Mijn eerste kennismaking met Coldplay was Speed of Sound, een nummer dat me opviel omdat ik dacht dat het een nieuwe a-ha was....ik vond wel dat Morten's stem anders klonk, maar de muziek had dezelfde sound en stijl. Later ben ik dan eerst deze plaat en ook hun twee vorige gaan ontdekken, en ook wel gaan appreciëren, maar de complexiteit van a-ha mis ik wel.
Op deze plaat zijn Speed of Sound en Talk voor mij de uitschieters, de rest is ook goed maar in vergelijking met het vorige album wat minder spannend.

Voor True Colors zou dit album eigenlijk al 5 sterren verdienen, want dat vind ik toch wel een nummer van een buitenaardse schoonheid .
Maar de rest van de plaat is natuurlijk wel wat minder, hoe kan het ook anders. Toch zijn ook de covers Iko Iko en What's going on wel mooi, de single Change of Heart vind ik dan weer minder geslaagd.
Cyndi Lauper, het enfant terrible van de eighties, vaak onterecht vergeleken met Madonna maar toch van een heel ander kaliber en genre, eigengereid en soms maar lang niet altijd geniaal, zoals dit album.