smile of Jody Watley's I'm the one you need, kakken ze op hun eigen album vooral in met achtergrond huiskamerkookavondjes muziek.
Het kabbelt allemaal letterlijk weg en naast Real love, Pressure en Brightest star funkt Neighbourhood vooral, maar de rest is zoetsappig en vrij saai.
Binnenkort weer terug bij de kringloop

Prima popplaat en de deluxe voegt voor mij niet veel toe.
Don't start now, Levitating en vooral Physical zijn voor mij de knallers, maar Break your heart en Hallucinate zijn ook fijne singles. Van de niet singles zijn Cool, Pretty please en Boys will be boys ook goed te doen, maar duidelijk minder dan de singles.

Wat Good in bed hier op doet is mij een raadsel, dat valt zo in het niet bij de rest van de plaat en dat heeft zij ook niet nodig zo'n nummer.

Sommige mixen zijn echt wel fijn maar ik zag dat er een unmixed versie komt waar je tenminste de volledige tracks hebt. Van de huidige popprinsessen (de generatie na Gaga/Rihanna/Beyonce) vind ik haar er met kop en schouders bovenuit steken. En Don't start now en Physical zijn 2 van de zeer weinige top 40 hits van dit jaar die ik hoog aansla, dus nieuwe versies zijn altijd interessant

het album is mijn top 10 nu in gekomen na afgelopen week.
Ik draai het echt erg vaak nog steeds.

Ondanks dat blijft het een 4,5 (ja dat kan voor een album in je top 10), omdat ik het titelnummer totaal niks vind en Lake shore driving niets toevoegt. Alles daartussen maakt het album voor mij.

Het album heeft nu diverse draaibeurten gehad de afgelopen twee weken dus ik kan er wat gedachten op loslaten. Overall is het een echt Duran Duran pop album zonder al teveel moeilijkdoenerij of knievallen, maar wel met wat nummers die weer aan de DD incrowd classics kunnen worden toegevoegd.
Over Invisible heb ik al genoeg gezegd, voor mij is het wel een sterke eerste single, kil, 80's maar toch strak en ietwat eigenzinnig. Het zet in ieder geval totaal niet de toon neer van het album, want op Future Past staan verder geen andere nummers die Invisible's richting op gaan.
All of you is voor mij meteen wat minder, het heeft een hoog single 4 gehalte (als een album wel uitgemolken is), wel catchy maar iets te niemendallerig.

Give it all up is waarschijnlijk de track die het meest zou aansluiten bij waar de heilige radio voor zou gaan, zou het om Maroon 5 gaan hier, maar DD is niet hip dus er zal waarschijnlijk geen hit inzitten. De bijdrage van Tove Lo is niet overheersend en het refrein blijft meteen in je hoofd hangen.
Anniversary is alle registers open en dit is een party track met toch een paar fijne passages, vooral het stukje na de tweede keer het refrein vind ik even wat donkerder. Alleen zijn nummers met tudutudu vaak ook wat simplistisch, hier zitten ze wel op het randje.

De titeltrack is voor mij ook een van de minderen, ik weet niet waarom, maar hij komt bij mij niet binnen nog, waarschijnlijk een groeinummer. Het is een slepende ballad, die in de early 90's als single wel een hit zou hebben kunnen zijn. Moet ik nog meer gaan luisteren.

Velvet Newton is wel wat experimenteler maar is ook erg snel voorbij.
Beautiful lies en Tonight united zijn standaard DD nummers, liggen meteen goed in het gehoor maar ook niet echte uitschieters.

Ja, en dan toch wel de topper, Wing. Heel mooi, ook heel mooi gezongen en een ballad die vol zit met dramatiek zonder overspannen produktie. Dit zal toch wel een fan favourite moeten worden, hij greep mij meteen.

Nothing less is weer wat aparter, iets minder toegankelijk en een echte albumtrack. Ook spaarzamer.

Laughing boy is dan ook een topper, zit ook meteen in je hoofd en ik krijg Bowie impulsen van die synth lijntjes. Raar dat dit een bonustrack is. Trouwens, wat lennon zei klopt, de bonustracks zitten overal tussen en maken het album als geheel heel compact en compleet, als je de standaardeditie zou luisteren denk ik dat er minder een geheel in zit.

Ja en dan Hammerhead, dat moet wel de Drug van dit album zijn getuige de reacties hierboven al. De rap is voorbij voor je het weet maar je hoort door het nummer heen nog wat vrouwelijke adlibs die mij dus aan Drug van Big thing deden herinneren. De produktie is bombastisch 80's met wat "lasergeluidjes".

Invocation gaat wat geruisloos voorbij, voor mij een mindere, er gebeurt niet al teveel hier.

More joy! werd al vroeg vrijgegeven en als losstaande track is het misschien wat gemakkelijk, maar in het geheel van het album past het prima. Na meerdere beluisteringen vind ik het ook een stuk minder dance achtig klinken dan op eerste beluistering.

Falling is dan een mooie afsluiter, weer met een gastartiest, Mike Garson. Het piano intro klinkt zo niet DD dat je niet weet waar het heen wil, maar dan ontvouwt zich toch weer een mooie ballad met wat moody zanglijntjes.

Ik ga dit album toch een 4 geven, omdat er niets is dat echt teleurstelt, maar ook omdat er genoeg gebeurd voor een fijne luisterbeurt. Maar het blijft teveel binnen DD kaders om naar een 5 te gaan en op de lange duur kan ik nu nog niet zeggen dat dit een klassieker binnen de albums van DD wordt.

Hmmm dat van die heersende trends valt ook nog wel mee denk ik.
Bij Big thing injecteerden ze een portie invloeden uit opkomende house en hiphop terwijl de songs wel gewoon Duran Duran pop bleven, misschien dat het grote publiek daar niet op zat te wachten, maar DD zette hun eigen muzikale ontwikkeling gewoon door, op The Wedding album is ook duidelijk invloed te horen van dance en op latere albums als Astronaut gaat dat gewoon door. Het zal idd meer zijn dat " het publiek" acts inruilt voor nieuwere populaire terwijl die acts wel degelijk door ontwikkelen (zelfde als bij bijv. Prince, Madonna, zelfs Beyonce die op een gegeven moment geen enkele hit er meer uit halen)