Ceephax zou je, natuurlijk, moeten kennen omdat hij het jongere broertje van Squarepusher is

Ik was wel al bekend met z'n eerdere werk maar vond dit, op een uitschietertje zoals het al eerder uitgegeven Castilllian na, niet bijster interessant om eerlijk te zijn.

De hoes van deze plaat prikkelde me echter, en ik besloot hem aan een luisterbeurt te onderwerpen.

Prachtige oldskool synth, rave en houseklanken. Zomby had inderdaad ook een aardige revival plaat maar die kon me toch een stuk minder boeien na een paar luisterbeurten.

United Acid Emirates is erg melodieus, warm en naast de gesequencedte beats en acidlijntjes (klinken allemaal zoals het zou moeten) glinsteren vele, opvallend goed gelukte synth- en keyboardpartijen. Er staan een paar snelle nummers op, met een scherp randje, en enkele rustigere nummers (waar stiekem toch nog een dikke beat en glorieus uitwaaierende melodiën inzitten!).

Gewoon een dikke aanrader, ik kan er niets aan vinden dat me niet bevalt om eerlijk te zijn. Een páreltje!

Zoals velen heb ik een beetje gemengde gevoelens hierbij. Máár, hoewel ik Homework en Discovery heel regelmatig draai, heb ik ook daarmee soms wel eens wat gemengde gevoelens (ik kan echt niet de enige zijn die bepaalde nummers skipt; High Fidelity, Burnin', Crescendolls, Nightvision.. Allemaal een beetje mwoah wat mij betreft.)...

Goed, de nieuwe plaat. In het kort, wat ik er erg lekker aan vind is de geweldige productie en instrumentatie; het voelt echt als echte, warme muziek, met deuntjes die in je kop blijven zitten, soms wel twee tegelijk, heel veel melodie en harmonie die goed zijn ingespeeld. Verder worden de thema's menselijkheid (en de relatie tot technologie), muziek en liefde op verschillende niveaus uitgewerkt, met meer aandacht en perspectieven dan op hun eerdere platen.

Is het jullie bv. opgevallen dat de harmoniën vrijwel overal een melancholische ondertoon hebben, zelfs tijdens de meest lichtvoetige discolicks is er een soort tja, melancholische, volwassen, ingetogen harmonie, een soort 'maar'; de toonsoort is dan ook vaak A. De dansummertjes op de plaat gaan vaak over een langdurig verlangen, herinneringen en zelfs vermoeidheid; 'give life back to music', 'get lucky', 'lose yourself to dance'; echt een mix van verschillende muzikale ideeën en thema's die ik niet zo goed uitgewerkt had verwacht van DP.

Het bandje 'Escort' maakte vorig jaar ook een disco throwback plaat, lang niet zo gevariëerd als deze, en zij vertelden in interviews dat ze zich er flink op hadden verkeken hoe moeilijk het was om goeie, oldskool disco te maken; Daft Punk lijkt het hier echter moeiteloos uit hun mouw te schudden. Want hoe lekker is die gitaarsolo op Instant Crush, en al die onverwachte momenten in Touch, en die grappig in elkaar gevlochten melodiën in Lose Yourself to Dance. De vocoder is ook zelden puur een gimmick, misschien op Get Lucky en Beyond, maar verder wordt hij opvallend muzikaal ingezet en klinkt hij warmer dan ik het ooit elders heb gehoord.

MAAR, ik vind persoonlijk de tweede helft van de plaat een nogal slappe repetitie van de eerste helft. Motherboard doet me zelfs aan Weather Report denken, wat van mij absoluut geen compliment is. Geen van de nummers hier maken verder dezelfde diepe indruk als de nummers op de eerste helft, maar misschien dat de tweede helft nog een beetje moet groeien.

Ik geef 'm 4 sterren, omdat het lang geleden is dat ik met zoveel GENOT naar een plaat heb geluisterd als de eerste helft van Random Access Memories. Daarna wordt het minder, maar als ik 'm 3.5 sterren zou geven, zou hij toch in een klasse komen waar ik 'm eigenlijk niet hebben wil, gezien de katharsis en, jaaa, die TRANSCENDENTIE van die eerste helft.

Nu is het ook wel zo dat als je niet van funk, disco, soul etc. houdt, en ook niks hebt met zoetige electronische liefdesliedjes (Air), dat dit dan wel een vrij afschuwelijke plaat voor je moet zijn. Aan die Daft Punk fans wil ik m'n oprechte medeleven uiten; jammer voor jullie jongens, doodzonde.

Ik lig al de hele plaat in m'n stoel te hikken van het lachen, wat een prachtige plaat, en de productie vind ik echt prima; alles klikt geweldig in elkaar. Genieten!

Als er in dubstep zoiets is als purisme, dan is dit het dunkt me. Ik vind het erg fijn om te horen; heb een zwak voor veel vorige Digital Mystikz producties en deze plaat is wat ik wil; strak, precies, diep, donker, swingend, kaal. Niet baanbrekend, maar na alle wobbles, crossovers en overstuurde wonky synths is dit een verademing. Een return II form voor London.

Ik vond USE eerst ook niet zo, maar nu is het wel één van m'n favo tracks geworden; het is eigenlijk een niemendalletje rond een enorm thema, dat vind ik wel leuk. Ze gooien piano's en gitaren op een hoop zoals ze dat goed kunnen en het is eigenlijk het enige nummer dat de afsluitende 'symphonie' aankondigt. Het duurt net lang genoeg en loopt via, wat was het, chopin?, over in het goed gelukte Guiding Light (wat zich helaas nogal lang voortsleept).

Dat laatste geldt ook voor Unnatural Selection wat mij betreft: begint goed, maar sleept zich, god weet waarom, MINUTENLANG voort zonder ENIGE progressie; WHAT THE FUCK?

Na enige luisterbeurten en enige tijd moet ik zeggen dat ik vind dat er teveel gekloot is op deze plaat: teveel nummers duren te lang zonder dat er veel in gebeurd (Uprising, Resistance, Unnatural Selection, Guiding Light, MK Ultra), de teksten zijn vaak bar en bar slecht en dan soms ook gewoon nog haast letterlijke herhalingen van eerdere nummers/platen (Unnatural Selection, Resistance, MK Ultra, eigenlijk USE ook en zelfs Exogenesis maakt zich hier schuldig aan).

Daarnaast staan er ook enkele van hun mooiste en sprankelendste momenten op als je het mij vraagt. Voor USE heb ik stiekem toch een zwak, Guiding Light is voor drie kwart fantastisch uitgevoerd qua zang, tekst, productie en heeft een goed meezinggehalte, I Belong to You is de parel van de plaat; beetje gek, leuke opbouw, leuke melodie, tekst en zang, verrassend. Undisclosed Desires, voor die stijl heb ik ook een zwak en het is erg aardig uitgevoerd; als de hihats erbij komen voor het 3e couplet krijg ik altijd een grijns op m'n gezicht. En Exogenesis, dat mogen ze van mij vaker doen; klinkt heel behoorlijk, tis opzwepend, herkenbare stijl (die toonladdertjes....) en een thema dat ze goed vergaat. EDIT: Nou vooruit, drie en een halve ster.

Ik snap de matige recensies niet zo. Ik heb 'm al een tijdje op m'n computer staan en vandaag de plaat gehaald (zit 'm nu op hoofdtelefoon te luisteren) en ik moet zeggen dat het allemaal piekfijn klinkt. Prachtige samples, prachtige synths, prachtige live instrumenten, prachtige veldopnamen, zeer uitgebalanceerde maar kraakheldere productie (dit laatste in tegenstelling tot veel andere huidige progressieve hiphop-achtige producers en beatmakers, waaronder Flying Lotus, Dimlite, en noem ze maar op, zelfs Madlib kan hier nog wat van leren )..

Ok, dit is misschien vloeken in de kerk, ik wil maar zeggen dat de plaat fantastisch klinkt.

Verder, erg veel groove, erg veel afwisseling, rake melodiën en ook prachtig artwork. Enige nadeel is dat alle nummers wel twee keer zo lang hadden mogen duren. Ha!

Iedereen die nog niet door heeft dat dit om alle voordehandliggende redenen een vette topper is moet 'm gauw nog eens checken. Echt een plaat waar alles aan klopt; diepe bassen, stuiterende riddims, piekfijne industriële samples, synths die uit minimal platen zijn weggelopen, verkapte vrouwenstemmen met dub-echo's, maar vooral nummers met veel progressie waar constant nieuwe elementen inswingen. Deze producties zijn millimeterwerk.

Prachtige lange afsluiter ook, briljant gemasterd, schitterende art, en m'n superlatieven zijn op.

Goeie kans dat deze nog naar 4,5 sterren gaat.

Ik vind deze plaat zelf niet ééntonig. De klank is vrij homogeen, ja, maar de nummers hebben duidelijk andere ritmes, vibes, sferen, stijlen. Een strijkkwartet gebruikt ook altijd dezelfde vier instrumenten wil ik maar zeggen. Als je 'A Mutual Antipathy' en de 'Aesauna EP' erbij pakt, begint het inderdaad wel wat op elkaar te lijken, maar niemand verplicht je die te kopen om van deze plaat te kunnen genieten.

Paar keer geluisterd nu. Bevalt goed!

Je moet er inderdaad geconcentreerd voor zijn maar dat mag potdomme ook wel eens! Als je er in zit sleuren je ze goed mee; met veel verassende akkoorden en zelfs als je denkt 'NU KOMT DE APOTHEOSE', en hij KOMT, dan sla je jezelf nog steeds voor de kop omdat je het niet zag aankomen dat het akkoord zo'n VERLOSSENDE werking zou hebben.

De vier nummers zijn gevarieerd en weten me wel te boeien. De logge drones bouwen steeds ergens naartoe, de akkoorden oppenen zich langzaam, er zitten op sommige punten zelfs gitaarsolo's in gestopt tijdens de hoogtepunten, diep van binnen. Echt een totaalplaat; hier kan ik wel bij sterven!

Verder een goede productie, mooie klanken uiteraard, mooie artwork, kek postertje erbij (wat ik schaamteloos uit de hoes haalde en ophing).

Nou, zal ik hier mijn mening eens over geven.

Team Doyobi zijn de ongeslagen kampioenen van de digitale synthese. Ze maken muziek voor liefhebbers van noise, electronica en 'idm'. Niet de meest luistervriendelijke genres, en ook dit is echt een bak herrie.

Zoals altijd echter gaat het hier niet om drones, riffs of repetitie, maar om pompende composities met veel melodie, harmonie en ritmische verassingen die vrijwel zonder uitzondering naar een climax toejagen.

Rustige muziek is het niet; zelfs de verkapte ambient noise waar Mylar Thought Screen mee begint heeft een kop koffie teveel op, suist en dissoneert.

Waar Team Doyobi het van moet hebben is de totale beheersing van hun instrumenten die ze in dienst stellen van hun compromisloze, glorieuze stukken, waarbij de scheiding tussen soundscapes, hiphopbeats en rave afwezig is.

Ik sluit me aan bij Aurum Ik houd zelf wel erg van de reggae stijl en ik vind dat Snares het op een toffe en originele manier benadert. Ben blij dat hij inderdaad niet in meligheid vervalt hier. Toch vind ik de plaat niet echt toegankelijk en van 'Where You Stopped The Heaviest' kan ik om eerlijk te zijn weinig chocola maken.