Beyoncé stond voor mij altijd al gelijk aan commerciële teringzooi. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik allemaal (voornamelijk) positieve recenties van dit album las, wat op 't moment van schrijven richting de 4 sterren gaat hier op Musicmeter. Dus dan wordt je nieuwsgierig.. Had ik het bij het verkeerde eind? Is dit grensverleggend? Is Beyoncé eigenlijk een muzikaal genius? Of is het gewoon leuke muziek?

Nee. Wat een saaie troep is dit. Ik hoor hier niets avontuurlijks of vernieuwends in. Of uberhaupt iets muzikaals. Heb nu een paar nummers een aantal keer geprobeerd maar kan het niet uitzitten. Ik hoor nog steeds die overgeproduceerde popmuziek waar het allemaal netjes binnen de lijntjes blijft. Het is niet eens spannend genoeg voor pretentieloze popliedjes, als je het mij vraagt. Ieder z'n meug natuurlijk, maar dit is gewoon niet mijn kopje thee.

Corporate entertainment, zoals Kistenkuif al aangeeft.

Ik heb niet alles geluisterd, en ben dat ook zeker niet van plan, dus van mij geen stem. Maar ieder die hier plezier aan beleefd, ga je gang hoor. Rock on.

Blof heb ik altijd wel een redelijk goede, Hollandse top 40 band gevonden die toch nog best wel enige muzikaliteit en originaliteit vertonen. Hoewel ze ook wat verschrikkelijke draken hebben gemaakt, hebben ze ook een paar zeer sterke liedjes op hun naam staan. En vaak lijkt hun hele repertoire erg veel op elkaar, uitgezonderd een paar sterke uitschieters. Kortom, een wisselvallige band.

Dit album kent helaas vrij weinig uitschieters. Het lijkt allemaal vreselijk veel op elkaar, van het eerste tot het laatste liedje heb je bij vlagen soms zelfs het idee steeds naar hetzelfde liedje te luisteren. Dat zal op zich niet eens zo erg zijn, ware het niet dat de muzikale composities eveneens enorm monotoon zijn. Soms wordt het zelfs saai. Nou is het op zich niks mis met de sound van Blof, maar men moet niet blijven hangen in één kleurenpalet, dan is er te weinig variatie in de composities en wordt het allemaal te monotoon.

Het experimenteren wat ze deden bij Umoja pakte goed uit, maar hier is men blijven hangen in het muzikale kleurenpalet van een regenachtig industrie terrein, met veel te weinig variatie. Al zijn er ook een aantal nummers die, als men er goed naar luistert, best redelijk leuk zijn. Een song zoals Wijd open is best sterk, maar trek dat door over de hele plaat, met een aantal minder pakkende composities, en de rek is er dan al gauw uit. Een aantal redelijke nummers redden de plaat, maar willen die nummers opvallen, dan moet men de aandacht onderhand niet verloren zijn wil zo'n nummer opvallen. Heb je Wijd Open gehoord, dan heb je feitelijk de hele plaat al gehoord.

En dan de teksten.. Tja, ik stoor me er niet aan. In tegendeel, het is vaak wel vrij pretentieus poëtisch, maar ik vind de teksten vaak ook wel leuk gevonden. En Pascal Jakobsen zingt toch wel met emotie, waardoor de teksten, hoe vreemd ook, vrij 'oprecht' overkomen. Per definitie vind ik de teksten overgens soewieso al veel beter en origineler dan lyrics van bijvoorbeeld Anouk, Jeroen van der Boom en menig ander Hollands pop artiest, die vaak enorm puberaal zijn. Overigens schrijft Anthony Kiedis van de RHCP soms ook vrij bizarre teksten (bijvoorbeeld), maar daar hoor je nooit iemand over..

Kortom, Blof heeft hier een vrij monotone plaat afgeleverd, met nergens een écht sterke song die er boven uitsteekt, op wellicht Wijd Open na. Men bleef continu hangen in hetzelfde klanken en kleurenpalet, en dat is op den duur toch best vervelend, al valt het als achtergrond muziek nog wel mee. Het is gewoon middelmaat, en dat is jammer, want Blof kan beter.

Helaas, veel nummers op de eerste CD zijn niet 'mijn' Blur liedjes, daarvan zitten de meeste op CD 2. En op die CD worden ze vaak up-tempo gespeeld waardoor die liedjes een zooitje worden. Toch is het concert zeker niet echt slecht te noemen, maar halen de liedjes het niet bij de album versies.

Hoewel de Red hot Chilli Peppers en Blur redelijk verschillende bands zijn, hebben ze één ding gemeen: het zijn bands waarvan de muziek op de studo albums beter uit de verf komt dan live.

Twee sterren, en daarmee krijgt 'ie van mij 't voordeel van de twijfel. Een aantal songs zijn catchy, maar verder is het veelal simplistische en voorspelbare popmuziek met weinig substantie. Kindermuziek, eigenlijk. Als het je ding is, prima, maar dus niet aan mij besteed.