Toch maar eens hierin duiken.

Wat een fraaie hoes is het overigens

Vandaag een paar draaibeurten gehad.
Lullaby of clubland en Compression zijn pareltjes.
Dit album is toch een pak sterker dan Walking wounded en EBTG laat de beats hier heel erg in dienst staan van de zang ipv de produktie de boventoon te laten voeren, vandaar het afstandelijke en trieste bijgevoel dat het oproept

de beats zijn 90's maar toch kan dit nog prima mee nu, al moet ik zeggen dat ik het album Temperamental inmiddels veel sterker vindt. De kracht bij de ommezwaai van EBTG naar dance is ook op dit album dat de muziek tweede viool speelt bij de stem van Thorn en zij niet hoeft op te boksen tegen de produkties, zelfs bij de dnb nummers bepaalt haar stem de toon van het nummer ipv de baslijntjes en knetterende beats