Toch erg meevallend nog. Deze week 2x voorbij laten komen.
Technotronic schuift hier een stuk op naar pop (in de jaren 90 context bezien was het debuutalbum waarschijnlijk voor jan met de pet een introductie naar house)
De drie singles met zangeres Reggie zijn die poptracks en ook Release yourself.
Dan zijn er enkele nummers die erg terug grijpen naar Pump up the jam zoals Voices, met dezelfde dreigende synth, kletterende hi hats en dan die eurobeat erin.
Body to body het titelnummer lijkt een Snap rip off met dezelfde slechte rap.

Opvallendste nummer hier is Cold chillin' dat compleet uit de toon valt en begint als een doorsnee jaren 80 rockplaat en dat vast blijft houden, ondanks de rap van Quadrophonia

Toen dit album uitkwam was ik er matig enthousiast over, maar deze week zijn er toch weer wat draaibeurten geweest en het album geeft toch steeds iets meer prijs.
De grote 3 doen allang niet meer terzake (Chemicals, The Prodigy en Underworld) maar gaan alledrie hun eigen weg nog steeds door. Wat dat betreft linken ze een beetje naar de Pop grote 3 van de 80's, waar ik zou zeggen The Prodigy -> Michael Jackson, vanaf of juist Music of the jilted generation enorme scoringsdrift naar hits, Underworld -> Prince, doen hun eigen ding en af en toe slaat het enorm aan en dan is het weer voor de fan-incrowd.
Chemical Brothers -> Madonna, MTV darlings, spraakmakende videos met een topperiode eind 90's into the millenium, en altijd vakkundig en toegangelijk maar iets edgies meenemen om het publiek iets verder te brengen.
Toen Further uitkwam waren de chemische broers allang niet meer zo hot en waar ze ooit een stroming creerden was vanaf Come with us een beetje een allegaartje de norm.
Ook op Further zit geen rode draad en waar Snow filmisch maar beatloos je het album intrekt, zo stampt Escape velocity, de trein is vertrokken en we stoppen nergens onderweg. Als de Chemicals de housekant pakken, ben ik altijd mee, bovendien proef je vaak een old school sausje in hun house benadering.
Another world laat de boel dan weer kabbelen en Dissolve is een beetje Chem terugkijk 1e 3 albums voor mij.
Horse power is de andere stamper en opnieuw moeten de voetjes van de vloer.
Swoon heeft weer een "ouder" geluid en past bij Dissolve. En eigenlijk mag het album hier voor mij stoppen. Want wat vliegen we uit de bocht bij de laatste 2 nummers. Ondanks het gebrek aan een Gallagher gaan de laatste 2 nummers naar een "bandjes in de wei" gevoel en dat is altijd de kant van de broers die mij het minst interesseert (Let forever be, anyone? )
Het album blijft wel een frisse blob in hun discografie, misschien omdat ze hier gewoon doen wat ze willen en geen gastvocalisten of single kandidaten in elkaar flatsen.
Further maar dan.

die van Enigma heeft wel wat (beter goed gejat dan slecht verzonnen) maar ik kan me niet herinneren dat Mea culpa op de radio voorbij kwam (de video wel op MTV).
Wat dat betreft waren de 90's wel vooruitstrevender dan de tijd waar we nu in zitten, ik kan me niet voorstellen dat de suffe radio formats waar we nu mee leven zoiets als Mea culpa zonder songstructuur, etnische gezangen en geen hokjesgeest zouden kunnen handelen. Als ik de pech heb Q te moeten aanhoren is het of huppeldance of watered down kutpop (Davina, Ronde), daar is geen ruimte voor avontuur.

Verder met het fileren van deel 3 nu in 1993, de zomerhits duiken op.
3 gevallen van "hoe volg ik de 1e stab naar succes op" met Life (goedkoop effectbejag maar wel leuk doordat ie niet overplayed is) , Wheel of fortune (heeft erg in de slipstream van ATSW gezeten denk ik, bij Ace of Base denk ik het eerst aan ATSW en The sign) en Luv 4 Luv (in tegenstelling tot Show me love vind ik deze kopie niet leuk, geen idee waarom eigenlijk, Show me love kwam langzaam opzetten, er kwam pas heel laat een videoclip, daardoor is het nummer heel erg lang en breed gaan landen, Luv 4 Luv lijkt in 10 minuten gemaakt om te cashen op dat succes).
UB40 kan ik met dit nummer nog enigzins hebben, Freddie Mercury met een cheesy remix mag ook blijven, REM is enorm overplayed maar wel OK, het nummer van de Jazzpolitie vind ik echt leuk en heeft voor mijzelf veel meer een klassieke Nederpopstatus dan kutnummers van Acda en de Munnik of de zingende coltrui.

Kim Wilde gaat hier ook de dance toer op, leuk gedaan en SWV met hun MJ sampled Right here mag ik ook nog steeds graag horen (alleen jammer dat dit hun enige echte hit in NL is geweest).
Dan hebben we 2 monsterhits waar je niet omheen kon in 1993: What's up heeft mij voornamelijk geirriteerd toen, nu kan ik het aanhoren. Mr Vain is voor mij kermisdance wat ook niet de intentie heeft om meer te zijn dat het is, de hits van Culture Beat voor deze line up vond ik wel leuker en van deze periode vanaf 93 hoor ik liever Anything.
Dan is de koek wel op, Gabrielle aardig maar ook erg safe, Nice Device en Green Jelly novelty hits en Taylor Dayne beetje kleurloos. De ragga rage nummers boeien me helemaal niet en The key the secret heb ik ook nooit wat aan gevonden (maar Diane Charlemagne had wel een dijk van een stem die ze bij Goldie beter benutte)

Beste nummer: De Jazzpolitie-Liefdesliedjes
Slechtste nummer: Ruth Jacott & Paul de Leeuw-Blijf bij mij

toch wel 1 van de betere delen.
Dat er wat hiphop bij komt doet de variatie wel goed, bovendien is het meer hiphouse met de typische produktie en sounds van die tijd, vooral bij nummer 13.
The space jungle van Adamski vind ik een leuke opvolger van Killer, ik wist niet eens in 1990 dat het een cover was.
Eigenlijk alleen het nummer van Betty Boo vind ik 10x niks, de rest kan ik allemaal nog goed horen met toppers van The Farm en King Bee en Musto & Bones