"Hij had beter gekund"

"Herevaluatie"

"Ongelofelijk dat hij dit nog kon" (alsof hij een Willem de Kooning met zwaar Alzheimer was).

Ik heb (bijna) een jaar gewacht met een oordeel. Het album dan weer intensief en dan weer spaarzaam geluisterd. Zelfs wel eens een station waar ik uit moest stappen gemist omdat de telefoon op shuffle play net een nummer van dit nummer had geselecteerd en het me overviel.

Ik kan het album niet anders waarderen dan een geniale zwanenzang. Teksten die druipen van de symboliek en vooruitwijzen tegen een retestrakke productie op wat klinkt als in een paar dagen bij elkaar geïmproviseerde muziek van erg goede studio muzikanten.

Het is alles waar Bowie voor stond: onderzoekend en zich onderdompelend in muziek van anderen, zijn eigen draai er aan gevend en achteraf met de producer het smeden tot een eigen geheel.

Hij heeft gewoon gedaan wat hij wilde, inclusief een spoof van Frank Sinatra's "something stupid as I love you" maken dat dan "I can't give everything away" noemen. Rare humor ? You bet. Maar het tekent het enigma Bowie, die helemaal geen enigma was, maar een nieuwsgierige muzikant en kunstenaar die vooral veel lol had in zijn werk en door anderen op een voetstuk geplaatst werd.

Hij was zich daar zeer van bewust, zoals de tekst van Lazarus laat horen. Zondermeer het meest indrukwekkende nummer van dit album. Niet alleen qua tekst maar ook qua muziek ontdaan van alle opsmuk.

Zijn beste werk ooit? Nee. Luister naar Ziggy Stardust en je hoort iets wat (nog steeds ) veel beter is. Een meesterlijk werk van een groot artiest? Absoluut. Blackstar steekt met kop en schouders boven het maaiveld uit.

Nieuwe muziekinstallatie. Als een kind in een snoepwinkel, alle muziek ben ik aan opnieuw aan het luisteren, ik ontdek nieuwe werelden die tot nu toe verborgen zijn geweest. Eindelijk een installatie die volledig verdwijnt en waar de muziek overblijft.

Van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt na het rippen van cd's op volledige kwaliteit.
The Hounds Of Love ook opnieuw geript en op een onbewaakt moment opgezet.

De bekende 'hits' klinken vertrouwd, maar overspoelen me in al hun glorie. En dan komt het moment dat Under Ice begint. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door de Ninth Wave, maar behalve The Morning Glory heb ik toch altijd het idee gehad dat ik nooit helemaal begreep. Er is van die muziek die je nooit helemaal zal doorgronden en La Bush heeft voor mij met The Hounds Of Love ook iets neergezet waar ik iedere keer weer diep door geraakt wordt, maar snappen of het doorvoelen? Nee.

En ineens zat ik onder het ijs. Ik voelde mezelf wegglijden op de klanken en ik probeerde uit alle machten mezelf boven te worstelen. De helikopter kwam over en verdween weer uit zicht, mij achterlatend met hoop dat ik gevonden zou worden. Met The Jig Of life werd de hoop versterkt en op de ijle klanken van Hello Earth zweefde ik boven mezelf. De Morning Glory zette me weer terug op vaste grond en het album was voorbij.

Mahler symfonieën, of de passies van Bach, of de herhaalde ritmes van Steve Reich kunnen op de luisteraars een bezwerend effect hebben. The Hounds of Love heeft dezelfde kwaliteiten. Luisteren op een moment dat je helemaal open staat om de muziek te beleven en er gebeurt iets magisch..

Ik heb dit album een aantal keer beluisterd en inmiddels is het een verslaving geworden. Na twee waanzinnige concerten in Westerpark en HMH waren ook mijn verwachtingen erg hoog gespannen en was de deceptie bij de eerste keer luisteren behoorlijk.

Maar ik vond 100th Window bij de eerste keer luisteren ook een waardeloos album, dus heb ik mezelf de tijd gegeven.

Ik vind het jammer dat een aantal fantastische nummers van de concerten het album niet gehaald hebben, vooral de (donkere) zangeres van het Westerpark had van mij wel op het album mogen staan.

Na veelvuldig beluisteren vind ik Heligoland weer een nieuwe stap in de ontwikkeling in het werk van Massive. Eentje die smaakt naar meer, het album voelt een beetje onevenwichtig.

Ik heb alle albums, ben al lang een liefhebber, heb vele concerten van ze gezien en en steeds weten ze me weer te verbazen.

Heligoland kent een paar absolute hoogtepunten wat mij betreft: Pray for Rain en Spliting the Atom kende ik al van de EP (beetje flauw om eerst de EP uit te geven, maar goed) en vond ik gelijk al topnummers. Girl I Love You was al een geweldig nummer op de concerten en dit klinkt bijna weer als de Horace Andy van de eerste twee albums, waanzinnig goed nummer.

Paradise Circus is een prachtig nummer, maar de zangeres kan me niet zo bekoren, dat was live een stuk beter met een andere zangeres.

Maar het absolute hoogtepunt is Flat of the Blade. Het nummer moet groeien, maar het doet me eerder denken aan een nummer dat verder gaat waar Radiohead op z'n expirimenteelst zo'n beetje ophoudt. Fantastisch gezongen door Guy Garvey, echt een bijzonder nummer.
De blazers klinken fantastisch, het album is sowieso erg zorgvuldig gemastered, daar mag menig label wel een voorbeeld aan nemen.

Atlas Air is het enige 'ouderwets' klinkende Massive nummer en live is het een knaller, maar stiekem vind ik eigenlijk de bevestiging van het feit dat ze vooral niet moeten blijven hangen in de Mezzanine sound, hoe lekker het nummer ook is. Het is het meest dansbare nummer en klinkt zeker voor Massive vrolijk.

Op de sleeve notes staat dat Damon Albarn meegeschreven heeft aan Flat of the Blades, maar Saturday Come Slow kan ik niet anders beschrijven dan een totale mislukking. Niks klopt er aan dat nummer, de zang niet, de spaningsopbouw die maar niet wil komen, het lome tempo. Het gaat roemloos ten onder en ik snap niet waarom het uiteindelijk op het album is terechtgekomen en een Dobro niet (of een All I Want dat deels verwerkt is in Paradise Circus). Het is eigenlijk een niemanddalletje en zowel Albarn als Massive niet waardig.

De twee Topley-Bird nummers kunnen er mee door, maar zullen niet de geschiedenis ingaan als de tegenhangers van de inbreng van Sarah Nelson of Elizabeth Fraser of Sinéad O' Connor.

Rush Minute is ook een bijzonder lekker nummer dat nog het meest doet denken aan de sound op 100th Window, maar het had ook een Depeche Mode of een The Cure nummer kunnen zijn, het is en teglijkertijd een typisch Massive nummer en aan erg atypisch nummer.

Ik hoop dat we niet weer 7 jaar hoeven te wachten op een volgend album. De heren laten horen dat ze nog lang niet opgebrand zijn, eerder dat er veel meer in het vat zit dat er op Heligoland niet helemaal uit komt. Misschien moeten ze minder lang prutsen en sneller iets uitbrengen.