Ik vind dit ook een onder gewaardeerd album, ik heb het een paar maanden geleden gekocht en luister het regelmatig. Mijn favoriete nummers zijn:
-Heartbreaker
-Unbreakable
-Don't Walk Away
-Heaven can Wait

Maar ik vind wel dat hij het refrein in sommige nummers teveel herhaald, neem bijvoorbeeld You are my Life. Ook had het nummer The Lost Children er van mij afgelaten kunnen worden en er Xscape voor in de plaats zetten (bijvoorbeeld).

Op het moment dat ik vernam dat Tarja een cd naast The Shadow Self zou uitbrengen was ik behoorlijk verbaasd. Zou het een manier zijn om nog wat te vangen voor nummers die niet goed genoeg werden bevonden voor het album? Desondanks was ik erg nieuwsgierig. Nieuwe muziek van Tarja is immers nooit verkeerd, toch?

De cd start prima met de lekkere rock song No Bitter End, die wordt opgevolgd door het ietwat aparte Heaven and Your Hell. Dit nummer is een samenwerking met de Finse Punk/Rock zanger Michael Monroe. Deze invloeden zijn meteen te horen wanneer hij begint te zingen. Hierdoor krijgt het nummer dan ook een echt Punk Rock 'feel', dit zorgt voor een apart maar zeker interessant contrast met de klassiek geschoolde stem van Tarja. Hierna volgt het prachtige Rock nummer Eagle Eye, die Tarja samen met haar broer zingt.

Tarja zoekt een meer mysterieuze/duistere stijl op met de nummers An Empty Dream en Witch Hunt. De eerste is een 'theme' song voor een Argentijnse film. Vandaar ook dat dit nummer een behoorlijk filmisch karakter heeft. Witch Hunt is een nummer die Tarja al een aantal keer live heeft gezongen. Het is dan ook leuk om nu een studio versie te horen. Wat opvalt is dat het nummer erg minimalistisch is. Het eerste couplet zingt ze zelfs zonder instrumenten op de achtergrond, erg mooi. Door de sterke zang, tekst en het minimalistische karakter van dit nummer wordt de duistere sfeer extra kracht bijgezet.

Het album eindigt met 2 covers en een mix van het nummer Paradise die ze eerder met Within Temptation gemaakt heeft. Tussendoor is er nog het nummer Shameless wat een erg sterk Rock nummer is. De 2 covers die ik zojuist noemde (House of Wax en Goldfinger) zijn beiden prima uitgevoerd. Zonder de nummers helemaal onherkenbaar te laten klinken, weet ze er toch haar eigen draai aan te geven. Vooral het nummer Goldfinger is een aanrader. Het nummer eindigt met een prachtige lange hoge noot, wat laat zien hoe goed ze haar stem onder controle heeft. De afsluiter (Paradise) is een beetje een onnodige toevoeging, omdat Within Temptation het nummer al eerder heeft uitgebracht. Al was het leuk om te horen hoe zij het nummer ziet.

Om maar meteen mijn vraag in de eerste alinea te beantwoorden: Nee, deze prequel is niet uitsluitend een manier om extra geld te verdienen. Het is een prima cd geworden die veel verschillende kanten van Tarja laat zien. Hierdoor is het album niet echt 1 geheel, maar wel interessant om naar te luisteren.

Within Temptation heeft de concerten Elements en Hydra zeer goed in beeld gebracht op deze dvd (ik heb de dvd-versie thuis). De band is op beide concerten in topvorm, Sharon in het bijzonder. De uitschieters zijn wat mij betreft The Last Dance, Say My Name en Candles op Elements. Best wel verassend, omdat de eerste 2 nummers in feite bonus tracks waren destijds. Ze klinken naar mijn mening zelfs nog beter dan de studio versies, toch erg knap. Candles is verder op zeer goede wijze overgebracht, waarbij ze geweldig gebruik hebben gemaakt van het orkest. Behoorlijk knap, omdat het nummer een totaal andere stijl heeft dan de andere nummers die tijdens Elements zijn gedaan. Al met al is Elements een zeer goede verzameling van nummers vanut hun hele carriére. Hydra is uiteraard erg gericht op hun laatst uitgebrachte album. Een top concert, de plaat Hydra is namelijk zeer goed neergezet met als uitschieter Edge of the World (die gek geneog op de plaat niet 1 van mijn favorieten is). Toch heb ik lichte voorkeur voor Elements. De nummers zijn daarop toch wat gevarieerder (plus de drie uitschieters die ik net noemde staan erop).

Een minpunt van Let Us Burn vind ik dat er behoorlijk wat nummers van beide concerten zijn weggelaten. Ik las dat Within Temptation niet helemaal tevreden was over de optredens en ze daarom hebben geknipt. Erg jammer, want ik had graag de mogelijkheid gehad om de gehele concerten terug te zien. Ook is het jammer dat de guest vocalists bij Hydra op scherm af worden gespeeld. Uiteraard is het heel begrijpelijk, want die artiesten zullen niet voor 1 nummer met de band meereizen. Toch is en blijft het jammer.

In eerste instantie was ik wat sceptisch over hoe de techno elementen zouden passen in het WT geluid. Gelukkig is die angst onterecht gebleken en blijkt Resist een sterk album te zijn. Behalve de techno-elementen zijn er ook invloeden vanuit andere genres te horen. Dit zorgt ervoor dat Resist erg modern en gepolijst klinkt. In combinatie met Sharon's sterke zang zorgt dit ervoor dat ik Resist zeker nog vaker ga luisteren.