Kate Bush - Hounds of Love (1985)

zeer mee eens. Live beluisterd afgelopen woensdag

Deze Bush lust ik maar voor 2/3 , hoewel ze er zelf toen (27 jaar) top uitzag. Vooral het 2e gedeelte vind ik wisselvallig en is ook niet zo aan mij besteed, ondanks enkele prachtnummers Voor mij geldt....de eerste, de beste.

Wat is dit toch een prachtig album! ik draai hem momenteel met alle aandacht voor KB weer dagelijks en blijf me verwonderen door alles wat ik hoor. The Dreaming was natuurlijk al geen misselijke plaat maar ik denk dat weinigen destijds verwachtte dat er een Ninth Wave aan zat te komen. Een zeldzaam geval waarbij tekst en muziek en sounds samenkomen op een mystieke en hemelbestormende manier die ik daarna nooit meer tegengekomen ben. Hoewel, Ariel komt wel in de buurt. En langzaam glij ik onder het ijs...

Tegenwoordig laat ik de cd gewoon doorlopen. Mijn oude cd begon over te slaan (en dat terwijl ik toch behoorlijk zuinig ben op mijn cd's) en dat kan niet. Tweedehands de 100 Years EMI uitgave gekocht met de bonusnummers en dat zijn toch mooie toevoegingen. Iets wat ik niet vaak met bonusnummers heb...

Zou het kunnen dat een aantal van die bonustracks deel uitmaakten van The Ninth Wave,
maar dat ze het album niet gehaald hebben omdat Kate ook besloot om in te zetten op hits?
Het was namelijk al een paar jaar geleden dat ze nog echt single succes had gekend.

Misschien heette de plaat wel The Ninth Wave, maar is die cyclus ingekort tot één plaatkant.

Ik zit dat hier uit mijn nek te kletsen, maar zou beter eens in de biografie gaan snuffelen
die ik een jaar geleden kocht en waar ik enkel nog maar losse hoodstukken heb uit gelezen.

Jij ook? Ik 19 september. Fantastisch!!

Geweldig. De mystieke sfeer op dit album is magistraal. De eerste helft (The Hounds Of Love) bevat vrij toegankelijke popnummers, met natuurlijk het heerlijke Running Up That Hill waarmee het album opent. Gelijk ook één van de beste nummers op het album. Hounds Of Love is een lekker vrolijk liefdesliedje, de manier waarop Kate "I take my shoes of, and THROW them in the lake!" zingt, krijg je bijna zin om dat ook te gaan doen. The Big Sky is een bijzonder vrolijk, uptempo en dansbaar nummer. En het rockt ook stevig, zeker voor Kate Bush begrippen. Mother Stands For Comfort is een stuk rustiger, maar heeft een vrij dreigende sfeer. Moeder die uit moederliefde haar kroost beschermt, al hebben ze misschien wat verschrikkelijks gedaan.. Cloudbusting is die andere topper op het album, en ook waarschijnlijk het beste nummer. De levensvreugde spat er vanaf. Episch en meeslepend neemt het nummer je mee op een eeuwig durende trip door de wolken, al duurt het maar 5 minuten.

Met Under Ice, een koel en melancholisch liedje, begint het tweede helft van het album (The Ninth Wave). Het nummer weet prima een gevoel van desolatie op te wekken. Vervolgens komt het dreigende Waking The Witch, wat eerst rustig begint met mensen die je aansporen om wakker te worden, om er vervolgens plots vol voor te gaan. Verrassend nummer, dit deel van het album is duidelijk experimenteler. Watching You Without Me heeft een rustig maar hypnotisch ritme. Jig Of Life is weer een behoorlijk uptempo, dansbaar nummer, met duidelijke invloeden uit de Ierse folkmuziek, en een aparte break met ''I put this moment... here.'' Hierna de prachtige ballad Little Earth, wat erg mooi eindigt met een mannenkoor. Het album eindigt op een vrij positieve noot met The Morning Fog.

De bijna sprookjesachtige en mystieke sfeer, de verrassende composities, uitstekende teksten en natuurlijk de geweldige zang van Kate. Een waar meesterwerk. 5*

Je vergeet "And Dream of Sheep". Ook een godsgruwelijk mooi nummer, overigens!
Voor de rest een prima recensie: ben het helemaal met je eens.

Oei! Ik beschreef And Dream Of Sheep toen ik het had over Under Ice. Sheep is een prachtig, koel en melancholisch liedje wat zeer goed een gevoel van desolatie weet op te wekken. Under Ice is een nummer wat een geweldig dreigende sfeer heeft, onheil nadert... Gewoonweg een subliem album.

Nieuwe muziekinstallatie. Als een kind in een snoepwinkel, alle muziek ben ik aan opnieuw aan het luisteren, ik ontdek nieuwe werelden die tot nu toe verborgen zijn geweest. Eindelijk een installatie die volledig verdwijnt en waar de muziek overblijft.

Van het ene hoogtepunt naar het andere hoogtepunt na het rippen van cd's op volledige kwaliteit.
The Hounds Of Love ook opnieuw geript en op een onbewaakt moment opgezet.

De bekende 'hits' klinken vertrouwd, maar overspoelen me in al hun glorie. En dan komt het moment dat Under Ice begint. Ik ben altijd geïntrigeerd geweest door de Ninth Wave, maar behalve The Morning Glory heb ik toch altijd het idee gehad dat ik nooit helemaal begreep. Er is van die muziek die je nooit helemaal zal doorgronden en La Bush heeft voor mij met The Hounds Of Love ook iets neergezet waar ik iedere keer weer diep door geraakt wordt, maar snappen of het doorvoelen? Nee.

En ineens zat ik onder het ijs. Ik voelde mezelf wegglijden op de klanken en ik probeerde uit alle machten mezelf boven te worstelen. De helikopter kwam over en verdween weer uit zicht, mij achterlatend met hoop dat ik gevonden zou worden. Met The Jig Of life werd de hoop versterkt en op de ijle klanken van Hello Earth zweefde ik boven mezelf. De Morning Glory zette me weer terug op vaste grond en het album was voorbij.

Mahler symfonieën, of de passies van Bach, of de herhaalde ritmes van Steve Reich kunnen op de luisteraars een bezwerend effect hebben. The Hounds of Love heeft dezelfde kwaliteiten. Luisteren op een moment dat je helemaal open staat om de muziek te beleven en er gebeurt iets magisch..

Dit album blijft gewoon geweldig. Alleen maar mooie nummers over jagen op de liefde en het geloof erin hebben ervan. De songs zijn prachtig geschreven en ingezongen door Kate Bush. Misschien nog een mooier album dan 'The Kick Inside'.

Prachtig album, waarbij de laatste 5 tracks, op ''Hello earth'' na, voor mij helaas niet het niveau halen van het eerste deel.

Kant 1 is misschien wel de beste plaatkant ooit, wat een pracht zeg

Interessant, ik ben het met je oneens, want ik denk dat ik kant B van dit album sterker vind dat kant a.

Die is ook sfeervol en beklijvend, vooral Waking The Witch is erg speciaal, wat een nummer zeg (vooral voor die tijd).

Jongens, toch.

Beide kanten zijn waarlijk prachtig.

Klopt, maar kant b is prachtiger.

Ik heb de cd met de bonusnrs en zoals altijd dat is net teveel. Hij is mooi tot nr 12

Maar Bush is natuurlijk het allermooist !

Ja meneer

De briljante kant 2 schalt door het huis. Wat een juweel. Kate Bush raakt mij hier het hardst. Alle registers open. Bijzondere combinatie van muziek die gewoon overeind is gebleven na ruim 30 jaar maar ook het warme gevoel van de 17 jarige terugroept, die ik was toen ik dit voor het eerst hoorde.

Waking the Witch is wel aardig vaag.

Wat je hiermee bedoelt eens te meer.

Kate Bush is één van die zeldzame artiesten die geen enkel 'slecht' album heeft gemaakt. Al schuwde zij verrassende muzikale wendingen nimmer.

Na de teleurstellende verkopen van Kate's vorige album The Dreaming, komt zij 3 jaar later weer met een plaat.
Van The Dreaming kan ik nog steeds weinig chocola maken, maar Hounds Of Dog is een prachtige plaat.
Kate zingt uitstekend en laat de iele heksenstemmetjes grotendeels achterwege.
Het valt mij sowieso op hoe krachtig haar stem is geworden t.a.z van de vorige platen.
Prachtige start ook met het stuwende bezwerende Running Up That Hill, tevens de 1e single.
Het 1e gedeelte is constant in kwaliteit.
Nummers die opvallend toegankelijk zijn, maar ook heel afwisselend.
Cloudbusting is een all-time favorite van mij.
De repeterende strijkers, het marsritme en een passievolle Bush, die emotioneler dan ooit klinkt.
En wat blijft de bijhorende clip toch prachtig.
Het 2e gedeelte is een suite, bekend als The Ninth Suite.
Het is dan gelijk progessiever en fragmentarischer, maar de aandacht blijft het sterk vasthouden.
Verhalend en met geweldige studiotrucjes.
Hello Earth is een apart uitgewerkt meesterwerkje.

En zo was de inmiddels 27 jarige Kate weer helemaal op de kaart.
Terecht. Dit behoort zonder enige twijfel tot haar beste werken.
Een highlight ook uit 1985.

Elke band of artiest heeft haar of zijn magnum opus (als t goed is ). Dit is de hare!

Ook mijn favoriete album van haar. Kant A is zeker haar beste kant.
Kant B kom ik niet heel vaak aan toe moet ik zeggen.

Kant A is kwaliteitspop. Kant B is meer prog, ms vandaar

Eensch, best aardig gedaan dus.

Tegenwoordig is het nochtans kant-b die me het meest bekoort.

Maar ik ben dan ook een avontuurlijke jongen.