Benieuwd of het de laatste van Cooper zal zijn of dat onze shockrocker nog zal gaan verassen in de toekomst. De plaat rockt wat meer dan zijn voorlaatste en bevat weer wat songs met een lekkere drive, Paranoiac Personality, Fallen in Love en Dynamite Road vormen daar voorbeelden van. Voor het overige is het allemaal best redelijk, een wat eenvoudige track als Holy Water met weinig om het lijf is dan weer dermate catchy dat het uiteindelijk een van de betere songs op de plaat is. Conclusie, Cooper heeft er zin in, het songmateriaal is overall gezien vlot en pakkend en nog belangrijker, Alice doet niet aan 'moeilijkdoenerij' op deze worp en dat betaald zich uit. Geen topper maar wel vermakelijk en onderhoudend.

Eindstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. Dada
6. Raise Your Fist and Yell
7. Hey Stoopid
8. Brutal Planet
9. School's Out
10. Paranormal
11. Muscle of Love
12. Lace and Whiskey
13. From the Inside
14. Dragontown
15. The Last Temptation
16. Constrictor
17. Killer
18. Trash
19. Easy Action
20. Welcome 2 My Nightmare
21. The Eyes of Alice Cooper
22. Along Came a Spider
23. Pretties for You
24. Special Forces
25. Dirty Diamonds
26. Flush the Fashion
27. Zipper Catches Skin

Met deze titel legt Alice de lat vrij hoog, verwijzen naar een (voor velen) meesterwerk, in een decennium waarin Cooper's creativiteit tot grote hoogten steeg. Met de laatste paar platen in het achterhoofd houd ik mijn hart vast. I Am Made of You is best een redelijke song, waarom man's vocalen echter vervormd moeten worden snap ik echter niet, het doet afbreuk aan een sfeervol nummer. Caffeine is magertjes, waar The Nightmare Returns een opwarmertje moet zijn voor wat komen gaat. Last Man on Earth is aardig. The Congregation, redelijk maar ook weer niet bijzonder, de invloed van Rob Zombie op dit nummer is voor mijn gevoel te verwaarlozen. Disco Bloodbath is waardeloos. En zo hoop je tegen beter weten in dat de plaat wellicht bij vlagen nog herinnert aan zijn illustere broertje uit 75'. Dat doet het eigenlijk niet, vanuit compositorisch oogpunt blijft het slappe thee, en vanuit muzikaal oogpunt mis ik de variatie en de vermenging van diverse genres wat op deel 1 redelijk goed geïntegreerd was.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. Dada
6. Raise Your Fist and Yell
7. Hey Stoopid
8. Brutal Planet
9. School's Out
10. Muscle of Love
11. Lace and Whiskey
12. From the Inside
13. Dragontown
14. The Last Temptation
15. Constrictor
16. Killer
17. Trash
18. Easy Action
19. Welcome 2 My Nightmare
20. The Eyes of Alice Cooper
21. Along Came a Spider
22. Pretties for You
23. Special Forces
24. Dirty Diamonds
25. Flush the Fashion
26. Zipper Catches Skin

Dank je wel, de verering van Bowie door bepaalde 'kenners' heb ik in het verleden nooit zo begrepen. Inmiddels ben ik ook sinds enkele jaren om. De beste man heeft/had een aparte en vaak ook afwijkende kijk op popmuziek, en hij wilde per definitie niet door de goegemeente in een hokje gestopt worden. Als je dan zijn compositorische kwaliteiten in ogenschouw neemt behoort hij in mijn opinie tot de grootsten die hebben rondgelopen op moeder aarde. Daar moet ik wel bij zeggen dat er maar een paar platen zijn die ik heel regelmatig opzet, en dat zijn dan niet de platen die door de vele Bowie liefhebbers vaak op de eerste plek worden gezet. Station to Station vormt daar een voorbeeld van, ik vind er weinig aan. Ik heb het vaak geprobeerd maar het balletje wil maar niet vallen. Maar dat is ook het mooie aan muziek. Ik ben het ook met je eens dat 'tijdsbeeld' waarschijnlijk ook een grote rol speelt in je beleving van muziek.

Vlak na de geboorte van Robert Palmer verhuisde het gezin naar Malta, waar vader een baan had bij de Britse marine. Bij de marine maar ook thuis werd veel geluisterd naar Amerikaanse radiozenders speciaal in het leven geroepen voor mensen die elders gestationeerd waren. Palmer kwam al jong in aanraking met genres als soul, jazz en rhythm & blues. Waterdicht is mijn conclusie niet maar ik kan mij voorstellen dat het opwindend is om als jonge jongen al die verschillende genres voorbij te horen komen, zeker als je bedenkt dat men in Europa in vergelijking met de VS altijd heeft achtergelopen met 'progressieve radiozenders'.

Ik ben het ook volledig eens met erwinz, waarbij Double Fun voor mij de prijspakker is, kort op de hielen gezeten door Secrets uit 79'.
Palmer had een een uitstekende stem, en nog belangrijker de beste man kon met zoveel diverse muzikale genres uit de voeten, een kameleon als het ware.
Daar heeft wat mij betreft ook altijd de kracht van Palmer gezeten, je nooit vastpinnen op 1 genre. Double Fun is inderdaad genieten, waarbij de A-kant van de schijf duidelijk sterker is dan kant B.

Het commerciële hoogtepunt van de band. Je kan het al bijna geen metal meer noemen. Testament probeerde mee te liften op het succes van Metallica en Megadeth. Dat werd geen succes. Voor de oude fans was het album te zacht, voor nieuwe fans was het materiaal te uitgesponnen en net teveel metal. De productie is ook niet echt fris te noemen. Toch wil ik nog wel een lans breken voor dit album. Chuck blijkt toch wel redelijk te kunnen zingen, de gitaarsolo's zijn niet slecht te noemen en een aantal songs kunnen er mee door; Electric Crown, Deadline en Troubled Dreams zijn gewoon goede composities. Return to Serenity zal voor velen een draak van een nummer zijn maar op zijn tijd kan het er best mee door.

Een groeiplaatje lees ik terug in enkele berichten, dan ben ik nieuwsgierig waar die groei dan in zit. Het is allemaal vrij mager en de productie is vreselijk. Hier en daar lees ik dat er wordt verwezen naar een band als Coldplay, met alle respect maar we hebben het over U2, enkele onstuimige Ieren die de boel op stelten zetten begin jaren 80 en zich niks aantrokken van de wereld. U2 zou zich op geheel eigen wijze zich moeten manifesteren. Maar helaas lagen de gloriejaren van de band ook al een flink aantal jaren terug ten tijde van deze release. Het dichtgesmeerde geluid zuigt al het leven uit de plaat, in dat geval ben je helemaal aangewezen op de nummers. Every Breaking Wave blijft sympathiek en bevat een kamerbreed refrein. California heeft weinig om het lijf, de solo's van The Edge stralen samen met de vocalen van Bono maar weinig liefde voor het vak uit. Song for Someone is dermate zoet dat ik geen suiker in mijn koffie hoef te doen. Vreemd genoeg vind ik het niet eens een heel slecht nummer. Iris doet mij dan weer helemaal niets. Het ritme en de baslijn moet enigszins verwijzen naar de gloriedagen maar het is mager. Volcano is aardig, maar de koortjes stoten mij weer af. Raised By Wolves is een van de betere tracks op de schijf, het ademt in ieder geval iets uit van urgentie. Cedarwood Road ook een vrij aardige song, zeker geen topper maar je bent al snel tevreden als je de laatste releases van U2 tegen het licht houdt. Hierna gaat de plaat als een nachtkaars uit zonder ooit veel licht te hebben gegeven. Kortom; de jaren 10 laten geen band horen die zijn troon weer wil opeisen.

Tussenstand:

1. Achtung Baby
2. The Unforgettable Fire
3. Rattle and Hum
4. Boy
5. The Joshua Tree
6. War
7. All That You Can't Leave Behind
8. October
9. No Line On the Horizon
10. Songs of Innocence
11. Zooropa
12. How to Dismantle an Atomic Bomb
13. Pop