Grappig dat veel mensen ode to sad disco niks vinden. Zelf vind ik het t beste nr ooit van Mark lanegan.

Het eerste album wat ik als jongetje kocht. Misschien daarom is dit nog steeds een van mijn favoriete platen aller tijden.

Je hoort de grootheidswaanzin van de bandleden op dit album, je voelt dat ze mijlenver naast hun schoenen zijn gaan lopen na het succes van hun eerste twee albums. De arrogantie. Nummers als Big mouth, its getting better man en magic pie zijn echte stampers met een muur van geluid. Deze over de top herrie is niet door iedereen geliefd maar ik vind ze geweldig. Dit geldt ook voor d you know what i mean wat een van de beste nummers van het album is.

Heerlijke plaat als je van zes gitaarlagen over elkaar heen en 78 minuten gitaargeweld houdt! Zoek je meer de pareltjes a la wonderwall en songbird, laat deze dan liggen.

just live till u die, wanna drown......In the fade, het beste nummer van de plaat.
Ik zie Rated R en SFTD eigenlijk als een tweeluik in hun twee meest geniaalste jaren. Met een line up waar ik nog elke nacht van droom. Oliveri met zn nummers, hij opent Songs zo gruwelijk met Millionaire, maar ook op deze plaat is hij met Quick pointless en vooral het sterke Auto Pilot goed (man wat hebben the Queens aan kracht ingeleverd na zijn vertrek).
Lanegan zingt in the fade mee en je hoort hem zo nu en dan op de achtergrond brommen. Zijn rol werd groter in Songs for the Deaf met de ultieme Queens hoogtepunten Songs for the dead en God is in the radio.
De kracht is misschien wel van beide albums dat er drie zangers zijn die hun nummers allemaal een eigen identiteit geven zonder dat het een los geheel wordt. Sinds het ontslag van Oliveri in 2004 en het vrijwillige vertrek van Lanegan in 2005 zingt Homme alles alleen en, hoewel hij een aardige zanger is, mis ik af en toe het geschreeuw van Oliveri en het gebrul van Lanegan tussen Homme s hoge tonen.
Op youtube zie je zoveel Qotsa filmpjes en je merkt aan alles dat ze rond 2002 2003 live in topvorm waren, nogmaals met de perfecte line up (Grohl 2002 Castillo 2003). Vergelijk Pinkpop 2003 met 2013 en je ziet het verschil.
Nagoed ik dwaal af, Rated R krijgt van mij vijf sterren als opmaat van het zes sterren waardige Songs for the Deaf.

Ben aardig verrast door deze plaat. Jeff Gutt klinkt als Scott Weiland en lijkt op het podium er ook nog eens op. Maar het doet de band en dit album geen kwaad.
De harde nummers zijn zoals meestal degelijk en goed met als uitschieter Meadow en Middle of Nowhere. Thought she would be mine mag er ook wezen.