Roger Waters - Is This the Life We Really Want? (2017)

mijn stem
4,08
294 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Columbia

  1. When We Were Young (1:38)
  2. Déjà Vu (4:27)
  3. The Last Refugee (4:12)
  4. Picture That (6:47)
  5. Broken Bones (4:57)
  6. Is This the Life We Really Want? (5:55)
  7. Bird in a Gale (5:31)
  8. The Most Beautiful Girl (6:09)
  9. Smell the Roses (5:15)
  10. Wait for Her (4:56)
  11. Oceans Apart (1:07)
  12. Part of Me Died (3:12)
totale tijdsduur: 54:06
416 BERICHTEN 16 MENINGEN
zoeken in:
avatar van west
4,5
1
zeker, dank je!

Goed geboortejaar heb jij!

avatar van pmac
4,5
0
Mmh. Eerste luisterbeurt met koptelefoon. Valt me toch wat tegen. Ik verwacht niets nieuws maar zo nadrukkelijk teruggrijpen op het verleden heeft ook iets armoedigs. Ik hoor voortdurend iets wat ik eerder van hem gehoord. Te vroeg voor de puntenverdeling maar deel vooralsnog niet het enthousiasme. Nog maar eens een kans geven

avatar van Cannabooze
5,0
0
Onbegrijpelijk: bij het oude werk van Pink Floyd zijn vele van mening dat "zo'n muziek niet meer gemaakt wordt". Ondertussen lees ik hier meningen dat dit "niet veel nieuws met zich meebrengt".
Dat klopt, muzikaal gezien had dit zo uit de jaren 70 kunnen komen. Dat is zeker niet verkeerd!
Daarbij weet Waters op ingenieuze wijze deze sound om te turnen naar de huidige problematiek. Gelukkig (voor mij) zonder al teveel theatraal gekrijs.

Persoonlijk zie ik dit album uitgroeien tot een klassieker. Als dat niet het geval blijkt, onderstreept het precies het gedachtegoed.
Zijn we dan zo verwend? Zijn we zo kritisch geworden? Je mag het wel met meesterwerken vergelijken in positieve zin, maar het geen meesterwerk noemen?
Nou wel dus. Meesterwerk! Punt. Out.

Owja.. En dat zegt een - toch iets grotere - Gilmour liefhebber.

Edit: ik vind hem zelfs beter dan Amused To Death.

avatar van Zagato
 
0
west schreef:
(quote)

Daar ben ik het niet mee eens. Animals is 'zijn' magnum opus, gevolgd door dit album. Beiden zitten op een constant zeer hoog niveau. AtD kent wat dipjes en is soms net te pathetisch, net als the Wall.


Omdat Animals ook mijn favoriete PF album is ben ik meteen dit album gaan luisteren, ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog niet hoor, maar wat niet is kan nog komen.

avatar van WoNa
4,5
0
Roger Waters streelt precies de juiste snaren van een Pink Floyd fan. Ik hoor precies wat ik zou willen horen, maar tegelijkertijd met de kwaliteit van de standaard die de man in de jaren 70 heeft neergezet. Niet sinds 'The Wall' heb ik een plaat gehoord van (Ex-)Pink Floyd(leden), die zo goed is als deze. Eerlijk gezegd had ik dat allang opgegeven. Kennelijk is Roger Waters ergens in het afgelopen jaar geraakt, waardoor het creatieve sap weer ging stromen naar plaatsen waar het al lang niet meer kwam. Dat levert inderdaad een overdaad op aan overbekende akkoordenwisselingen, (zang)melodieën, knip- en plakwerk, etc., maar als het met de intensiteit gebeurt als hier, dan mag dat. Waters is immers de man die het heeft uitgevonden. Waar zijn drie eerdere soloplaten mij moeizaam of niet raakten ('Radio KAOS'), was het hier direct prijs.

Natuurlijk had de plaat beter gekund. Mijn overtuiging is dat als Waters eens echt over zijn hart had gestreken, de gitaren van David Gilmore het echte verschil hadden gemaakt (en de drums van Nick Mason). Dat mocht niet zo zijn. In feite heeft Roger Waters een bijna gitaarloze plaat gemaakt.

Wat ik niet uitsluit is dat de prominente strijkers de rol t.z.t. echt overnemen van de gitaar (en mijn verwachtingspatroon/brein) en de plaat dus nog beter kan worden. De productie van Nigel Godrich is immers echt top. De tijd zal leren of Is This What We Really Want? in het rijtje van mijn echt favoriete PF platen gaat komen. Daar zit hij nu stevig tegenaan, maar moet nog indalen. Concurreren met platen die 43 tot 37 jaar oud zijn, dat valt niet mee.

Ik ben uitermate plezierig verrast door een oude held. Dat gebeurt niet dagelijks meer, maar toch al een aantal keren in de afgelopen 1,5 jaar. Wie nu nog beweert dat oude rockers enkel nog teren op hun roem van lang geleden, moet snel de mond gaan spoelen.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

avatar van west
4,5
0
Zagato schreef:
(quote)


Omdat Animals ook mijn favoriete PF album is ben ik meteen dit album gaan luisteren, ik moet eerlijk zeggen dat ik het nog niet hoor, maar wat niet is kan nog komen.

Ik bedoelde ook niet dat dit album muzikaal lijkt op Animals, maar dat het niveau ervan, net als die plaat, constant hoog is.

avatar van bikkel2
4,5
0
Leuk stuk WoNa, maar de roep om Gilmour ( geen Gilmore) en Mason, lijkt mij erg naief.
Gitaarsolo's zijn er niet te vinden hier en dat is niet bezwaarlijk.
Waters heeft na Clapton en Beck, niet de noodzaak ingezien om hier de gitaar te laten spreken. Misschien wel het enige vernieuwende op dit album
De muziek staat meer dan ooit in dienst van zijn boodschap.
Mason heeft hier ook niets te zoeken, dat is helemaal een gepasseerd station.
Gilmour zou het trouwens niet eens meer willen.
Een verkapte PF reunie.....nee, a.u.b niet meer.
Met de dood van Rick Wright is dat voor mij trouwens not done.
Waters redt zich meer dan prima hier.

avatar van pmac
4,5
0
Ik begrijp eerlijk gezegd niet de hoge waardering hier. Dit lijkt toch veel te veel op het eerdere solowerk en de Final cut. Zelfs vergelijkingen met de Wall gaan scheef omdat daar gewoon veel betere nummers op staan. De vergelijking met Animals zie ik wel maar het lijkt wel of er een slechte versie van Sheep gespeeld wordt. Ik word werkelijk nergens getroffen door iets muzikaals wat destijds toch PF zo kenmerkend en bijzonder maakte. Ik heb trouwens ook behoefte aan een mooie gitaarsolo. Ik heb er 1 gehoord. Die synthesizers gaan halverwege al knap vervelen waardoor het totale geluid wat eenvormig neigt. Het is Waters te prijzen dat hij nog zulke bijtende teksten heeft maar zijn nummers op deze cd dragen zwakke melodieën. Over de productie kun je ook je vraagtekens zetten. Bij Radiohead werkt het, bij McCartney werkte het verbluffend maar bij Waters heb je toch liever een wat gecomprimeerder geluid. Het komt af en toe soms schel mijn speakers uit. Ik geef het nog niet op en hoop dat dit kwartje nog wil vallen maar vooralsnog kom ik niet verder dan 2,5 en een overweging om hem op Mp aan te bieden voor een tientje

avatar van henk01
4,5
0
2,5 ster wil ik niet zeggen. Ook ik neig niet naar een 4 ster of hoger. Heb 'm nu een keer of 8 gedraaid maar ben er nog niet uit. Waardering volgt later.

avatar van bikkel2
4,5
0
Dat het muzikaal een herhaling van zetten is, daar is een ieder het wel over eens.
Waters had echter al na The Final Cut, toen hij solo ging de neiging om bekende patroontjes te gebruiken.
Hij is in dat opzicht niet de meest originele componist.
Op Amused To Death en misschien ook wel Radio Kaos, komt hij juist wel origineler voor de dag daarmee, al herken je altijd wel iets uit de Floydperiode.
Het is op dit album vooral weer de zeggingskracht en de immer sombere kijk, die hoe dan ook sterk verpakt is.
Dat hij her en der wat oude schoenen opgepoetst heeft is waar, maar ik heb echt het idee dat hij dat met een bepaalde knipoog heeft gedaan.
Als blijkt dat hij dat glashard zou ontkennen, dan valt hij wel door de mand.
Ik hoor een plaat met beleving en een felle Waters die muzikaal omkijkt.
De Us & Them Tour zal de laatste zijn.
Als dat stopt is hij 75. Ik ga er van uit dat dit ook zijn laatste studioplaat zal zijn.
Ik geniet er vooralsnog met volle teugen van.
De produktie vind ik aangenaam. Warm, wel wat wollig, maar ook dat stoort mij niet.

avatar van pmac
4,5
0
Live is Waters een spektakel. Ik heb hem in 84, 07 en met The Wall (2011) live mee mogen maken. The Us and them tour heeft qua show veel trekjes van het tweede deel van the Wall met eindeloos grote projecties. Zal best volgend jaar ook wel weer indrukwekkend worden maar met deze cd weet ik het zo net nog niet.

avatar van bikkel2
4,5
0
Ik ga wel heen als ie deze kant op komt.
Ach pmac, misschien komt de waardering nog en anders niet.
Ik begrijp best dat er ook wat kritiek is.
Een echt meesterwerk hoor ik ook niet, maar het is wel Roger Waters! Altijd spannend.

avatar van bommel
4,5
0
Wat een meesterwerk.
En natuurlijk is het een herhaling van PF-zetten, maar wat is daar mis mee ?

avatar van De buurman
3,0
0
bommel schreef:
Wat een meesterwerk.
En natuurlijk is het een herhaling van PF-zetten, maar wat is daar mis mee ?


Het is een teken van creatieve armoede wanneer je je eigen succesnummers nog eens dunnetjes over gaat doen. Geen creatie, maar recreatie.

Vooralsnog heeft het bij lange na niet de impact van PF en Amused To Death op mij. Het gevoel dat overheerst, is dat het al eens eerder gedaan is. Maar dan wat beter.

Op zich een mooie plaat, maar geen artistiek hoogtepunt uit Waters' oeuvre.

avatar van Cannabooze
5,0
3
De buurman schreef:

Het is een teken van creatieve armoede wanneer je je eigen succesnummers nog eens dunnetjes over gaat doen. Geen creatie, maar recreatie.


Wauw. Nooit geweten dat de lat zo hoog ligt.
Ik ga direct mijn collectie uitdunnen. Zoveel artiesten die teruggrijpen naar wat hun het succes bracht. Al die miljarden liedjes die in essentie wat van elkaar weg hebben. Bah.

Anderzijds: als Waters hier met een baggerplaat was gekomen (die totaal anders had geklonken) hadden we waarschijnlijk geconcludeerd dat het vat nu echt leeg was en hij beter had kunnen stoppen.

avatar van De buurman
3,0
0
Voor iemand als Waters ligt de lat hoger inderdaad. Ik lees hier regelmatig dat het niet realistisch zou zijn om van de man iets originelers te verwachten. Maar ik heb Waters nog niet eerder zo opzichtig ideëen horen kopiëren uit zijn eigen verleden. Zonde. Als luisteraar èn fan verwachtte ik er meer van.

avatar van Zagato
 
0
west schreef:
(quote)

Ik bedoelde ook niet dat dit album muzikaal lijkt op Animals, maar dat het niveau ervan, net als die plaat, constant hoog is.


Zo heb ik het ook begrepen, maar het constante hoge niveau hoor ik dus ook niet. Ik mis de gitaarsolo's en heb constant het gevoel dat ik het al eerder heb gehoord. Ik heb het album nu twee keer geluisterd dus het kwartje kan nog vallen.

avatar van Floydian
2,5
1
Ik weet het niet. Het klinkt allemaal wel ok. Maar wat ik altijd heb is dat zijn verhaal prioritiet heeft boven muziek. Daar luister ik persoonlijk niet voor.
Heb het eerder gezegd bij een ander album van hem, het is meer een luisterboek dan een muziekplaat. Ja ik ben meer fan van Gilmour, maar wilde hier neutraal in. Helaas kan ik mijn mening niet bijschaven over Roger Waters. David word wel eens verweten het truckje te blijven herhalen, maar Waters doet niets anders. Is dat erg? Wellicht niet…..Maar bij Waters boeit het me niet meer.
Waters hier flink geholpen door Nigel Godrich qua geluid collages van Pink Floyd.
Ik moet ook eerlijk bekennen dat ik een beetje Roger Waters moe ben. Zowel qua persoon als muzikant.
Hoogtepunt voor mij “The Last Refugee”.

Ik geef het nog een paar luisterbeurten en misschien schaaf ik mijn cijfer bij, maar ik denk het niet.

avatar van bikkel2
4,5
1
Natuurlijk heeft Waters een verhaal en je hoeft er natuurlijk niet van te houden.
Gitaarsolo's? Zijn die altijd functioneel dan?
Voor mij in ieder geval niet.
Gilmour laat op zijn platen zijn gitaar graag spreken en dat is in zekere zin zijn specialiteit.
De textuele inhoud is erg pover.
Waters aanschouwd de wereld en verteld zijn verhaal.
Maar bep.songs zijn met een knipoog naar PF.
Kan niet anders.
Maar het komt bij mij goed binnen.
Een mooi slotakkoord van de maestro.

avatar van pmac
4,5
0
Verhoogd naar 3,5. Qua sfeer doet hij het meest denken aan The final cut. Ik haal erg veel verwijzingen van oude nummers binnen; Dogs, Sheep, Mother, Have A cigar...

avatar van Floydian
2,5
1
bikkel2 schreef:
Natuurlijk heeft Waters een verhaal en je hoeft er natuurlijk niet van te houden.
Gitaarsolo's? Zijn die altijd functioneel dan?
Voor mij in ieder geval niet.
Gilmour laat op zijn platen zijn gitaar graag spreken en dat is in zekere zin zijn specialiteit.
De textuele inhoud is erg pover.
Waters aanschouwd de wereld en verteld zijn verhaal.
Maar bep.songs zijn met een knipoog naar PF.
Kan niet anders.
Maar het komt bij mij goed binnen.
Een mooi slotakkoord van de maestro.


Moet het altijd functioneel zijn? Zijn geluid trickered bij mij een emotie, en dat is waar muziek in essentie om gaat.

Ik zeg overigens ook nergens dat ik niet snap dat mensen dit mooi vinden. Ik begrijp dat juist heel goed, alleen bij mij werkt het niet. Ik ben niet van de teksten, en iemand hoeft mij niet te vertellen hoe de wereld in elkaar zit. Daar heb ik zo mijn eigen visie op.

In beginsel is muziek voor mij geluid en niet het geschreven woord. Voor geluid moet ik in ieder geval niet bij Roger Waters zijn, maar zoek daar zijn oude partner voor op.

avatar van De buurman
3,0
0
Waarom die vergelijking toch altijd? Waters was een jaar of 35 toen hij voor het laatst iets wezenlijks met Gilmour deed. Hij is nu 72. Een vergelijking met Elvis is even relevant. Who gives a shit.

5,0
0
Het blijft indrukwekkend...

avatar van Faalhaas
3,5
0
De buurman schreef:
Waarom die vergelijking toch altijd? Waters was een jaar of 35 toen hij voor het laatst iets wezenlijks met Gilmour deed. Hij is nu 72. Een vergelijking met Elvis is even relevant. Who gives a shit.


Beide heren leverden hun beste werk toen ze nog met elkaar samenwerkten. Is voor sommigen wellicht moeilijk te verkroppen dat die tijd niet meer terugkomt?

avatar van west
4,5
0
Floydian schreef:
(quote)

In beginsel is muziek voor mij geluid en niet het geschreven woord. Voor geluid moet ik in ieder geval niet bij Roger Waters zijn, maar zoek daar zijn oude partner voor op.

Bij mij ook. Maar je hebt wel de combinatie, waarbij de inhoud de muziek beïnvloedt. Bij Waters was er daardoor altijd het gevaar van het pathetische, wat zo goed terug te horen was in zijn muziek. Nu is dat er nauwelijks en word ik door een paar nummers echt geraakt. Dat had ik minder op zijn vorige zo bewierookte album en op een deel van the Wall. Dat ligt ook aan de invloed van zijn producer.

avatar van bikkel2
4,5
1
Het is voor mij de combi muziek/tekst.
Dat hoeft niet altijd zo te zijn, maar over het algemeen is het voor mij wel prettig om te weten waar het tekstueel over gaat.
Waters is erg uitgesproken en kritisch, en dat is in combi met de beladen muziek en productie, een lust voor het oor.
Ik wil Gilmour eigenlijk niet aanhalen, want dat is toch onzinnig, maar hij zoekt de emotie meer in het spelen van zijn gitaar - iets wat op The Endless River vooral aan de hand is.
Prima Floydian, als jij daar meer van geniet.
Laten we het houden op een verschil in beleving van muziek.
Natuurlijk vulden de mannen elkaar prima aan in Pink Floyd, maar met name The Final Cut laat horen dat het geen lang leven meer beschoren was.

avatar van pmac
4,5
0
Dat laatste klopt. In wezen is The Final cut ook een soloplaat van Waters performed by Pink Floyd zoals het ook op de hoes staat. De rol van Gilmour is zelfs kleiner dan van Clapton op The pro's and cons.
Hoe dan ook vind ik dat hier en daar een bijtende solo het muzikaal veel aanlokkelijker zou maken. De nummers lenen zich daar ook goed voor. Nu hoor ik te veel de akoestisch gitaar een G akkoord (Mother) spelen en vallen de viooltjes weer in. Het gebeurt net ff te vaak.
Niettemin staan er inderdaad ook pakkende melodieën op. Broken bones, Is this the life en Smell the rosés blijven echt kleven. De laatste drie nummers van de cd lijken echter wel heel veel op elkaar. Ik ben er nog niet uit. De cd is beter dan mijn eerste indruk maar of het een nieuw meesterwerk is moet ik nog zien. Waters is echter wel iemand van de Desert trip groep die nog echt met iets aankomt. Al had die Trump er buiten mogen laten. Te veel open deuren intrappen en tegen de tijd dat hij Europa aandoet is Trump ws al uit beeld . (hoop ik).

avatar van Dirruk
4,5
1
Ik sluit me aan bij de mensen die hier liever wat meer gitaar op hadden gehoord. Gilmore had leuk geweest inderdaad, maar de gitarist die de enige solo van het album speelt (Smell The Roses) had ook wat vaker van zich mogen laten horen. Dat had dit album volledig afgemaakt.

Smell The Roses was de eerste single en wist me meteen te pakken. Die typische Pink Floyd sound op dit nummer beloofde een hoop goeds. Na het uitbrengen van Déjà Vu en The Last Refugee kon je er eigenlijk wel vanuit gaan dat het album gevarieerd zou gaan klinken.

Achteraf valt dat wel mee, eigenlijk heeft Smell The Roses me totaal op het verkeerde been gezet en was ik in eerste instantie wat teleurgesteld. Maar dit draaide alweer bij na de 2de luisterbeurt. Het resultaat mag er zeker wezen. Roger Waters weet voor mij weer een bepaalde sfeer neer te zetten zoals hij dat eigenlijk op de meeste albums wel voor elkaar kreeg.

Misschien klinkt het hier en daar niet origineel, maar hij is in ieder geval nog steeds zichzelf.

avatar van Lamontagne
4,0
1
Ik ben een echte Gilmour liefhebber maar de gitaar mis ik hier niet
De nummers staan als een huis en en vormen een mooi geheel.

Persoonlijk vind ik het een kruising tussen Animals (Picture that) en The Final Cut

The Final Cut vind ik een briljante plaat misschien dat deze daarom ook zo bevalt.

avatar van pmac
4,5
4
Ik moet mijn aanvankelijk kritische mening ernstig bijstellen. Het koste me wel een flink aantal luisterbeurten. Okay geen solo's , veel verwijzingen naar oud werk maar dan nog blijft er een sterke cd over die relevant is. Ik begon met 2,5 en zet hem een week later op 4,5. Een groeibriljantje dus. Ik verheug me ineens op zijn komst volgend jaar