Ik ben een zeer grote PF fan, en dat dan voornamelijk door David. In mijn optiek is hij de beste gitarist die er is! Technisch niet de allerbeste, maar qua overbreng van gevoel en emotie blijft hij onovertroffen.

Vooral de nummers On an Island en Then i close my eyes springen er uit. Maar moet eerlijk zeggen dat ook op dit album elke nummer fantastisch is.

Heb thuis de dvd Rembemer that Night, en die is werkelijk grijs gedraaid. Niet te beschrijven wat een weergaloze show is dat. Daar had ik absoluut bij willen zijn. Mijn enige wens is om deze man nog eens live te zien.

Echoes (RtN versie) blijft naar mijn mening het beste nummer ooit geschreven/gespeeld. Geen enkel ander nummer kan hier aan tippen.

Tevens ben ik niet zo van de Gilmour/Waters clash......zonder beide was Pink Floyd nooit wat het geweest was. Ik wacht met smart op een nieuw album van Gilmour (En gekoppeld aan een tour...).

Een heerlijk gerecht, maar mist een beetje peper.

Ik had hele hoge verwachtingen van dit album. En na meerdere luisterbeurten kan ik niet anders concluderen dat deze plaat me enorm verheugd. Duidelijke een afscheidsalbum van zowel Rick als Pink Floyd. Mooi om de stem van Rick te horen in het eerste nummer, en dat hij zegt Right (die door echoot).

Heerlijk al die referenties naar andere nummers. Alles hoor je voorbij komen; Shine on, Cluster one, Atom heart Mother en ga zo maar door. Ook mooie verwijzingen naar de Syd tijdperk. Ook hoor ik The Orb wel terug op dit album.

Ik ben nu al heel erg blij met deze plaat en ik denk dat dat alleen nog maar kan groeien. Soms mis je een beetje pit, blijft het binnen de lijntjes.

Ik vind het netjes van de heren dat zelfs sommige bassloopjes verwijzen naar vroeger. Zit Roger er toch nog een heeeeel klein beetje bij.

Voor nu 4.5 ster.

Ik weet het niet. Het klinkt allemaal wel ok. Maar wat ik altijd heb is dat zijn verhaal prioritiet heeft boven muziek. Daar luister ik persoonlijk niet voor.
Heb het eerder gezegd bij een ander album van hem, het is meer een luisterboek dan een muziekplaat. Ja ik ben meer fan van Gilmour, maar wilde hier neutraal in. Helaas kan ik mijn mening niet bijschaven over Roger Waters. David word wel eens verweten het truckje te blijven herhalen, maar Waters doet niets anders. Is dat erg? Wellicht niet…..Maar bij Waters boeit het me niet meer.
Waters hier flink geholpen door Nigel Godrich qua geluid collages van Pink Floyd.
Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik een beetje Roger Waters moe ben. Zowel qua persoon als muzikant.
Hoogtepunt voor mij “The Last Refugee”.

Ik geef het nog een paar luisterbeurten en misschien schaaf ik mijn cijfer bij, maar ik denk het niet.