Alter Bridge weet geweldige muziek te maken. Daar ligt ook gelijk het probleem. Zoals hierboven al meermaals is gezegd is het trucje van de band een beetje achterhaald. Elk nummer steekt wederom fantastisch in elkaar en het is een zeer sterk album geworden, maar het weet me nergens echt te verassen. Hoeft ook niet perse, maar als je nummers als 'Cry of Achilles", 'Slip Tot The Void" "Words Darker Them Their Wings" en "Blackbird" in je catalogus hebt, dan ligt de lat gewoon erg hoog.

Dit album is sterk van begin tot eind maar mist échte uitschieters. Neemt niet weg dat ik met veel plezier naar deze band luister en dat ze stevig in mijn top 3 bands staan. Ben alleen bang dat alle projecten (Tremonti, Slash Myles solo) de band Alter Bridge parten speelt. Heb wel enorm veel zin in het concert op 10 december en hoop dat ze sowieso "Pay No Mind", "Clear Horizon" en "Dying Light" zullen spelen!

"For Those That Wish To Exist" is als een debuutalbum, zo hoorde ik zanger Sam in een interview zeggen. En in dit geval snap ik de vergelijking. Het album ziet een grote verandering ter overstaan van het oude werk. Een welkome verandering. Het drieluik "Lost forever to Holy Hell" was bijzonder sterk maar de spanning was er wel een beetje vanaf. De groep gooit het over een andere boeg. Maar is de dit succesvol gebleken?

Mijnzins wel! Het album zit, ondanks dat het een stuk softer is geworden nog steeds vol lekkere beukers. Nummers als "Black Lungs", "An Ordinary Extinction", "Impermanence" en "Goliath" knallen uit de speakers. Echter vernieuwd zijn nummers als "Little Wonder" en "Meteor" waarbij de band een meer catchy, synthetische geluid laat horen. Voor fans van het eerste uur wellicht een afslag te ver maar ik kan er behoorlijk van genieten.

Enige probleem is dat het album muzikaal wat vlak klinkt, de riffs zijn minder memorabel en er is gekozen voor een meer compact geluid. Hierdoor blijven Nummers lang niet altijd hangen en lijkt het album het met name van de zanglijnen te moeten hebben. Dit pakt niet altijd even goed uit. Nummers als "Flight Without Feathers" en "Dying is Absolutely Safe" bijvoorbeeld willen door mij nog wel eens vergeten worden.

Toch is dit een geslaagd album en ligt volledig in mijn straatje qua muziek. Voor het volgende album mogen ze deze trend voortzetten, hopelijk met meer memorabele riffs en zanglijnen!

Five Finger Death Punch weet stevige recht-in-je-gezicht-rock te maken maar lijkt met elk album verder af te glijden naar middelmatigheid. Het nieuwe album - waar we overigens langer op hebben moeten wachten dan elk ander album - is hierop geen uitzondering. De meeste gitaarriffs klinken weer lekker in het gehoor maar klinken tegelijkertijd te gekopieerd. Meermaals begon een stevige intro en kreeg ik gelijk de tekst van een heel ander nummer in mijn hoofd.

Dit album klinkt wel als het meest persoonlijke album dat Ivan Moody tot nu toe heeft uitgepoept. Nummers als "Sham Pain" spreken boekdelen, toch weet het grootste gedeelte niet te raken, het album produceert meer ballads dan gebruikelijk is bij de band, toch weten maar 1 of 2 van deze nummers de gevoelige snaar enigszins aan te raken.

Ben bang dat deze band de komende jaren niet veel meer gaat presteren. Het album is niet slecht. Maar na The Wrong Side Of Heaven/The Right Side of Hell pt.1 is het allemaal wel erg eentonig geworden. Zonde.

Oké. Korte review: typisch Rammstein: melig, hard, grof, flauw. Het heeft weer alles wat ik van Rammstein wil horen. Is dit het beste werk? Nee, maar het klinkt allemaal wel erg, erg lekker. Glad, maar lekker.

RED bracht in 2015 misschien wel het meest epische en diverse album uit hun catalogus uit. "Of Beauty and Rage" staat met stip op nummer #1 in mijn album top 10. Toen het nieuwe werk werd aangekondigd was ik dan ook ontzettend enthousiast.

Laat ik gelijk beginnen met concluderen: Waar het vorige album het meest memorabel is, is het nieuwe album "Gone" het minst memorabele album van de drie mannen. Begrijp me niet verkeerd: "Gone" is een prima plaat. Maar de stijl die ze zo goed hebben uitgediept op "Innocence & Instinct" en "of Beauty and Rage" komt hier niet uit de verf. De nummers zijn gewoonweg niet spannend genoeg en het voelt haast alsof de band ze zo 'praktisch' mogelijk in elkaar heeft geduwd: een spannende intro (vaak) een zacht couplet, hard refrein, zacht couplet dat een stuk korter is dan de eerste, hard refrein, een scream in de breakdown, refrein en beukende outro. Dit is hoe de meeste nummers zijn opgebouwd. "Coming Apart" is een vergeetenswaardige ballad die moeilijk in het rijtje "Pieces" "Take It all Away" of "Hymn For The Missing" te plaatsen is. "Gone" is een out of the box poppy rocker maar weet me verre van te raken en over "Unstoppable" (Yes dit is een cover van SIA) durf ik haast niet te beginnen. Zeer gewaagd maar het laat het talent van de band niet horen. "Singularity" is overduidelijk beïnvloed door MUSE (zowel qua zanglijnen als muzikale begeleiding) maar is tegelijkertijd het beste nummer van het album. Ook nummers als A.I.en Losing Control zijn erg sterk maar klinken dan weer heel erg als Starset (nummers zijn ook door Dustin Bates de zanger van geschreven).

Kort gezegd: de geïnspireerde en meegeschreven nummers zijn het sterkst. de rest wil niet blijven beklijven en als ze dit wel doen (Unstoppable) dan niet op de goede manier.
Al met al is "Gone" geen slecht album geworden maar het niveau van eerdere albums wordt nergens gehaald en dit is erg zonde als je bedenkt dat het platencontract is afgelopen en dit wel eens de laatste plaat kan zijn van mijn favoriete band. Ik ben benieuwd wat de toekomst in petto heeft.

En alsjeblieft...geen foute pop covers meer.

Met "Devil" zette Shinedown een dijk van een single neer. De mannen kunnen dit goed dit deden ze met "Cut the Cord" ook en daar was het eindresultaat genaamd Threat To Survival en enorme tegenvaller in materiaal.
De band beloofde met het nieuwe album een hardere weg in te slaan en hoewel ze er in geslaagd zijn een steviger album neer te zetten dan de voorganger haalt het nergens het niveau van Sound Of Madness of Leave A Whisper.
Nee met de Sound of Madness heeft de band haar hoogtepunt bereikt, werkelijk elk nummer uit die periode is goed (zelfs alle bonustracks zoals the Energy en mijn favoriet Diamond Eyes).
Op het nieuwe album staan een aantal lekkere nummers, ik noemde "Devil" al maar "Black Soul" "Evolve" en "The Human Radio" zijn ook lekker in het gehoor liggende nummers. Helaas kampt het album met teveel ondermaatse nummers, ballads zijn prima en de band heeft dit op elk album meermaals gedaan maar de ballads op dit album klinken vlak en inspiratieloos. De band gaf al aan dat "Get Up" en "Special" in stijl op elkaar leken en dat hoeft geen probleem te zijn. "Get Up" doet me alleen niets en die hadden ze dan ook beter weg kunnen laten. Ook "Kill Your Conscience" en "Creatures" doen me te weinig. Het zijn nummers die ik eerder heb gehoord en beter.
Over het algemeen is Attention Attention! geen slecht album, toch waren mijn verwachtingen na de beloftes van de band te hoog en de eerste single misleidend. Nee, ik verwacht geen grootste dingen meer van Shinedown. Blijf leuke muziek maken maar een album zoals The Sound of Madness gaat er denk ik niet meer komen.