Pink Floyd - The Endless River (2014)

Nee. Het was echt de cd...net gekeken..lag er nog steeds.

Vandaag uiteraard ook een kijkje gaan nemen bij de lokale Blokker. Nada, noppes, niks

BREAKING NEWS:

Lennon hebben ze bij de desbetreffende Blokker via de nooduitgang naar buiten gewerkt. Klanten ( veel musicmeter users) waren woedend !
Lennon is vandaag het laatst gesignaleerd bij een inchekbalie bij Schiphol. Het zou om een vlucht naar Siberie gaan.

Ja, dan moet je maar je jaarlijkse eurootjes betalen aan onze lieve vrienden hier van Musicmeter: weg is de reclame!

Toch een vreemd verhaal want volgens mijn gegevens is de cd nog niet gedistribueerd, dit gaat woensdag en donderdag (winkels met rechtstreekse levering) gebeuren.

Ik heb meteen een donatie gedaan, West! Aan die advertenties stoor ik me niet zo, maar ik beleef wel veel plezier aan deze site!!

Zolang deze slechts bij de Blokker in Bunnik verkrijgbaar is, wacht ik de release in de platenzaak af en kom ik in de stemming met The Division Bell en On An Island. Ik verwacht toch wel dat deze beter in de smaak gaat vallen dan A Saucerful Of Secrets en Ummagumma.

Ook moeilijk vergelijkbaar lijkt me, bovendien zijn we 45 (!) jaar verder dan die 2 platen.

Waar blijft de Time.

Dropbox - image.jpg

Hij staat er nog steeds... kijk maar rechtsboven

Zojuist gekocht bij V&D!! Nu luisteren. Ben heel erg benieuwd

ECHT!! Zo maar even Fame bellen in Amsterdam. Misschien ligt ie er al.

Toch wel terecht op een treetje hoger dan André Rieu en De Toppers. Hier en daar klinkt het wel erg gerecycled, maar bij vlagen ook wel spannender dan de voorgaande twee Floyd-platen. Dat het voornamelijk instrumentaal is blijkt dan zeker wel een pluspunt: eenmaal aangekomen bij het laatste nummer heb ik de zang toch zeker niet gemist, al is het nummer zelf dan ook geen al te beste afsluiter.

Inmiddels ook aan mijn eerste luisterbeurt bezig en het klinkt weer heerlijk vertrouwd. Weinig zang maar dat mag de pret niet drukken, ben benieuwd wat voor gevoel ik na enkele luisterbeurten overhoud.

Ook ik heb natuurlijk het album 2x geluisterd vanmiddag en ik moet zeggen, het was weer genieten.
het komt idd zoals in vele reviews word geschreven over als 1 lange instrumentale mix, maar die mag er dan ook zijn hoor.
Ik vind hem zeker beter dan de laatste 2 albums.
Ik zet hem nog maar eens een keer weer op

Ook hier prima gearriveerd. Laat Gilmour maar spelen, die teksten mag ie thuis laten. En hij krijgt de eer om als eerste mijn nieuwe surround set in te wijden.

Eerste luisterbeurt geeft me regelmatig het oude Pink Floyd gevoel. Klinkt veelbelovend.

Het is niet zo moeilijk om de referenties eruit te pikken, er komen heel wat verwijzingen naar oude nummers in voor. Keep Talking is de duidelijkste, Welcome to the Machine heb ik ook al gevonden.

Wie het album op repeat zet, merkt verder dat Louder Than Words met een fade-in/fade-out naadloos overgaat in Things Left Unsaid. Als een eindeloze rivier stroomt de muziek voort, er komt op deze manier nooit een eind aan

'Liveblog'

Side 1: ik ben nog niet enthousiast.
Tijdens Part 2 wil ik steeds zinnen inzetten, of de gitaarpartij afmaken.
Wat ik daarmee bedoel, is dat ik het allemaal al eens gehoord heb.
Ik hoor On An Island, Remember That Night, maar ook snippets van het The Wall album en Animals.

Side 2: ik keek best uit naar het nieuwe album van Pink Floyd.
Ik denk dat wat ik ervan verwachtte dan ook iets nieuws zou zijn, van Pink Floyd.
In Part 2 krijg ik dat voor het eerst: vellen en ketels.
Anisina vind ik na het intro ook wel lekker!

Side 3: als je de spotlight aanzet, dim dan ook de anderen lichten.
De spotlight staat met The Lost Art of Conversation vol op wijlen Rick Wright maar deze prachtige compositie van zijn hand krijgt mijn inziens niet de ruimte die hij verdient.

Side 4: zonder dit deel had het album 38 minuten geduurd.
Dat had eigenlijk ook prima geweest!

Eerste luisterbeurt er op zitten. Het album heeft een fikse ambient inslag maar weet me absoluut te boeien. Als was het maar omdat de sound zo ontzettend vertrouwd aanvoelt. Het heeft m.i. dan ook een hoge gunfactor. Het is immers Pink Floyd. Smaak is per definitie subjectief maar net even wat subjectiever omdat dit album een release is van een band die ik in ieder geval niet meer had verwacht. Heerlijk om achter nummers de invloeden en typische gitaarloopjes van oude songs te herkennen. Kan me voorstellen dat daar wisselend over gedacht wordt. Voor mij meer dan voldoende om te zijn

PF plays PF? Zonder het album gehoord te hebben, ik heb 't dus niet over de muziek, maar het Fanboy niveau is wel heel hoog hier.... Sorry hoor Broem (ik pik jouw bericht eruit, hoewel je zeker niet de enige bent) en anderen die dit kritiekloos omarmen, ik heb moeite jullie serieus te nemen.

Het album staat al gewoon volledig op Spotify! (Inclusief de bonustracks)

Tijd om te luisteren!

Ook zojuist de eerste luisterbeurt afgerond. Mij bekruipt het gevoel dat deze hele plaat een afscheid uitademt. Zeker als je kijkt naar de titels van de eerste 6 nummers op pt.1 en pt.2. Het komt op mij over als een resumé van hun hele oeuvre. Ik ben niet blind voor het feit dat er vrij kritiekloos met dit album wordt omgegaan. Maar kritiek is er door de hele carrière al genoeg geweest. De mannen nemen voor mijn gevoel waardig afscheid. Zonder woorden. Je kunt je afvragen; is het beter, vernieuwend, verrassend? Nee, dat denk ik niet. Maar het is ook zeker niet slechter dan Pink Floyd zoals we ze inmiddels decennia lang hebben leren kennen. En dan is ook voor mij de standaard hoog genoeg voor wederom een geweldige plaat. Gunfactor? Ja, waarschijnlijk wel. Maar in dit geval hebben ze die zelf met jarenlang vernieuwende en vooral een eigen geluid voor zichzelf verdiend. En dan is het niet echt gunnen meer maar verdienen.

Ik vind het album niet tegenvallen, intrumentaal valt er genoeg te genieten en verder luistert het gewoon lekker weg. Kom er later nog wel ff op terug, eerst de plaat maar eens verder doorgronden.

Echt heerlijk om de PF-sound terug te horen van de bezielers van deze sound. Het is een album voor de fans, in het bijzonder voor de audiofielen. Heerlijk om met de koptelefoon te beluisteren. Ik vind het album zéér evenwichtig met evenwaardige bijdragen van zowel Wright, Gilmour als Mason. Van de drie post-Waters albums leunt dit hét meest aan bij Classic Pink Floyd. The Endless River is een mooie aanvulling op hun oeuvre, want een dergelijk "ambient"-album kregen we nooit eerder van hen te horen.

Er zijn muzikaal zowaar verwijzingen naar elk eerder Pink Floyd:

- "It's What We Do" had op Wish You Were Here kunnen staan, echt een pareltje;
- "Things Left Unsaid" verwijst naar A Momentary Lapse of Reason, net als Ebb and Flow (met een knipoog naar Animals);
- "Sum" begint met een sample uit The Division Bell's "Cluster One" en verwijst naar The Wall, maar klinkt moderner. Best wel een rockend nummer met goede drumpartijen en galmend gitaarwerk op een bedje van synths. Eén van de beste tracks op het album;
- de percussie- en gitaarpartijen in "Skins" zijn duidelijk een verwijzing naar Ummagumma en Echoes. Echt fijne jamsessie;
- "Anisina" omvat alle componenten van een goed nummer (saxofoon, gitaarsolo's en voor de eerste maal backing vocals). Duidelijk een knipoog naar The Dark Side of the Moon;
- Wright staat centraal in "The Lost Art of Conversation" (pianopartij van Wright) en "On Needle Street" (keyboards/synths) met jazzy drums. Twee tracks die gewoon thuishoren op dit nieuwe album.
- "Night Light" is een pure ambient track à la Signs of Life;
- "Allons-y" (1) en (2) zou met lyrics een sterke single kunnen geweest zijn, maar is zonder lyrics even goed te pruimen. Beide tracks hadden op The Wall kunnen staan, maar ze horen meer op dit album thuis;
- "Talkin' Hawkin' is het tweede nummer met backing vocals, maar ditmaal staat de instrumentale zang meer centraal. Het nummer refereert letterlijk naar 'Keep Talking' met de terugkeer van Hawkins en omvat een verwijzing naar Gilmour's 'Smile' uit 'On An Island';
- "Calling" is een ambient track die in een SF-film niet zou misstaan;
- "Eyes To Pearls" is heerlijk opbouwende track die eigenlijk veel te kort is, met Gilmour aan akoestische gitaar en subtiele drumsolo van Mason die verwijst naar One of The Days uit Meddle;
- "Surfacing", het derde nummer met backing vocals en typisch PF.
- "Louder Than Words" is een mooie afsluiter, het enige nummer met lyrics. Een terugblik naar de eigen carrière.

De drie bonustracks zijn een mooie aanvulling. Het rockende "Nervana" is het meest verrassend en had met lyrics een single kunnen worden.

Kortom, een album dat niet snel zal vervelen.

Vanmorgen onderweg naar mijn werk dit album voor het eerst gedraaid. Wat een mooi sferisch album is het geworden zeg. Erg mellow, en soms wat ambient, maar vooral heel erg Pink Floyd door de geweldige klanken van Wright, Mason en vooral Gilmour.

Een heerlijk gerecht, maar mist een beetje peper.

Ik had hele hoge verwachtingen van dit album. En na meerdere luisterbeurten kan ik niet anders concluderen dat deze plaat me enorm verheugd. Duidelijke een afscheidsalbum van zowel Rick als Pink Floyd. Mooi om de stem van Rick te horen in het eerste nummer, en dat hij zegt Right (die door echoot).

Heerlijk al die referenties naar andere nummers. Alles hoor je voorbij komen; Shine on, Cluster one, Atom heart Mother en ga zo maar door. Ook mooie verwijzingen naar de Syd tijdperk. Ook hoor ik The Orb wel terug op dit album.

Ik ben nu al heel erg blij met deze plaat en ik denk dat dat alleen nog maar kan groeien. Soms mis je een beetje pit, blijft het binnen de lijntjes.

Ik vind het netjes van de heren dat zelfs sommige bassloopjes verwijzen naar vroeger. Zit Roger er toch nog een heeeeel klein beetje bij.

Voor nu 4.5 ster.

Inmiddels luisterbeurt 2 en 3 er ook opzitten. Ik blijf het een heerlijk album vinden met een authentieke PF sound. De opmerkingen over PF meets PF, fanboy muziek en andere kwalificaties kan ik best begrijpen. Het is en blijft een subjectieve beleving die niet altijd goed is uit te leggen. Er zit voor mij absoluut een fikse lading melancholie bij. Maakt dat het album minder mooi! Nu in ieder geval nog niet. Dat gevoel kan natuurlijk wegvloeien. Ik was bij de release van THE Orb met David Gilmour ook zo enthousiast. Dat album staat al erg lang ongedraaid in m'n kast. Voor nu een tevreden fanboy die zijn helden weer 'n keer voorbij hoort komen. Hulde aan PF.

Hoe objectief wordt er geluisterd naar een nieuwe Pink Floyd? Ik denk nauwelijks. Emoties en blijheid, ze zijn er nog, spelen de boventoon. De plaat had al de goud status voordat iemand maar een noot had gehoord. Dat het hier om de helft van PF gaat, doet er niet meer toe. De twee leden zijn heel oud geworden, zie promo foto's, maar ze zijn er nog steeds. Eindelijk het vervolg op de division bells, de veel verguisde plaat. Of ik de plaat ga kopen? Zeker weten. Of ik objectief ben? Natuurlijk niet.