Prachtig en meeslepend, maar soms net iets té zwaarmoedig. Toch blijkt hieruit duidelijk dat Peter Gabriel een artiest is die zich blijft heruitvinden. Want om Pop/Rock songs als 'rock' fenomeen met een Philharmonisch orkest bewerken, getuigd van lef. Het eindresultaat is overweldigend mooi, maar soms ook ietwat deprimerend. Toch zou ik bij Peter's volgende album liever weer wat ritme in z'n muziek horen.

In feite is dit album klassieke muziek, en niet Rock zoals hierboven staat.

Magistrale plaat van een geweldige artiest. So is enorm gevarieerd, van lekker dansbare funky nummers naar pratige ballads. De kracht van deze plaat zit 'em ongetwijfeld in z'n tijdloosheid, het klinkt niet echt als een typisch jaren '80 album, maar dat is iets dat je wel van PG kan verwachten, de man leverd een constante kwaliteit af, al zit er soms jaren tussen verschillende albums. Hij neemt de tijd om zijn muziek te schrijven, en dat hoor je er vanaf.

So opent erg sterk met een ietwat doordingend nummer, Red Rain. Hier hoor je wel iets van een typische jaren '80 productie, maar dat mag de pret niet drukken. Red Rain (zure regen) is een aanklacht tegen de vervuiling van de aarde, en die urgentie klinkt in het nummer. Daarna Sledghehammer, natuurlijk de funky klassieker die wel allemaal kennen. Erg lekkere, dansbare track, over iemand die bereid is alles toe doen voor een ander. Daarna nog een klassieker, het prachtige en zwaarmoedige Don't Give Up. Kate Bush's stem past prachtig bij de melancholische sfeer. Het nummer eindigt sterk met een lekker funky baslijn. Een erg goed nummer om door moeilijke periodes heen te komen, zoals Kate hier haar man Peter door z'n moeilijke periode heen sleept.

Vervolgens komt That Voice Again. Een wat meer opbeurend klinkend nummer, wat dan wel weer over wat treurigs gaat: de schade die roddels kunnen voortbrengen. PG wilt een vrouw, maar de roddels houden hun samenzijn tegen. Erg gaaf hoe PG rustige en drukke sferen in één nummer kan stoppen en het toch toegankelijk houdt, fantastisch. Ik volg de tracklist zoals hij op mijn CD staat, dus nu komt Mercy Street. Hier kan ik kort over zijn: geweldig! Weinig liedjes die ik ken kunnen kunnen de wanhopige zoektocht naar innerlijke rust op zo'n manier verwoorden. Hierna het heerlijke dansbare Big Time, over grootheidswaanzin. Ook nu nog heel toepasselijk, met deze huidige recessie en de hoge bonussen die topmensen in het bedrijfsleven zichzelf nogsteeds toe eigenen.

Nu het ietwat dreigende We Do What We're Told. Het verhaal hierachter is een beetje een raadsel. Waarschijnlijk gaat het over de massa, het daarin meegaan en de bedreigingen van eenheidsworst en gebrek aan zelfontplooïng, en hoe de publieke opinie je eigen gedachtegoed kan beïnvloeden. Althans, dat haal ik eruit. Hierna komt het erg leuke This Is The Picture. Een bonustrack, en ik ben blij dat ik 'em heb. Wat hier achter zit is mij een raadsel, maar muzikaal gezien zit het erg interessant in elkaar.

Vervolgens last but not least, In Your Eyes. Een nummer met tempo, maar toch ook rustig. Ook hier weer een fantastische compositie van PG. In Your Eyes gaat over de kracht die hij uit andermans steun haalt. Erg goed nummer om mee af te sluiten.

Wat een fantastisch album. Vrij toegankelijk, maar maar zeker nooit simpele composities en elk nummer heeft wel een verhaal te vertellen. Meesterlijk album van een begaafd artiest. En zeker niet gedateerd. 5*

Zeer psychedelische stukken worden afgewisseld met muzikale en melodische stukken. Ik herken de muzikaliteit van Pink Floyd, ware het niet dat psychedelische muziek vaak mij totaal niet raakt (uitzonderingen daar gelaten).

Atom Heart Mother kwam als een enorm onevenwichtig album op mij over, geniale stukken muziek werden afgewisseld met een rotzooi aan klanken. Ik kom uit op een gemiddelde van 3*.

Zeer goed album. Het opent sterk met One of These Days, een stevige rocksong waar PF niet heel veel van in hun catalogus hebben, althans niet van dit kaliber. De overgang naar A Pillow of Winds is magistraal, en dat nummer is heerlijk kalmerend. De donderwolken van het openingsnummer hebben plaatsegemaakt voor een blauwe lucht. Vervolgens Fearless, een prima progrocknummer met goed onderbouwde spanningsboog. Helaas eindigt dat nummer met voetbaldebielen (sorry, 'fans') die You Never Walk Alone zingen. Dat had wat mij betreft niet gehoeven, het breekt de zorgvuldig opgebouwde sfeer van het album totaal, en het brengt bij mij foute associaties met die kutsport naar boven.

Vervolgens San Tropez en Seamus. Niemandalletjes wellicht, maar op zich niet slecht, ze klinken lekker vrolijk en zomers, het zijn dus ook geen echt typische PF nummers. Maar ze passen zoals vaker gezegt niet echt bij de sfeer van de rest van het album. Niet erg, want wat hierna komt het epische Echoes. En wat een psychedelische trip is dat. Het rockt je tot in de stratosfeer, om je vervolgens door het vacuüm van de ruimte te laten zweven. Knap hoe men 23 minuten spannend kan houden, zoiets zie je voornamelijk bij klassieke muziek (of hele experimentele muziek, en dat is dit natuurlijk wel).

Niet heel consistent in sfeer, maar wel in kwaliteit. En Echoes is terecht legendarisch. Samen met het openingsnummer verrewege de beste plaat op het album. 4*