menu

Hier kun je zien welke berichten Tav74 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Metallica - Death Magnetic (2008)

3,0
De afgelopen weken na langt weer eens wat Metallica opgezet. Zoals gebruikelijk met name de eerste 5 albums. Uiteindelijk ook de laatste albums maar weer eens voorbij laten komen. St. Anger kan ik helemaal niets mee, Death Magnetic is altijd een twijfelgeval geweest voor me. Eerste grote probleem is de mastering van het album; ik trek het typische Loudness war geluid niet, kan het album echt niet in een ruk uitluisteren daardoor. De bekende Guitar hero versie is wat dat betreft al een stuk aangenamer.
Grootste probleem zit echter in de nummers. Op .... And Justice had Metallica al de neiging passages erg lang te laten duren. Echter op dat album zaten de nummers geweldig in elkaar waardoor het niet storend is. DM kampt ook met dit euvel, maar op dit album stoort het me wel. Ik denk dat dit veroorzaakt wordt doordat de nummers te geforceerd aanvoelen, alsof er heel veel losse ideeën waren die op een of andere manier in elkaar gevlochten zijn. Alsof ze niet spontaan in een oefenruimte zijn samengekomen. Het flowt allemaal niet heel lekker, de composities zijn niet van het niveau dat ze op de oude albums wel wisten te bereiken.
Wat het album nog enigszins redt is het feit dat de heren wel in staat zijn goede en strakke riffs te schrijven waardoor er nog wel een en ander te genieten is. Het stapje terug naar de roots kan ik ook waarderen. Als ze dit nu op een eventueel volgend album nog een keer weten te vertalen naar een album waarop de composities/liedjes echt centraal staan moet er nog een keer iets echt moois uit te halen zijn.

Tool - Fear Inoculum (2019)

4,5
Als fan van het eerste uur keek ik met zeer gemengde gevoelens uit naar dit album. Enerzijds kon ik uiteraard niet wachten op nieuw werk, anderszijds: 13 jaar geen nieuw album en alleen maar tracks van langer dan 10 minuten. Wat gaat dit worden?

Mijn eerste reacties op het album waren ook gemengd. Eerste beluistering viel ie tegen. MJK leek me niet heel aanwezig en ik hoorde net iets te veel herkenbare passages. Bij de tweede zat ik een stuk minder krampachtig te luisteren had ik met regelmaat kippenvel op mijn armen. In de draaibeurten daarna viel het steeds meer op zijn plek en is ieder nummer wel een keer favoriet geweest.
Inmiddels, bijna een week en een flink aantal luisterbeurten verder, durf ik wel een conclusie te trekken.

Laat ik beginnen met de reden voor het halve punt aftrek: het is geen heel vernieuwend album. Er zijn zeker nieuwe invalshoeken, maar wie een soort Tool 2. 0 verwachtte komt bedrogen uit.

Dat gezegd hebbende: het is wel een album waarin alles wat Tool geweldig maakt voor mij ruimschoots aanwezig is. En daarmee halen ze een niveau qua composities en muzikaliteit wat weinig bands gegeven is. Uiteindelijk zijn het 6 volwaardige nummers die ondanks de lange speelduur blijven boeien en de vier leden ruimschoots de ruimte geven. En bovendien geweldig geproduceerd.
Ook MJK is uiteindelijk belangrijk voor het eindresultaat. Hij is in de lange instrumentele delen wat langer afwezig dan eerder, maar de zang is weer ontzettend bepalend voor de emotionele lading die de nummers krijgen.
Een favoriet kiezen is lastig, er zit geen zwak nummer bij. 7empest is een logische keus omdat dat zo ongeveer een 15 minuten lang samenvatting is van alles wat Tool goed maakt (met een magistrale Jones en Carey) en het een episch eind heeft. Culling voices springt er voor mij uit als meest ingetogen en prachtig opgebouwd nummer. Vooralsnog die twee dus maar..

Al met al een groeiplaat die vooral werkt als hij op flink door de huiskamer of koptelefoon knalt.



NB: Pitchfork zit er in retroperspectief vrijwel altijd naast.