Erg lekkere live plaat van dit duo. Normaliter ben ik niet zo van de electronische muziek, en ik moet toegeven dat hun studio werk mij ook niet zoveel doet, maar live bewijzen de heren best wel power te hebben. Daarbij is dit concert een verzamelwerk van hun beste liedjes, dus de nietszeggende nummers uit hun studio repertoire worden weggelaten.

Toch zitten er ook nummers bij waar ik niet zoveel mee kan, maar over het algemeen is dit beter en stukken minder repetatief dan hun studiowerk.

Betere plaat van Daft Punk dan Homework, maar haalt het niet bij Alive 2007.

Stukken minder repetetief, toch steeds lekker swingend en met een betere songstructuur dan Homework. Sommige songs zijn ook lekker catchy en zijn ook niet verrassend hits geworden. Helaas zakt het album naar het einde toe wel steeds iets meer in en beginnen de liedjes iets teveel op elkaar te lijken, maar het blijft allemaal erg onderhoudend, al heeft dit album niet de rauwe power van het live album Alive uit 2007. 3*

En inderdaad, ik heb mijn rating (behoorlijk) verhoogd. De muziek klinkt al vanaf de eerste luisterbeurt erg goed, maar naar mate men meer gaat luisteren, luisterd de muziek steeds beter weg tot het op een gegeven moment je helemaal opzuigt.

Van heerlijke relaxte muziek tot swingende up-tempo liedjes, dit is een erg gevarieerd album met een even gevarieerde sound, van rock, tot jazz, tot folk en indie. Daarbij is Dave een getalenteerd schrijver van liejdes, wat zeker een verademing is met al die vervelende pop hitjes en hun simplistische teksten die men op de radio hoort. Hier heeft men tenminste nog hun ziel en zaligheid in gestopt. En die kwaliteit valt te horen.

Dit album heeft geweldig gecomponeerde songs en streeft duidelijk perfectie na.

Wat een geweldig geniale CD.

So Much To Say, Too Much en Tripping Billies zijn heerlijk swingende nummers waar men zo een feestje mee kan bouwen. Two Step kent een briljante opbouw en climax en is ook heel swingend, Crash Into Me is een zeer genietbaar en rustig nummer, met weliswaar een zieke twist... En niet te vergeten #41, toch wel een van DMB's mooiste nummers, en zowieso zijn ook de niet genoemde nummers muzikaal heel sterk.

Elke muzikant van deze band lijkt z'n ziel en emotie in z'n instrument te leggen, waardoor het eindresultaat sterke en overrompelende composities kent. Ook Dave's schrijfkunsten doen zeker niet onder aan zijn muzikaliteit.

Een geweldig album, wat alleen nog maar kan groeien bij volgende luisterbeurten. Érg sterke muziek van deze uitmuntende band. 5*

Wat is Dreams of our Fathers toch een geweldig nummer. Op de titel afgaand zou je een melancholisch nummer verwachten, maar het is een ongelofelijk vet, stompend, funky nummer. Heerlijk. Verder staan er met The Space Between, What You Are, Angel, Fool To Think, Sleep To Dream Her en Everyday enkele pareltjes op. Zowieso geen enkel slecht nummer. Het mag dan wel wat glad zijn geproduceerd, als geheel staat dit album als een huis.

De Dave Matthews Band geld als een van de beste live acts van de afgelopen 10 á 15 jaar. Een goed voorbeeld daarvan is het Central Park concert, maar ook dit concert staat als een huis. Deze band kan als geen andere in een jam uitbarsten. Nummers als bijvoorbeeld Warehouse, Bartender, Two Step, Ants Marching, en JTR blazen je omver. Maar vooral hun Bob Dylan cover All Along The Watchtower vormt het hoogtepunt van dit live album.

Helaas is het geluid van de joelende menigte iets te veel op de voorgrond te horen. *4,5

Sterke composities. Toch een album wat je iets minder bij de keel grijpt dan bijv. Crash, wellicht door de lengte van dit album. Toch weet DMB ook in dit vroege stadium jazz & rock en allerlei andere muziekgenres mooi te combineren. Ook hier prachtige teksten aan de hand van Dave.

Érg goed album, 4*. Crash is nog wat fenomenaler.

Dit is dus werkelijk briljant. Nouja, briljant.. het is harde punk met een knipoog. Muziekaal gezien is het strak gespeeld met verder niet bijzonder. Het is gewoon erg grappig. Groffer dan 'Afrikaanstellers' zal je ze niet gauw tegenkomen.

Lekkere flow, sterke beats, humor, vernieuwende lyrics.. Ja, zeer goed, zeker. Maar op den duur toch ietwat te lang en daardoor uiteindelijk wat repetitief, maar dat heb je al gauw met hiphop. Sterker nummers zitten voornamelijk onder de eerste 10 tracks, daarna wordt het al gauw flauw, zeker na track 14. Lekker album, maar niet perfect, daarvoor zit je uiteindelijk toch teveel nummers voor over te slaan.

Ik vind het gemiddelde verassend laag, al is het een goed gemiddelde. Toch een heerlijke plaat met toppers als Bixby Canyon Bridge, I Will Possess Your Heart (met een heerlijk lange intro), Cath..., Your New Twin Sized Bed en het prachtige Grapevine Fires. De rest zijn wellicht iets minder, maar nog steeds hele goede songs, niet in de laatste plaats vanwege de geweldige teksten van Ben Gibbard. Uitstekend album, smaakt naar meer. 4*

Di-Rect vond ik altijd wel een leuk en sympatiek bandje, maar ik verwachte nooit echt iets hoogstaands. Dat ze iets wat muzikaal hoogstaand is, en dus 100x sterker is dan alles wat zij ooit kunnen produceren coveren, is dan ook op een verwachte ramp uitgelopen.

Het mist de kracht en de uitstraling van het origineel, de teksten klinken infantiel en de muziek doet je stukken minder dan het meeslepende origineel.

Di-Rect is redelijk als band, maar niet bijzonder. En al helemaal geen The Who.

Geweldig Dire Straits album.

Wat er zo geweldig is aan de muziek van deze band is de magistrale perfectie die ze nastreven. Alle noten in de muziek kloppen, alles is tot een prachtig geheel gewoven. Daarbij zijn ook de poëtische teksten van Mark Knopfler een pré.

Dit album swingt, rocked en dendert. Live is deze band al helemaal in hun eigen rangorde, maar ook de studio versies zijn érg goed. En zeker als debuut is dit album mind blowing.

5*, Is toch wel het minimale cijfer wat dit album van mij hoort te krijgen.

Waarom ik deze verzamelaar überhaupt gekocht heb weet ik eigenlijk niet, ik heb alle studio albums van deze band. Geeft niet, het is zeer fraaie muziek natuurlijk, geen straf om uit te zitten. Maar ik zet eerder hun albums op. Ook zijn de fade-out's op Telegraph Road en Brothers In Arms doodzonde, en onbegrijpelijk, gezien er nog genoeg tijd over was op de CD. Niet de beste verzamelaar dus, maar de nummers zijn natuurlijk nog steeds uitstekend. Wel leuk dat Twisting By The Pool er op staat.

Wat mij betreft een dijk van een plaat. Wat kan Mark Knopfler toch geweldige melodieën uit zijn gitaar toveren. Neem bijvoorbeeld You and Your Friend, Iron Hand, het prachtige Planet of New Orleans en natuurlijk het titelnummer On Every Street, wat gerekend kan worden tot het beste wat de Dire Straits gemaakt hebben. Hooguit is dat nummer een minuut te kort. Calling Elvis is een lekker begin, maar dat nummer duur dan weer net iets te lang. Swingen doen we met The Bug en Heavy Fuel, dat laatste nummer heeft ook weer lekker droog humoristische teksten. Verder heeft dit album ook wat missers, Ticket To Heaven en My Parties zijn dan weer net te zoetsappig, maar verder een meer dan verdienstelijk, ietwat ingetogen pop/rock plaat. Normaal zou ik uit komen op 3,5*, maar het titelnummer is van zo'n ongekende schoonheid dat ik op 4* uit kom.

Deze band is werkelijk geweldig! Voor wie denkt dat rockscene op z'n lauweren zit, luister dit eens. Geweldige melodieën, stevige riffs, en een erg goede productie. Doet denken aan Audioslave, Tool en Mark Tremonti. De gitaristen van deze band zijn overigens bekende figuren op Youtube met het demonstreren van muziekgerelateerde producten.

Drie van de bandleden (minus de zanger) vormen ook de band Toska.

De nummers met een folktintje zijn het best. Voor de rest doet het album wat schreeuwerig aan, vooral de elektrische gitaren 'overschreeuwen' vaak de melodieën, wat jammer is. Ook is er weinig afwisseling met rustige nummers, die vind men namelijk nauwelijks op dit album.

The State of Massachusetts is verreweg het beste nummer op dit album. 3*