Deze heren gezien op Left of the Dial en later als voorprogramma van Twin Peaks in Den Haag. Dit nieuwe album bevalt uitstekend! Scherpe klanken maar een soepel geheel. Lake Song is subliem!

Franz Ferdinand is de band die mij op 12-jarige leeftijd heeft geïntroduceerd tot de alternatieve poprock, met hun optreden bij de MTV EMA's van 2004. Samen met Gorillaz werden dit mijn nieuwe muzikale helden, en ze hebben dan ook een enorme rol gespeeld bij mijn muzikale smaakontwikkeling. Een speciale plek in mijn hart heeft deze band dus sowieso wel, maar ook ik kan niet ontkennen dat ik ze een beetje begon te vergeten nadat het hoofdstuk "Tonight" met tournee en al was afgesloten.

Na jaren van doodse stilte begonnen ze weer op te duiken, en nadat ze werden bevestigd voor Lowlands werd mijn nieuwsgierigheid en verwachting weer groot. Ik durfde niet te hopen op een glorieuze terugkeer die oude tijden zou doen herleven, maar tegelijk wist ik dat FF eigenlijk nog nooit door de ondergrens is gezakt dus ik had er wel vertrouwen in. De eerste singles en live-opnames van het nieuwe album druppelden binnen en al snel kon ik er gerust op zijn dat dit weer een prima plaat zou worden. Maar hoe prima?

Zowel Right Action als Love Illumination bevielen mij meteen, maar ik twijfelde over de houdbaarheid van deze liedjes. De instrumentale melodieën zijn goed maar erg simpel. Echter vervelen deze nummers mij na tig keer luisteren nog steeds niet, en op Lowlands bleek dat Love Illumination gewoon mee kan met de beste hits van eerdere werken. De rest van de plaat heb ik minder vaak gehoord, maar elk nummer heeft mij inmiddels wel overtuigd. Het zijn echte popliedjes, maar wel op een manier zoals ik pop al lang niet meer gehoord heb: fris, strak en met een rocksausje. Evil Eye en Stand On The Horizon kunnen zo de disco in, wat dus betekent dat de samenwerking met discoheld Todd Terje meer dan geslaagd is. Bullet en Treason! Animals weten weer de hoekige rock waar FF mee is doorgebroken fantastisch naar voren te brengen, en dit zijn dan ook de nummers die ik bij de eerste luisterbeurten het lekkerst vond. Maar na een tijdje merkte ik dat de langzamere nummers, en dan met name Fresh Strawberries en Brief Encounters, misschien nog wel mooier zijn. Die melodieën hangen al dagen in mijn hoofd en bij elke luisterbeurt verschijnt er weer een lach op mijn gezicht, ook al zijn de liedjes in opzet nog zo simpel.

Deze plaat is dus erg sterk, maar ook erg veilig. Bij Tonight nam FF nog interessante uitstapjes naar andere stromingen, maar Right Thoughts, Right Words, Right actions is gewoon een set van 10 dijken van poprocksongs en meer niet. Na het debuut van deze mannen werd de muziekwereld toch een beetje op z'n kop gezet, en daar is bij deze plaat geen sprake van. Heel erg kan ik het ze niet aanrekenen, en stiekem wilde ik ook het liefst een old skool FF horen dat terug naar de basis ging zonder poespas. Franz Ferdinand weet wie ze zijn, en ze willen gewoon zichzelf zijn. Ze kennen hun plek in de muziekwereld en vinden het wel best zo. Ik ook.

Ander minpuntje is dat de plaat wel erg kort is, naar mijn mening hadden er zeker nog 1 a 2 nummers bij gekund. Gelukkig is nog een keer opzetten absoluut geen straf. Zelden heb ik een cd met zo veel plezier een paar keer achter elkaar geluisterd.

Het optreden van Portishead op Lowlands 2014 staat nog steeds in mijn geheugen gegrift. Ik kende een deel van hun muziek en vond dat mooi en relaxt. Ook wel eens hele albums opgezet, maar vooral voor op de achtergrond.

Ik dacht dat ik al aardig wat fantastische concerten had bijgewoond, maar nog nooit had ik zó'n intense sfeer ervaren als op die zondagavond. Het festival was nog aan het bijkomen van de hevige regen die middag. Zodra ze begonnen te spelen, werd het publiek stiller dan ik voor mogelijk hield op een festival. De band leek volkomen in trans en voerde mij daarin mee, ondersteund door ijzige beelden op de achtergrond. Na afloop was ik een beetje verward, ontroerd en stil. Was dit het mooiste concert dat ik ooit bijwoonde? Waarschijnlijk wel, en daar had ik mij totaal niet op voorbereid.

Echter werd de betovering al snel weggevaagd toen ik mee werd gesleurd om nog een stukje van Queens of the Stone Age te zien. Een bijzondere herinnering bleef over, maar door alle drukte van het festival en de maanden erna heb ik niet de tijd meer genomen om mij beter te verdiepen in de muziek.

Vanmiddag kwam ik voor het eerst sinds lang weer in een platenzaak, en daar lag Dummy voor nog geen tientje. Terugdenkend aan het concert kon ik hem niet laten liggen, en bij thuiskomst heb ik hem meteen opgezet. En nog een keer. Tussendoor heb ik Roads nog een paar keer achter elkaar geluisterd. Mijn lampen had ik inmiddels uitgedaan, en mijn ogen dicht. Dit was het gevoel van dat optreden. Ik werd weer recht in mijn ziel geraakt, zoals dat eigenlijk maar één keer eerder was gebeurd door muziek. Portishead is nu permanent een onderdeel van mijn leven geworden, muzikale bagage die ik voor altijd bij me wil dragen. Niet vrolijk, maar onbeschrijfelijk mooi.

Morgen maar weer terug naar de Velvet om Third te halen.

50/50 is tot nu toe mijn favoriet, maar ook de plaat als geheel kan mij na anderhalve keer luisteren wel bekoren. Beter dan Angles in ieder geval. En ik vond dat ook een best leuk album.