David Gilmour - On an Island (2006)

Eigenlijk speelt David ook zoals hij zingt….goed articulerend, duidelijk en gevoelig. Geen slordigheden en op geen fout te betrappen, niet te bombastisch of overdreven.

Het 2e solo gedeelte in het liedje On an Island (live versie RtN) is gewoon superieur. Maar zo kan ik nog wel even doorgaan met mooie stukjes op te noemen…..

En wat techniek betreft, ik denk dat we allemaal van mening zijn dat hij enorm technisch is. Maar je hoort veel verschil tussen gitaristen die op gepingel (zo noem ik het maar even oneerbiedig) of spelen op emotie. En hoe technisch Gilmour ook is, ik schaar hem toch sneller onder groep 2.

Overigens vind ik wel dat David Gilmour veels te weinig erkenning krijgt.....

"Heel fijn besnaard" vind ik inderdaad een mooie omschrijving.

Dit is wel een leuke link voor de David Gilmour fans.

David Gilmour - Session Work - Rate Your Music - rateyourmusic.com

Mooie plaat! Klinkt heel sfeervol zoals we wel van David Gilmour gewoon zijn.

Tja, het zal (nee, het is) allemaal wel goed in elkaar gedraaid zijn maar het kan me niet boeien. Raakt me niet. Waar elke Pink Floyd plaat me in de hoogste sferen brengt blijft bij het solowerk van Gilmour alle emotie uit. Jammer. De hoes laat dat mooi zien, gaaaaaaap.

Inderdaad een lange zit. De eerste vijf nummers gaan nog wel. Maar dan heb je toch wel om naar een ander album te luisteren. Ja geef mij maar een complete Pink Floyd.

Wie heeft er overigens de bonus dvd bij deze cd? Is het wat?

Die gitaarklank op The Blue is toch wel weer een hoogtepuntje. Zelfs voor hem.

Voor mij is het bij hem nog niet eens zozeer de techniek. Maar vooral ook hoe hij steeds weer die sublieme sounds weet te creëren.

Verder vind ik dit overigens ook geen knaller van een album. Maar een drie lijkt me wel iets te laag. Dus verhoog ik maar met een halfje.

De geest van Pink Floyd waant rond op "On an Island". Dat stigma zal altijd aan David Gilmour blijven kleven. Is dat erg? Nee helemaal niet! De gitaarsound van David Gilmour is solo net zo herkenbaar als zijn werk bij Pink Floyd. En die gitaarsound is werkelijk fenomenaal. De composities zijn niet zo sterk als de meesterwerken van Pink Floyd, maar "On an Island" bevat gewoon goede liedjes. Een woord komt bij me op als ik naar "On an Island" luister: sfeervol. Het album roept een warme sfeer op dat gedragen wordt door de warme, diepe en intense klanken van de gitaar van Gilmour. Overigens is de zang en samenzang op "On an Island" zeer goed, met name in het titelnummer. Tijdens de concerten volgend op deze release speelde Gilmour dit album integraal. Op "Live in Gdansk" kun je horen dat de liedjes op "On an Island" live wat meer tot hun recht komen. Dat neemt niet weg dat ik de de studioversies op "On an Island" meer dan voldoende vind en dat ik fan was en blijf van de gitaarkunsten van David Gilmour. Dat is uiteindelijk waar het mij om gaat.

Kan je helemaal volgen in je recensie Ronald. Het album heeft mij nooit echt bij de strot gegrepen. David is zonder twijfel een vakman. On an Island piekt echter nergens maar is zeker niet slecht. De glans die het krijgt op Gdansk heeft voor mij te maken met de achtergrond van dat concert. Net dat beetje extra.

David Gilmour beschikt over een groot goed dat je jezelf als muzikant kunt wensen nl. een eigen geluid. Tegelijkertijd is dat ook diens beperking, omdat datzelfde geluid tot in de eeuwigheid aan zijn hoogtij dagen bij Pink Floyd gekoppeld zal worden. De combinatie Waters & Gilmour zorgde toch voor de nodige prikkels binnen het muze spectrum en alleen zijn ze beide dat nooit echt ontstegen. On an Island luisterd lekker weg, maar is niet HET album wat ik mee zou nemen als ik op een eiland zou stranden.

Ben toch anders errug blij met Rogers Amused to Death. Kan wedijveren met het allerbeste wat PF ooit heeft gemaakt.

Zojuist vier kaarten gekocht voor concert in Oberhausen. Dit jaar nieuw album en begin van een tour

Heb kaarten voor de Royal Albert Hall in september, ben benieuwd..

Deze maar weer eens een kans gegeven, en na de teleurstellingen van The endless river en Rattle that lock is dit toch eigenlijk een heel behoorlijke plaat, zeker geen meesterwerk maar wel mooi consistent qua sfeer en "vol" qua uitstraling. Misschien is het een (over-)reactie op het eerdergenoemde duo, maar ik kan hier nu meer van genieten dan toen ik hem negen jaar geleden leerde kennen. Hoogtepunten zijn voor mij het titelnummer en (vooral) het daaropvolgende The blue, en de tweede helft bevat wat mindere stukken (met name This heaven en Then I close my eyes), maar als geheel vind ik dit toch wel een redelijk sterk album.

Rustgevend schijfje.

David is een held maar dit album is ouwe lullenmuziek zonder pit of bezieling. En je weet wat van kooten en de bie zongen over ouwe lullen. De titel track gaat nog wel maar verder is dit een tamelijk saaie bedoening. 2 sterren

Ik mag met mijn bijna 64 jaar ook tot de oudere generatie, ouwe lul zo U wilt, worden gerekend... Dat neemt niet weg dat deze oude man ook nog steeds graag naar muziek luistert waar hij klaar wakker bij blijft. Met andere woorden: "On an Island" is aan mij ook niet besteed, geen "kabbel de kabbel" voor Hans.

Dit comlete album speelt hij integraal live op de live plaat live in Gdansk 2008, en daar zit veel meer beleving en bezieling in, door er een compleet symphonie concert aan toe te voegen! Veel beter dan deze inderdaad wel erg tamme studio versie

Klopt die live in gdansk relase is vele malen beter te pruimen