Muse - The Resistance (2009)

Dit is de tweede cd van Muse die ik beluister en de eerste vond ik zeer goed. Deze is ook zeer goed meegevallen, maar ik vind hem wel wat minder dan zijn voorganger. Er staan een aantal hoogtepunten op maar ook een paar mindere nummers.

Het album begint zeer degelijk met Uprising en Resistance. Het zijn geen meesterwerken, maar ze zijn allebei wel tof. Uprising is een leuke single met een leuk refrein. Ik kan me wel voorstellen dat ik dit na een lange tijd wel beu wordt, maar tot nu toe is dat nog altijd niet gebeurd. Het is wel weer meteen duidelijk dat je voor de lyrics niet naar Muse moet luisteren. Hier een voorbeeldje uit Uprising:
It's time the fat cats had a heart attack. Niet echt hoogstaand, maar dat verwacht ik nu niet meteen van Muse.

Resistance heeft dan weer een prachtige intro en outro. Maar spijtig genoeg vind ik dat de twee beste delen van het nummer. Na zo'n intro verwacht ik gewoon een klassieker en dat is Reistance niet. Toch is het een sterk nummer met opnieuw een leuk refreintje.

Daarna komt voor mij het minste deel van het album. Undisclosed Desires vond ik in het begin even leuk, maar na een paar keer had ik geen behoefte meer om het te beluisteren. Maar United States of Eurasia vind ik nog erger. Bohemian Rhapsody is al niet mijn ding en dit nummer is een nog slechtere kopie. Vooral dat Eurasia!-gedoe op het einde vind ik helemaal niets. En dan kopieren ze nog eens een pianostukje! Het dieptepunt van het album. Guiding Light vind ik dan weer iets beter, maar het lijkt alsof ze een paar ideeën samengepropt hebben in een nummer waardoor het niet geweldig klinkt. Alleen de solo is leuk.

Na drie iets mindere nummers begint de plaat voor mij pas echt. Unnatural Selection is voor mij het hoogtepunt van het album. Het orgelintrootje gaat nog. Maar dan komen de gitaren erbij! Wat een geweldige riff! Wat later is er dan ook nog een geweldige solo. Dan lijkt het alsof het nummer afgelopen is, maar dan komt er nog een refreintje en opnieuw een geweldige riff om af te sluiten: heerlijk. Het volgende nummer, MK Ultra, is opnieuw een hoogtepunt. De intro met de synthesizer is geweldig en daarna komen de andere instrumenten erbij en gieten ze er een Muse-sausje over. Ik hou ook erg veel van die uitbarsting van gitaren met de rare geluidseffectjes halfweg en op het einde.

I Belong To You is dan even een onderbreking. Het is een saai nummer waar Muse eens iets anders probeert te doen. En het pakt niet goed uit. Halfweg gaat Matt dan ook nog in het Frans zingen, wat hij helemaal niet kan. Maar gelukkig komt hierna nog een zeer sterke symphonie.

Overture opent met strijkers waar stilaan de drums en de gitaren bij komen. Het heeft een zeer sterke opbouw. Ik geniet ook altijd van de hoge zang van Matt op dit nummer. Overture heeft een duistere, mysterieuze sfeer. Ik vind het meteen het sterkste deel van Exogenesis. Cross Polination is strijdvaardiger. Het begint met een pianostukje dat me een beetje doet terugdenken aan het einde van United Staes of Eurasia. Dat vind ik dus wat minder, maar daarna wordt het wel beter. Dit deel van de symphonie gaat er het stevigst tegenaan en ik vind het allemaal wel goed. Redemption heeft dan weer een helende, rustige sfeer. Het heeft opnieuw een prachtige opbouw en het is een mooie afsluiter van het album.

Het is dus een afwisselend album met gelukkig heel wat hoogtepunten op het einde.
3,5*

Het is voor mij een behoorlijke, laat ik maar zeggen enorme, stap achteruit na hun hoogtepunt BHAR. Ik krijg steeds het gevoel naar een band te luisteren waar hoge verwachtingen zijn, die dit als een mogelijkheid ziet om eens goed uit te pakken, maar onbewust behoorlijk inspiratieloos is na de bombast van de afgelopen jaren. Ik hoop echt dat ik ongelijk heb, en dat dit een tijdelijke misstap is.

Tekenend voor de inspiratieloosheid is dat er zo'n verschil in kwaliteit zit tussen de nummers. Waar normaliter hun singles ook van bovengemiddelde kwaliteit zijn, zijn in dit geval nummers als Uprising en Resistance niet meer dan singles. Commercieel erg aantrekkelijk, en liggen een stuk of 5 keer goed in het gehoor, maar het geniale aan Muse was dat ze dat dan voor mij nog jaren konden volhouden (Invincible, Hysteria en vooral Knights of Cydonia zijn nu nog klassiekers voor mij)

Als gezegd is vooral het begin erg matig; ook Undisclosed Desires en Guiding Light zijn erg vlakke nummers die voor de 1e keer best ok zijn, maar het daarna gewoon niet meer waard zijn. United States wil ik wat dat betreft nog sparen, omdat ik dit nog best creatief vind (Nee, voor mij geen 2e Bohemian Rhapsody, al was het maar omdat ik dit nummer wél mooi vind).
Daarna komt tot mijn opluchting Unnatural Selection, kwalitatief erg sterk, vooral met gitaarriffs die mij even doen opspringen met New Born in mn achterhoofd. Mooi opgebouwd ook weer, maar helaas blijkt dit veruit het hoogtepunt van het album te zijn. Het franse stukje in I belong to you klinkt te wanhopig, en de 3 Exogenesises zijn weliswaar knap, maar kunnen de leegte bij mij toch niet opvullen.

Het kan voor mijn doen wat kort door de bocht overkomen allemaal, maar ik kan er voorlopig niet meer van maken dan dat het een matig tot redelijke CD is... 3*, omdat Unnatural Selection en MK Ultra toch wel sterk zijn. en eigenlijk omdat ik ze toch de complimenten wil geven voor de hilarische uitvoering van Uprising op de italiaanse TV

Ik mis een beetje de emotie in hun meer recentere albums. Het lijkt dan meer muziek uit het hoofd, volgens de formule
1. lange pioanointro
2. ineens een keiharde gitaar-bas-drum
3. op zeker moment wat hysterische zang erbij
4. weer even een rustpuntje met piano of keyboard
5 weer knallen.

Frank van kesteren heeft t over 'inspiratieloos'. Dat herken ik wel, maar dat kan ook aan de luisteraar liggen: wellicht als ze met deze plaat zouden debuteren en na 8 jaar met Showbizz of Origin of Symmetry zouden aankomen (welke ik zeer geinspireerd vind) zou ik hetzelfde zeggen!? Weet t eigenlijk niet.

Maarre, even wat genuanceerder: er staan zeker mooie momenten op de plaat. Het experimentele Exogenesis is een leuke stap. En ik zal deze plaat echt nog wel eens draaien;). Ik geef 3*

Het hele punt van het inspiratieloos zijn zit hem juist in de tijd. De enorme bombast van de afgelopen jaren heeft hen zich doen opblazen lijkt het wel...
Het is dus niet te vergelijken met "stel dat ze dit album als eerst hadden uitgebracht", want het is juist het feit dat dit album nu komt dat het voor mijn gevoel zo uitgeblust maakt

Hmm ik moet zeggen dat Muse een klein beetje 'achter is gebleven' in mijn muziekcollectie.. Bij BHAOR zijn ze me een beetje kwijtgeraakt, geen idee waarom, want dat is opzich best wel een erg goed album.

Vandaag had ik Showbiz weer eens opgezet, het valt me op dat Muse zijn vertrouwde geluid eigenlijk nooit is verloren, maar tegelijkertijd wel meegaat met de tijd. Al blijft Absolution voor mij toch echt de kroonjuweel..

The resistance klinkt in eerste instantie best aardig, maar ik ben er niet echt weg van. Om een echt goede mening te geven moet ik de cd wat meer luisterbeurten geven. Vraag me af of ze ooit nog Absolution gaan overtreffen voor mij.

Voorlopig 3.5*, maar ik verwacht dat het nog wat zakt. Inderdaad, deze plaat is veel minder dan de voorgangers, maar die zijn dan ook moeilijk te overtreffen.
Dit album is te commercieel. Vooral 'Undisclosed Desires' zou zo van Rihanna kunnen zijn.
En inderdaad, veel emotie zit er niet in...

En de symphony dan?

Ok, de 'symphony' valt nog het beste mee, maar ik had er toch meer van verwacht.

Ik vind dat je voor de emotie sowieso niet bij Muse moet zijn. (Hate This & I'll Love You daargelaten)

One of my favorites! Verder moet natuurlijk Screenager genoemd worden...

Ben ik echt niet met je eens.. als er 1 zanger in de hedendaagse muziek rondloopt die HEEL veel emotie in zijn stem kan gooien is het dhr. Bellamy wel

Citizen Erased is nu ook niet bepaald een nummer zonder emoties

Waarom zeg je dit? Ik zie dat je Origin of Symmetry op 2 hebt staan in je top 10 en Black Holes and Revelations op 4. (Heel goed overigens , dat zijn mijn favoriete albums van Muse.) Muziek is emotie. Muse is emotie. Stelling: Een nummer als Citizen Erased of Map of the Problematique bevat geen emotie. Deze stelling is volstrekt onjuist. Maar misschien wil je liever meer vrijheid om je gevoel bij een nummer te bepalen, bij Muse wordt het al voor een groot deel bepaald. In het bijzonder bij de twee nummers die ik noem, dat is dan ook weer zo, maar dat vind ik juist prachtig.

Voor het grootste deel ben ik het wel eens met de mening dat de muziek van Muse betrekkelijk weinig emotie bevat. Zeker op hun laatste 2 albums staan toch weinig nummers op die mij emotioneel bewegen. Het blijft zeer goede muziek, maar echt raken doet het mij niet meer itt OOS en vooral Absolution. (de Symphony is de uitzondering)

Oo ja! als je eens wist hoe vaak ik met die strijd zit!.
Zo van, Ja ik doe 4 sterren!!, o nee wacht! hij valt toch iets tegen..
ik doe 3 1/2 ja dat doe ik. maar toch he.... nee, hij is wel die 4 waard...

Ok, ik heb misschien verkeerd gezegd, ik bedoel, voor de rustigere emoties hoef ik in ieder geval niet zoveel bij Muse te zijn. Ze zijn veel beter als ze flink uithalen (zoals dus Map of the Problematique en Citizen Erased). Maar nummers als Endlessly en Unintended doen me niet zoveel.

Muse is goed in nummers met wanhoop als emotie (Map of the Problematique)

Maar misschien moet deze discussie gevoerd worden in het Muse-forum ipv. hier.

jammer van die symphony nummers
ik zou hem alleen willen aanschaffen als er normale nummers op zouden staan, na track 6 dan
Ik zit nu wel te twijfelen of ik hem ga aanschaffen of niet.
Misschien haak ik voor het eerst af bij een Muse plaat. Dat zou jammer zijn voor mijn Muse collectie.

hmm, die symphony maakt juist dat ik dit album 4,5* geef...Ik hoop dat ze op hun volgende eens compleet symfonisch gaan. Moet toch wel binnen de mogelijkheden van deze band liggen.

I belong to you is episch!!! Luister hem best vaak. Het enige nummer wat ik minder vind is united states of eurasia...

Voor €6.99 bij cdwow kan je m toch niet laten liggen? enne... die symphinie nummers dat zijn (naar mijn mening) toch echt de mooiste stukken van het album! (moet misschien groeien??)

Jammer dat het hoogtepunt van Muse al jaren achter ons ligt. Black Holes was al 2 stappen minder dan Absolution en deze plaat is weer duidelijk minder dan Black Holes. Teveel gemaakte emotie over zaken die nergens op slaan. Teveel geschreven om goed over te kunnen komen bij het grote publiek.

Ja ik zit daar heel erg over te twijfelen.
Misschien moet het inderdaad flink gaan groeien. Misschien komt het omdat de melodieen mij niet gelijk aanslaan van het symphonie gedeelte.

Toch verlaagd naar 3.5 want 3 tm 5 vervelen snel.

Dat nummer Undisclosed Desires is best ok eigenlijk. Verre van origineel, verre van vernieuwend, maar dat verandert niets aan het feit dat dit best een leuk nummer is. Misschien moet ik deze plaat dan toch maar eens een kans geven.

Voor mij is dit album persoonlijk 1 van de beste albums van 2009 samen met het nieuwe album van Robbie Williams. Elk nummer op dit album is goed alleen de laatste 3 nummers hadden er van mij echt niet op gehoeven daarom niet de volle 5 punten. Voor de rest is dit album gewoon een heerlijk album om naar te luisteren.

Wat kunnen meningen toch verschillen, gelukkig daar niet van. Door die nummers krijgt dit album juist zo'n waardering van mij.

Ik ben niet zo bekend met Muse. Ten tijde van Muscle Museum heb ik ze leren kennen, maar mij er verder niet in verdiept. Er waren toen meer leuke Britse bandjes.

De eerste 2 tracks klinken erg positief. Resistance doet mij erg jaren '80 aan, een beetje á la Valensia of Robbie Valentine zelfs. Zou de zang een stuk krachtiger of wat donkerder klinken, dan zou het een fantastisch nummer zijn!

Undisclosed Desires zou weer zo een Depeche Mode-nummer kunnen zijn.
Bij U.S.E. komt idd even Bohemian Rhapsody om de hoek kijken. Een beetje Midden-Oosten-sfeer hier en daar. Volledig mislukt nummer, hoezeer ik erg kan genieten van pop/rock-opera's (Ayreon!!!). Had maar met Arjen Lucassen gesproken, heren.

Unnatural Selection is dan weer een erg fijn plaatje, full speed ahead, even lekker raggen.
En de rest van het album is ook prima te doen. Je moet wel van de stem van de zanger houden, maar kun je daar goed mee omgaan, dan is dit toch een prima album.

Ik vond USE eerst ook niet zo, maar nu is het wel één van m'n favo tracks geworden; het is eigenlijk een niemendalletje rond een enorm thema, dat vind ik wel leuk. Ze gooien piano's en gitaren op een hoop zoals ze dat goed kunnen en het is eigenlijk het enige nummer dat de afsluitende 'symphonie' aankondigt. Het duurt net lang genoeg en loopt via, wat was het, chopin?, over in het goed gelukte Guiding Light (wat zich helaas nogal lang voortsleept).

Dat laatste geldt ook voor Unnatural Selection wat mij betreft: begint goed, maar sleept zich, god weet waarom, MINUTENLANG voort zonder ENIGE progressie; WHAT THE FUCK?

Na enige luisterbeurten en enige tijd moet ik zeggen dat ik vind dat er teveel gekloot is op deze plaat: teveel nummers duren te lang zonder dat er veel in gebeurd (Uprising, Resistance, Unnatural Selection, Guiding Light, MK Ultra), de teksten zijn vaak bar en bar slecht en dan soms ook gewoon nog haast letterlijke herhalingen van eerdere nummers/platen (Unnatural Selection, Resistance, MK Ultra, eigenlijk USE ook en zelfs Exogenesis maakt zich hier schuldig aan).

Daarnaast staan er ook enkele van hun mooiste en sprankelendste momenten op als je het mij vraagt. Voor USE heb ik stiekem toch een zwak, Guiding Light is voor drie kwart fantastisch uitgevoerd qua zang, tekst, productie en heeft een goed meezinggehalte, I Belong to You is de parel van de plaat; beetje gek, leuke opbouw, leuke melodie, tekst en zang, verrassend. Undisclosed Desires, voor die stijl heb ik ook een zwak en het is erg aardig uitgevoerd; als de hihats erbij komen voor het 3e couplet krijg ik altijd een grijns op m'n gezicht. En Exogenesis, dat mogen ze van mij vaker doen; klinkt heel behoorlijk, tis opzwepend, herkenbare stijl (die toonladdertjes....) en een thema dat ze goed vergaat. EDIT: Nou vooruit, drie en een halve ster.

Dit is de eerste plaat van Muse die ik beluister, en ik moet zeggen, het is een degelijke plaat, al blijft Muse in mijn oordeel niet van kritiek bespaard. Muse wil naar mijn mening klinken als 'Radiohead', maar dat niveau halen ze toch ruimschoots niet. De combinatie met de meer symfonische en harmonische stukken doet bij mij de naam 'Queen' opborrelen, maar ook daar schieten ze tekort. Kortom, degelijke plaat, ik ga binnenkort hun ouder werk ook wel eens checken, kijken of dat me wat beter afgaat.

2,5 sterren

Al met al toch best een goede plaat. Interessanter dan zijn voorganger. De symphony vind ik niet erg interessant (op Redemption na). De nummers waar ze afwijken van hun 'reguliere' sound bevallen mij het meest: 'I belong to you', 'Guiding Light' en 'Undisclosed Desires'.
3.5*