menu

Hier kun je zien welke berichten hmaeghs als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Gary Moore - After Hours (1992)

3,5
devel-hunt schreef:
Of je het nu leuk vind of niet, de levende legende Clapton vergelijken met de toch in de vergetelheid geraakte gitarist van Thin Lizzy is een vergelijking die kant nog wal raakt. Bovendien wordt Clapton over het algemeen gezien als één van de meest invloedrijkste blanke bluesgitaristen ooit, een status waar Moore niet bij in de schaduw kan staan.

Daarnaast zijn de platen van Moore verre van spetterend en bluesvol, eerder plasic en aalglad. Moore heeft de Blues niet, was veel beter op zijn plaats in een meer heavy setting als wild frontier.

Een levende legende? Dat is het beeld wat ze van Clapton hebben gemaakt. Clapton is een redelijk songsmid en een verdienstelijk zanger, maar als gitarist is hij zwaar overschat. Moore overtreft hem qua techniek, timing en gevoel. En dat is niet erg. Clapton heeft zijn eigen bijdrage geleverd aan de muziek. En - om met de woorden van Ritchie Blackmore te spreken: hij heeft de Fender Stratocaster op de kaart gezet. Anderen (Moore, Blackmore, Beck) hebben echter geexcellereerd.

Kayak - Anywhere but Here (2011)

4,0
Afgelopen zondag was het Kayakavond bij Perron 55 in Venlo. Een fantastisch optreden voor een volle bak. Aangrijpend was de Pim Koopman tribute. Bij het door Cindy Oudshoorn gezongen Well Done'' moest ik dan ook even slikken. Wat een stem ook - en wat een vrouw . Dat leverde regelmatig een hartverscheurend duet op met Edward Reekers. Indruk maakte ook gitarist Joost Vergoossen. Iedereen kent wel het virtuoze piano-intermezzo uit ‘Chance for a lifetime’. Moeiteloos speelde hij iedere noot parallel. Verder de met een mooie stem gezegende Rob Vunderink, die functioneel maar vakkundig solowerk afleverde op zijn Gibson SG. Ook vakwerk leverde topdrummer Hans Eijkenaar en bassist Jan van Olffen.
En ‘last but not least’ natuurlijk onze ‘musician’s musician’ Ton Scherpenzeel. Voorafgaand aan de show had ik (na meer dan 35 jaar eindelijk) een gesprek met hem. Voor de belangstellenden: het interview (ca. 13 minuten) staat op onze website http://www.redroosterradio.nl/ (met een paar foto’s). Verder staat er ook een link met daaronder een door Edward Reekers (gratis ) gezongen aankondiging voor ons programma. Kon me geen fijnere reclamespot voorstellen; een mooie herinnering aan een gedenkwaardige avond.

Ozric Tentacles - Pungent Effulgent (1989)

3,5
Niet alleen om bij te klussen, maar vooral ook om op te hardlopen. De mix van endorfine (de inspanning) en dopamine (de spacerock) zorgen voor een cocktail waar je makkelijk een marathon op rent. In hogere sferen wel te verstaan.
Over dit album: de hoogtepunten zijn Disolution, Ayurvedic en Kick Muck, die een blauwdruk vormen voor al het moois dat nog volgt, met toenemende gelaagdheid, sequensen, virtuoze gitaren, stuwende bassen, atmosferische keyboardtapijten en … dopamine. 9 oktober 2020 verschijnt het nieuwe album Space For The Earth. Ik sta aan de start.

Rush - Permanent Waves (1980)

3,0
sander.h schreef:
Maar wat maakt Jacob's Ladder in jouw beleving vergezochter (is dat een woord eigenlijk) dan een 2112,Hemispheres of La Villa Strangiato?

Ik bedoel dat de thema's in dit nummer m.i. de inspiratie ontberen die in soortgelijke nummers op de voorgaande albums wel aanwezig was. Maar Rush wilde een andere weg in slaan, meer aardser, met kortere nummers en minder instrumentale stukken. En dat is prima, maar mij waren ze (even) kwijt.

U.S. Metal Vol. II (1982)

2,5
Jammer dat deel 1 nog niet op MuMe staat; destijds een revelatie. Deze opvolger haalt - op de gitaarexcersitie van Mike Batio na - bij lange na niet het niveau van zijn voorganger.