Dit is zo één van die albums die een unieke plaats innemen in de muziekgeschiedenis, onmiddellijk herkenbaar en eenzaam goed. Een beetje zoals Sweet Dreams van Eurythmics in een heel ander genre, maar op zijn manier even uniek. Niks dat er op lijkt, en beide hebben nadien nog ooit zoiets goeds afgeleverd.
In Janet's geval is er natuurlijk altijd de gelijkenis met Michael, maar dat is puur op stemgebied zo en dus onvermijdelijk.
Sterkste nummers vind ik Nasty en Let's wait awhile.