Geheel mee eens. Hoewel het zeker niet Bowie's sterkste album is, was dit toentertijd voor mij toch HET live-album van die periode. Niet eerder had ik zoveel kippevel op de armpjes (en dat heb ik nu nog steeds als ik bepaalde stukken hoor van dit album) dan bij deze versies van 1984 en Sweet Thing.

Can't fake a good time... Man, man, dat blijft toch adembenemende muziek!

Als jij minpuntjes uitdeelt voor niet-native speakers, gaan er bij jou heel wat klassieke albums in de min. En daarmee doe je ontzettend veel albums tekort, wat ik heel jammer zou vinden (voor jou vooral)...

Geweldig album, geniale muziek. Voor mij de natuurlijke opvolger van The Soft Machine Volume Two. Ook zo'n heerlijke plaat.

Robert Jan heeft zich hoogstpersoonlijk zelf uitgeleefd. Ik vind het wel een vrolijke hoes, maar hij speelt beter keyboards.
Ik ga het album trouwens steeds meer waarderen, al klinkt het weer wat minder Supersister-achtig dan Retsis Repus.

Kom op jongens, nummers als Potter's Field en Foreign Affairs kan je toch niet afdoen als "wat mindere muziek"?

Dit is echt een klassieker in de electronische popmuziek, die een onuitwisbare indruk op mij heeft achtergelaten (niet in de laatste plaats wegens de niet geringe hoeveelheden drugs die ik in die tijd gebruikte tijdens het luisteren).


Probeer Tonto's Expanding Head Band, album "Zero Time" eens. Uit 1971, ook te gekke tripmuziek. Het nummer "Timewhys" werd in de jaren '70 nog wel eens in Studio Sport gebruikt als ze een reportage een dynamisch tintje wilden geven.
De twee leden van deze band, Malcolm Cecil en Robert Margouleff, hebben later o.a. ook hun sporen verdiend met het produceren van klassieke albums van Stevie Wonder als "Talking Book" en "Innervisions".