Leren kennen via Villa 65 van de VPRO en ik was direct verkocht. Ik kan me niet heugen hoe vaak ik dit, eerst via cassette en later op CD, heb beluisterd. Formidable goed, onwaarschijnlijk aanstekelijk, ingenieus melodieus en zeker vergelijkbaar met Husker Du, Ramones, Undertones, Buzzcocks en hun epigonen. Helaas zijn ze zwaar ondergewaardeerd en in meerdere opzichten vergelijkbaar met Ivy Green. Nou ja, om Neil Young maar weer eens te citeren: it's better to burn out than to fade away. En dan doel ik natuurlijk niet op de betreurenswaardige dood van Jan Heddema.

Aangename verrassing in het begin van het jaar. Niets nieuws onder de zon maar wel heel goed en aanstekelijk gedaan met voldoende afwisseling. Ze kennen hun klassiekers. Voorlopig 4 sterren.

Een jaar na Zen Arcade kwam dit toch heel andere album. Met een briljante opener die direct aankondigde dat alles anders was geworden bij de Huskers. Hoe zou ik ooit het 2e nummer op dit album kunnen vergeten. Girl who lives on heaven hill. Ontelbare keren heb ik dit beluisterd als ik weer eens verliefd was. Die maniakale zang van Grant Hart ging door merg en been, in de positieve zin van het woord. Je kunt een liefdesliedje heel mooi zingen en je kunt het brengen zoals Husker Du: emotioneel tot in de toppen en al met een vage aankondiging dat het niet blijvend zal zijn. Onwaarschijnlijk dat de mannen in hetzelfde jaar 1985 ook hun album "Flip your wig" uitbrachten, dat bulkte van dezelfde, bijna achteloze kwaliteit.

Genialiteit en gekte liggen dicht bij elkaar en dat is op dit album weer eens duidelijk bewezen. Wat een briljante songs, afgewisseld met iets te ver doorgedreven experimenteerdrift. Maar een nummer als "Pink turns to blue" met de perfect passende maniakale en desperate gitaarnoise van Bob Mould gaat nooit meer uit mijn hoofd. En dan zijn er nog altijd mensen die beweren dat de jaren '80 nooit goede popmuziek heeft voortgebracht.

1e Nummer doet me sterk denken aan Ash ten tijde van 1977.
Later hoor ik Marc Bolan. En ja, af en toe Prince.
Al met al geen slechte referenties en het mannetje brengt het overtuigend.
Leuk plaatje en gevarieerd. Ik heb slechtere debuutalbums gehoord.

Peter Perrett is niet dood, hij leeft! Nooit gedacht ooit nog iets van de man te horen, maar hij weet me te verrassen, in meerdere opzichten. Samen met o.a. twee zoons heeft hij een fraai album afgeleverd. Nee, niets wereldschokkends maar herkenbaar in de goede zin van het woord. Zijn stem heeft niets te lijden gehad van de tand des tijds en escapades, en klinkt vertrouwd en aangenaam. Ik heb de eerste keer een kleine 43 minuten genoten van het album en ga dat zeker vaker doen.

Weliswaar heeft Steve Mack niet zo'n wereldstrot als Feargal Sharkey maar tegenvallen doet zijn stem zeker niet. Verder is heel goed hoorbaar dat de broers O'Neill nog steeds in staat zijn om buitengewone hooks, riffs en andersoortige oorwurmen te fabriceren. Eens met Grootfaas dat deze band ernstig onderschat en ondergewaardeerd is. Fijn om te lezen dat er toch fans zijn.

Na lange tijd weer eens een luisterbeurt gegeven en wow... wat een briljant album is dit toch. Directer en kaler dan op de reguliere albums maar dat is juist de kracht van dit album. Geniaal gedaan door "dutch radio". Het klinkt ergens ook hoopvoller dan de vaak duistere versies op de reguliere albums. Ja, dit heeft mijn voorkeur.

Natuurlijk valt er veel af te dingen op het trio dat zich nog The Doors noemde.
Vocaal is het allemaal niet zo sterk en soms wordt geprobeerd de stem van Morrison te imiteren (of klinkt Manzarek echt zo?).
Maar... het klinkt wel lekker en zo beroerd als sommigen je willen doen geloven, is het zeker niet volgens mij. Gewoon aangenaam om eens te beluisteren.

De vloek van een droomdebuut.
Ook dit is weer een formidabel album van de mannen maar telkens pak je weer hun debuut ter vergelijking. Tja, en dat is niet (meer) te overtreffen. Dus ik stop met terugkijken en geniet volop van The Feelies anno 2017. En deel ik nog steeds de mening van wijlen Lou Reed: The Feelies is de enige band die weet hoe je met gitaren moet omgaan!

Heel charmant plaatje uit Australie. Ik bespeur invloeden vanuit The Chills, The Modern Lovers, The Feelies en Weezer. Maar dit is louter positief bedoeld want hun eigen inbreng is onweerlegbaar prominent.
Dit is weer één van die pareltjes waar je per ongeluk tegenaan loopt. Gelukkig gebeurt dat af en toe nog.

Doe jezelf een groot plezier en beluister deze 14 songs (alle onder 3 minuten) en ga niet zaniken over Feargal die ontbreekt. Dit is een grote aanwinst voor de toch al grandioze collectie van The Undertones. John (Sean?) O'Neill is weer ouderwets op dreef geweest. Puntgave songwriting.
En: op 8 juni 2016 in Paradiso te bewonderen!