De eerste plaat die ik van Dylan hoorde, kreeg 'm op elpee van mijne bruder. De beste ook, wat mij betreft. Dylan is hier luid en vilein, woest klimmend naar de top, maar minder zelfingenomen dan op Blonde on Blonde, waar ie alweer vermoeid lijkt af te dalen, zoekend naar nieuwe vergezichten.

O, en Desolation Row. Wat een heldenlied. Een song om te herhalen en te herhalen totdat de tekst in je brein is gebeiteld.

De eerste CD, de akoustische set, draai ik maar zelden. CD 2 kan ik dromen. Wat een heerlijk gevecht tussen Dylan en zijn publiek. Hij is giftig en dronken van woede. The Band speelt magistraal. Wat een heerlijke samenwerking op dat podium! Gebroederlijk lukt het Dylan en zijn achtermannen om het luie, vijandige publiek te verpletteren met een haast buitenaards totaalgeluid.
Wat willen jullie nou met dat akoustisch gerammel? Stelletje jammerende moederskinderen, jullie brave burgerlijke kwijlers, ga gauw je broertje pesten.
Play fucking loud!
Met het laatste nummer, een furieuze versie van Like a rolling stone, viert Dylan de overwinning. Hard, meedogenloos, alsof wij allen morgen sterven. En men staat erbij, kijkt ernaar. Ademloos. Het Trojaanse paard is los, de burgerij moet rennen voor z'n leven. De stad brandt.
Daarna: doodse stilte.
Iemand speelt het volkslied.
Maestro, licht!

Wat ben ik blij dat ik tóch overstag ben gegaan en het latere werk van Dylan ben gaan beluisteren. Time out of mind kende ik al wel en daar staan zeker mooie nummers op maar de lome en verzadigde sound van die plaat vond ik altijd wat vermoeiend.
Toen kocht ik voor een paar euro's Tell Tale Signs en was ik (na drie draaibeurten) verkocht.
"Love and Theft" maakt nog veel meer goed. Wat een fijne fijne plaat.

Brel is meesterlijk. Ik ben thuis opgegroeid met Franstalige muziek, chansons in het lichtere genre (met name Vive la France deel 1 t/m nummerzoveel) en daar kwam deze verzamelaar bij ergens begin jaren negentig. Leuk om mee te beginnen, maar er zijn véél betere compilaties van Brels muziek te maken.

Grootse 'kleine' klassieker. Toen ik dit album voor het eerst hoorde, was mijn hele idee van nederpop of wat daarvoor doorgaat naar de haaien. Heerlijk, wat een gruizige uithethoofdgekropen toetsenbordpop van een zolderkamergenie, in de geest van Smog en Sparklehorse. Ná Spinvis kwam nog veel meer goeds, maar dat is niet per se beter.