Een beetje wisselvallig album. Sirius is een geweldige opener, Eye in the Sky is natuurlijk ook geweldig, maar dan volgen 4 totaal nietszeggende nummers die ook nog eens veel te lang duren. Tegen het einde wordt het met onder andere Mammagamma al weer wat spannender, om vervolgens af te sluiten met een enorm melancholisch nummer, Old & Wise. De één vind het prachtig, de ander een draak, ik zit daar tussenin. Van de demo's klonk Any Other Day nog best veelbelovend, jammer dat ze daar niet verder op hebben geborduurd.

Wisselvallig. 3*

Ook weer een wat wisselvallig album van APP, maar nog enigsinds sterker dan Eye in the Sky. Het begint met twee verwisselbare nummers, om vervolgens met het epische Time aan te komen. I Don't Wanne Go Home is aardig, maar niet meer dan dat. Maar dan komt The Gold Bug, wat toch wel tot het beste werk van APP hoort. En dan gaan we over op het geweldige The Turn of a Friendly Card, verdeeld over vijf hoofdstukken. Dat hele nummer is een achtbaanrit, wat een fantastische afsluiter! En dan schiet de waardering voor dit album ineens omhoog.

Zowieso zat er een voldoende voor dit album aan te komen, dit is voor mij jeugdsentiment, mijn pappa draaide dit erg veel. Time werd op zijn begravenis gedraaid. Heb er nu nog steeds, na al die jaren, moeite mee om het te beluisteren.

Een aantal zeer sterke songs moeten in het geheel lijden onder de wat zwakkere, helaas. Toch zeker 3,5*.

Lekker album, waarvan liederen 1 & 10 ik het lekkerst vind klinken, andere liedjes doen mij weinig, al al ligt het wel prettig in het gehoor. Het openingslied is overgens wereldbekend.

Zeker niet vervelend, maar niet superboeiend. 3*

Lekker wegluisterend en toegankelijke jazz van deze Engels/Nederlandse band. Tijdens een live optreden sprankelde hun muziek wel meer als op dit album, waar het wellicht wat braafjes klinkt. De composities van de band liggen wel fijn in het gehoor en de zang is een bijzondere toevoeging. Écht pakkend is het allemaal niet.

Een van de sterkste albums uit de rockgeschiedenis. Ik kan helaas maar twee tracks aanvinken als zijnde mijn favorieten, anders had ik er zo zes aangevinkt.

Who's Next is een album uit duizenden met tijdloze muziek. Erg krachtige maar ook melodieuze rockmuziek op de prachtige teksten van Townsend. Tel daarbij op: de rauwe zangstem van Daltrey, Townsends gitaarkunstenen synthesizerwerk, Entwistle's leidend basswerk en natuurlijk Moon's krachtig en creatief gedrum, en je hebt een historische muziekfabriek. Een muziekfabriek die ten tijde van dit album z'n hoogtij dagen vierde, en dat valt te horen.

Geweldig album, 5*.