De 50th anniversary versie(s) komen op 8 augustus 2021 uit. Zoals we weten uit eerdere remixes (met als bekendste voorbeelden die door Gilles Martin van de latere Beatles albums) is een remix heel andere koek dan een remaster. Zeker in dit geval waar (eindelijk!) de vette Spectorsaus van het heerlijk onderliggend eten is afgeschraapt.
De track 'All Things Must Pass' is als voorsmaakje al gereleased.
Als je beide versies even vergelijkt (de intro en het eerste stukje zang is voldoende), nou, dan weet je het wel. Eindelijk de frisse sound die dit album verdient!

2014 remaster: Voordat je verdergaat naar YouTube
2020 remix: Voordat je verdergaat naar YouTube

Nog eens opgelegd, is toch een album wat, zoals een goed wijntje, beter is geworden doorheen de tijd. Terugkijkend verdient deze plaat m.i. haar bescheiden plaats tussen de echte Floyd klassiekers, zonder natuurlijk aan het topkwartet Dark Side Of The Moon/Wish You Were Here/Animals/The Wall te kunnen tippen. Er staan toch enkele knap goeie songs op (Poles Apart, High Hopes...) met pogingen om zo goed mogelijke lyrics af te leveren zonder de meesterlijke pen van Roger Waters. Ik heb hier dus de tegenovergestelde mening als van die laatste die einde jaren '90 zei "But I think history is starting to show that none of that stuff is really lasting."

Goed optreden, maar wat een slechte mix zeg! Vergelijk dezelfde songs die op 'Love You Live' staan eens met dit (bvb. 'Cracking Up')? Op LYL klinken de El Mocambo nummers strak, direct en in your face, zoals je verwacht vanuit een kleinere club. Maar deze versies zitten vol opgepompte galm/reverb, eerder een stadion akoestiek dan wat je van een cluboptreden verwacht. Waarom toch? Maakt het toch al rommelige Stones geluid nog vermoeiender.

Begin jaren 80 als jonge snaak hevige U2 fan geworden. Dat ben ik toen gebleven tot en met The Unforgettable Fire. Behalve wat leuke radiohitjes deed het mij daarna niet zo veel meer terwijl ik volwassen werd en ondertussen veel andere groepen, genres en muziekjes leerde kennen.

Gisteren scoorde ik echter een leuk lotje U2 CD's: Achtung Baby, Zooropa en Pop. Tip: nu iedereen achter vinyl jaagt en de prijzen bijna even hoog gaan als het gas, is voor zij die nog niet geheel gespotify-iseerd zijn en graag iets in de handen hebben hét moment aangebroken er om tweedehands voor een prikje heel veel leuke muziek te kopen op CD'tjes. Die zijn onderhand dus net zo vintage.

Oké, Achtung Baby dus: totaal uit het oog verloren en 30 jaar na release ontdek ik wat voor een ongelofelijk sterk album dit is. Vandaag dan Zooropa aan het beluisteren, komt bij eerste beluistering toch een stuk minder binnen. productie van Zooropa vind ik ook minder goed. Vind daarop de vocals van Bono zelfs wat dof en begraven in de mix zitten.