Oasis - Be Here Now (1997)

Helemaal mee eens! Er zitten hele goeie dingen in de liedjes, maar ze verpesten het doordat het maar dóórgaat.

Vandaag weer eens geluisterd. ik vond het toen een enorme tegenvaller na de eerste twee albums, maar nu vind ik het toch wel een zeer goed album. Geen slechte nummers (het lange doorgaan stoort mij niet zo) en een paar uitschieters zoals D'You Know What I Mean en Don't Go Away.

Wat een grapje, dit album. Don't Go Away is het enige deftige nummer op deze plaat, en zelfs dit nummer is nog zeer middelmatig.

Hier kwamen ze niet mee weg uiteindelijk. Een te opzichtige plaat die te veel leunt op de vorige plaat.
Te lang en te voorspelbaar. Ik zak een halfje, want ik vind het nu nog minder overeind staan dan toen.

Misschien iets te lang maar ik vraag me wel af welke nummers dan zo slecht zijn dat je op een gemiddelde van 2,5 komt. Er staan voor mijn gevoel toch ook enkele juweeltjes op zoals Stand by me en Don't go away...

Mijn conclussie is uiteindelijk dat het nogal voorspelbaar wordt. Het meeste is lang niet zo sterk dan zijn klassieke voorganger en de nummers worden over het algemeen erg lang uitgerekt.
Onnodig, want je kunt ook een statement maken binnen een minuut of 4 (of korter)
Als er dan nog niets verrassends gebeurt...... nee, niet echt. Het wordt breierig, Noel schut er weer een zoveelste solo uit en het dendert maar door.

Uiteindelijk een minder geslaagde plaat in mijn optiek. Te weinig ontwikkeling en langdradig.
En inderdaad, Stand By me is een prima song. Maar er staat te weinig echt goeds op om tot een voldoende te komen.

Stand by me is inderdaad in de basis een goede song, maar ook deze wordt helaas veeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeel te lang uitgesponnen waardoor ie irritant wordt.

Nou heb ik toevallig ook maar een 2,5 gegeven, en ik weet niet wat dat voor een ander betekend, maar bij mij is dat net voldoende, met de hakken over de sloot zeg maar. Dus slecht nee.

Verder geven de sterren bij mij ook wel een beetje de frequentie van luisterbeurten aan, en dat klopt hier dan ook. Drie sterren draai ik regelmatig, en deze net iets minder. Bij twee een enkele keer, en één ster eigenlijk bijna nooit.

Dat brengt mij eigenlijk ook op de verbazing (en bij toeval dat ik dat even bij dit album kwijt wil) dat er mensen zijn die op duizend of meer stemmen zitten. Zoals mijn nick-name al doet vermoeden, draai ik muziek ook non-stop, minimaal 10 uur per dag mijn eigen muziek. 5 sterren albums heb ik zeker duizend keer gehoord, 4 sterren zeker een paar honderd keer, die kan ik dan gewoon dromen. Dan terug te komen op mensen met duizend stemmen, vinden die een album dan geweldig en draaien hem daarna zelden of nooit ? Of hebben ze zoiets als ik met films, dat je die geen tweede keer kijkt ?

Terug On Topic, dit album draai ik dan met enige regemaat, geniet er wel van, maar in mindere mate dan de eerste twee Oasis albums. En draai hem, juist door het langdradige van de songs, nooit twee keer achter elkaar.

2,5 is voor mij matig/voldoende. Lager ga ik ook zeker niet zitten.
Noel Gallagher kan echt wel liedjes schrijven, en er staan in potentie ook een aantal goede nummers op, maar of het komt door arrogantie, gemakzucht of het maken van verkeerde keuzes, het wordt op ten duur een vermoeiende plaat, omdat het maar door gaat, zonder enige fantasierijke invallen.

En op All Around The World willen ze wel heel opzichtig de nieuwe Beatles uithangen.

Echt een gemiste kans.

Voor mijn gevoel staan hier meerdere nummers op die minimaal 4* waard zijn en om dan op 2,5 uit te komen moeten er toch nummers bij zijn die je echt bagger vindt. Maar ik begrijp dat het jullie vooral gaat om het langdradige. Dat kan.

Maar jouw stelling dat een 2,5 een voldoende is wordt naar mijn mening hier op MM toch niet met iedereen gedeeld. Als ik de kritieken van enkele berichten( "grote teleurstelling","behoorlijk mislukt album", "vervelende zeikplaat") met 2,5* vergelijk met die van jou:

dan zit daar toch wel enig verschil. Over het algemeen wordt 2,5 toch wel ervaren als "toch wel slecht", maar ja, ieder zijn eigen interpretatie natuurlijk

Bagger is voor mij een 1 of 1,5. Die cijfers zijn ook niet voor niets in het leven geroepen.

Ik weeg dingen tegen elkaar af, en nogmaals de liedjes ansich zijn over de hele linie in potentie best aardig, maar het meeste vind ik toch minder dan het gebodende op de twee voorgaande albums, waar Oasis vooral de kern raakte met scherpe puntige rock.
Allerminst vernieuwend, maar uitstekende songs.
Op dit album is er van ontwikkeling geen sprake en de langdradigheid is voor mij inderdaad een belangrijk element om dit lager te beoordelen.
Als je gaat voor langere songs, zorg dan in ieder geval voor wat verrassing en afwisseling.
Hier hoor ik een muur van gitaren, wat uiteindelijk heel breierig en vervelend wordt.
All Around The World wordt op ten duur zelfs obligaat.

Gewoon teveel van het goede. Als de nummers bondiger hadden geweest had het veel beter uitgepakt.

Dus.... je vindt enkele nummers bagger, anders kom je niet op gemiddeld 2,5.

Blijkbaar is dit ook een van slechtste cd's die je kent want als ik naar jouw stemgedrag kijk geef je in verhouding bijzonder weinig 2,5 * of minder.

Dat klopt, aan albums die ik echt niet de moeite waard vind, besteed ik doorgaans maar weinig tijd.
En het is makkelijker om een negatief stukje te schrijven, dan een positieve.

Sommige nummers '' worden'' bagger. Ik denk dat ik voor de rest helder heb geschetst wat mijn mening is.

Het meest geanticipeerde album van de jaren ’90: de derde van monsterband Oasis. Deze zou het grootste debuutalbum aller tijden (toen toch) ‘Definitely Maybe’ en de best verkopende plaat aller tijden (toen toch) ‘(What’s The Story) Morning Glory?’ moeten opvolgen. Men had net twee concerten op Knebworth voor 250.000 man achter de rug. En met een repertoire gevuld met klassiekers als ‘Live Forever’, ‘Supersonic’, ‘Wonderwall’, ‘Don’t Look Back In Anger’ en ‘Champagne Supernova’ zat er nogal druk op de Gallagher broertjes en companen.

Maar niets is minder waar. Stress was er niet. Noel had nog wel een paar goede nummer achter de hand en de bergen coke (i.p.v. de occasionele gram tijdens de vorige albums) werden door hun neuzen gehaald tijdens de opnames. Die waren alvast één groot feest, als we de verhaaltjes mogen geloven. Toch, Oasis is een band die al arrogant genoeg is zonder de coke normen van David Bowie. Het resultaat heet ‘Be Here Now’.

De hoes beschrijft het album perfect. Er staat veel op. Waaronder een zelf lievende Oasis, maar vooral veel rommel. Men zou zich kunnen afvragen: Wat gebeurt er hier allemaal? Waarom zijn die kleuren zo lelijk? Men zou zich zelf zorgen kunnen beginnen maken over de inhoud, puur door de hoes. Of men zou een betekenis achter het concept kunnen gaan zoeken. Ik veronderstel dat sommige dingen wel verklaard kunnen worden door sommige leden, maar ik garandeer u dat het meeste gewoon een hoop random shit bijeen is. De plaat heeft ook die neiging, om zichzelf in te kleuren men onnodigheden. Goeie hoes dus?

Het album opent met ‘D’You Know What I Mean?’, overigens ook de eerste single, een song met een lange intro waar zelfs helikopters een gastrol in krijgen. Een mooie vertaling van die anticipatie van in de eerste alinea, als je het mij vraagt. Dan na een anderhalve minuut die lekkere gitaren. Dan kikt die stem van Liam in, die stem waar we zo van houden. Spijtig genoeg zal dit het laatste album zijn waar zijn stem nog zo goed klinkt. De strofes bouwen lekker op naar een maar matig refrein. Iets wat we vaker gaan terug vinden op dit album. Men heeft wat te snel genoegen genomen met wat men had.

Het tweede nummer, ‘My Big Mounth’ kende we al van de vorige tours, waar het naadloos langs de classics kon gespeeld worden. Hier horen we hetzelfde nummer, maar dan met wat meer poetpas. Iets wat ook over het hele album kan gezegd worden. Het mocht van mij precies wat zachter. Live tijdens hun vorige tour vond het leuker klinken. Oprechter. Toch, de titel alleen al. Perfect voor dit album. (Oei Liam, kijk uit, er hangt nog wat wit aan je neus)

Het derde nummer ging normaal ‘Stay Young’ worden. A feel-good song about being young, gezongen door Liam. Kan niet fout gaan. Spijtig genoeg heeft Noel op het laatste nippertje het besluit gemaakt (achter Liam zijn rug en tegen zijn zin) deze niet uit te brengen en ‘Magic Pie’ in de plaats te zetten. Een nummer gezongen door Noel over godweetwat. Leuk, catchy, maar veel te lang en geen vervanger voor ‘Stay Young’. Wel leuk dat de traditie om Noel een nummer te laten zingen (die op ‘Morning Glory’ gestart is met ‘Don’t Look Back In Anger’) hier voort gezet wordt.

Daarna krijgen we tweede single ‘Stand By Me’. ‘Made a meal and threw it up on Sunday, I’ve got a lot of thing to learn.’ Awesome. Héél spijtig van het nogal eentonige refrein, anders was dit misschien wel een hoogtepunt.

Dan komen drie leuke albumtracks. ‘I Hope, I Think, I Know’, ‘The Girl With The Dirty Shirt’ en ‘Fade In-Out’. Wat opvalt is dat er minder aandacht is besteed aan de lyrics. Er komen soms pijnlijke zinnetjes langs (als het maar rijmt, he) en we weten allemaal dat Noel beter kan. Toch, leuke, catchy, (stadiumrock) melodieën.

Dan komen (voor mij) de twee hoogtepunten van het album, beginnend met ‘Don’t Go Away’. Een song dat zelfs nu nog wel eens gespeeld wordt door Noel, in tegenstelling tot alle andere nummers van dit album. Waarom? Omdat het gewoon kwalitatief hoog is. De tekst reflecteert het gemis dat gaat komen bij een sterfgeval. Specifieker zou het slagen op mama Gallagher die kanker had. Emotioneel. Liam beweert zelfs in tranen zijn uitgebarsten tijdens de opnames. Schoon, heel schoon. Ik heb het ooit zelfs proberen leren op gitaar, maar de vocals zijn een wat te hoog.

Vervolgens krijgen we ‘Be Here Now’. De titeltrack. Vroeger geen favoriet van mij en ik denk van weinig fans. Ondertussen is het uitgegroeid tot één van mijn favorieten. De tekst slaagt misschien op niet veel, maar god wat blijft dat allemaal goed hangen. Perfecte song om mee op te staan. ‘Wash your face in the morning sun, flash your pen at the song that I’m singing.’ Geen flauw idee, man, maar het klinkt goed.

Dan is het de beurt aan de laatste single: ‘All Around The World’ (negen! minuten lang). Dat zou de ‘Hey Jude’ van Oasis geworden moeten zijn. Wat een fail. Dit nummer mocht van mij zes minuten korter. Of gewoon helemaal geschrapt worden van mij. Het refrein is gewoon te flauw. Heel de song is eigenlijk gewoon te flauw. Leuke achtergrondmuziek, misschien.

Na die ‘grote finale’ is het de beurt aan ‘It’s Gettin’ Better (Man!!), een draak van een nummer op een album dat stilaan mag gaan eindigen. Maar nee, dan komt er nog een twee minuten reprise van het al negen minuten durende ‘All Around The World’. Afschuwelijk einde.

Voor Oasis was het vast één groot feest, maar voor de luisteraar is het soms toch pijnlijk. Misschien hadden ze er een grammetje coke moeten bijleveren om bepaalde momenten van overproductie volledig te begrijpen. Het verbaast mij dan ook niet dat na deze release de verslagenheid (en de afkick waarschijnlijk) zo groot was dat zelf ritmische gitarist Bonehead en bassist Guigsy het aftrapten. Het einde van Oasis 1.0 was in zicht.

Voor mij mocht het misschien twintig minuten korter. Maar ‘Be Here Now’ is niet de draak die iedereen zegt dat ie is. ‘Be Here Now’ mag er wezen. Er zijn ergere platen. Het was gewoon teleurstellend na twee meesterwerkjes van dé band die rock ‘n’ roll terug op de kaart heeft gezet en terug groot heeft gemaakt.

Mijn pijn in mijn hart: 3,5*

Over het algemeen worden mijn stellingen zelden gedeeld, vind ik niet erg, zolang er niet iemand denkt dat mijn mening veranderd MOET worden, er mag wel van mening verschilt worden. Dat maakt MuMe wel zo leuk.

En leuk is om te lezen dat Dibbel dan toevallig niet alleen ook een 2,5 geeft, maar dan ook hier bij deze plaat exact schrijft wat ik ook vind. Heb ik toch eens een keer een medestander.

Je bedoelt waarschijnlijk Dibbel2...

moet zijn bikkel2, bikkel2.5 zeg maar

Who Cares Anyway

OK, OK, dibbel1 zal hem ook weer eens opzetten deze week .

Album nog eens op zijn geheel beluisterd, ik hou het op 2 sterren omdat er hier en daar wel een goeie riff en aanstekelijk stuk in zit maar voor de rest is dit echt langdradig geneuzel... Speciaal ook gelet op Don't Go Away omdat er heel wat mensen hier hoog oplopen met dat nummer, maar voor mij is het evenveel vulling als de rest.

Alle geluid is ook volgeplakt, om de leegheid van teksten en eigenlijke songs wat te maskeren. Daar vond ik de analogie met de hoes zelf van iemand hierboven wel mooi: er staat een pak rommel op, mensen proberen er wellicht diepgang in te vinden, maar het is gewoon heel wat navelstaarderij.

maar hun 2 eerste albums staan nog altijd als een huis Op dat gebied lopen ze verbazend gelijk met Duran Duran (jawel, jawel), en die zijn na vele jaren in de jungle met hier en daar wel een mooi nummer ook plots terug aan een topalbum geraakt. Er is dus nog hoop !!!

Het eerste album wat ik als jongetje kocht. Misschien daarom is dit nog steeds een van mijn favoriete platen aller tijden.

Je hoort de grootheidswaanzin van de bandleden op dit album, je voelt dat ze mijlenver naast hun schoenen zijn gaan lopen na het succes van hun eerste twee albums. De arrogantie. Nummers als Big mouth, its getting better man en magic pie zijn echte stampers met een muur van geluid. Deze over de top herrie is niet door iedereen geliefd maar ik vind ze geweldig. Dit geldt ook voor d you know what i mean wat een van de beste nummers van het album is.

Heerlijke plaat als je van zes gitaarlagen over elkaar heen en 78 minuten gitaargeweld houdt! Zoek je meer de pareltjes a la wonderwall en songbird, laat deze dan liggen.

Ik ga hier akkoord met de gemiddelde mening.
Goede aspecten in de nummers die veel te lang uitgesponnen worden.
Don't go away heeft alvast veel potentieel.
Stand by me and D'you know what I mean zijn goeie songs.Niet meer, niet minder.

Fade in out glipt door de mazen van het net. De rest is gewoonweg niet op maat van wat de band effectief kan.

Ik verlaag ook naar 3*, het album blijkt minder houdbaar te zijn dan ik destijds dacht. De nummers beginnen na een tijd te vervelen doordat ze nodeloos uitgesponnen worden.

Mij pest je in ieder geval niet met een album van Oasis hoewel ik moet erkennen dat ik het te weinig beluister.
Maar je zit er weer helemaal in, als je bijvoorbeeld Be Here Now uit de kast haalt.

Dat de nummers aan de lange kant zijn, worden uitgesponnen kan mij bij een goed nummer helemaal niet schelen. Geweldig daarom ook, zo'n einde met All Around the World en It's Getting better.

Er wordt met enige regelmaat verwezen naar de eerste twee albums van Oasis. Die zijn natuurlijk ook goed, maar ik ga niet Be Here Now afvallen, omdat het een herhaling van zetten zou zijn. Het rare fenomeen kan zich dus voordoen dat Be Here Now een lagere beoordeling krijgt omdat het (inmiddels) de derde cd van Oasis is.

Maar zou je er anders over moeten oordelen als Be Here Now juist het debuut van Oasis zou zijn geweest in plaats van Definitely Maybe en vice versa?

De mannen gunnen de luisteraar weer eens geen minuut rust en met een energieke aanpak word je meer dan een uur weggeblazen met aanstekelijke rock. Volgens mij is er weinig mis mee maar het gemiddelde aantal sterren voor dit album verraadt helaas anders.

Ik vind een 5 erg hoog voor een album die m.i niet kwalitatief nauweljjks in de buurt komt van zijn twee sterke voorgangers.
Oasis was achteraf snel uitgepraat en misschien achteraf toch wel een wat overschatte band.
Naast de wat inspiratieloze songs ( niet alles overigens) is er duidelijk sprake van een soort arogantie. Iets wat de broertjes Gallagher toch al niet vreemd was.

Mij vangen ze in ieder geval niet met dit te doorzichtige langdradige Be Here Now.

Ik ben het hier niet met je eens.

Wat is inspiratieloos? Hoe klinkt muziek met arrogantie?
We moeten uitkijken niet een band te veroordelen op overkomen. Echt heel erg sympathiek vind ik ze ook niet en er is nadien, dus ver na Be Here Now, heel wat gebeurd, gezegd en geruzied.

Maar daar ga ik een oud album nu niet op afrekenen.
Als hetgene dat uit je boxen komt maar goed is. Een beetje hard afspelen en je hebt er een mooi uurtje zaligheid mee!

Ja, sommige nummers duren lang, en ja, het is soms een behoorlijke bak herrie, maar ik vind het wel lekker.

Het is zeker niet hun beste album, maar zeker ook niet zo slecht als de meeste zeggen.
Een 3,5.

de 2 voorgangers hadden ook al een muur van geluid, maar op een lekkere manier. Op dit album is dat naar mijn smaak net iets teveel overdreven, en is voor mij dus de grootste iritatiebron. Daarbij komt het langgerekte karakter van de songs, die alleen maar langer duren omdat ze me niet bevallen.

5 sterren voor dit album vind ik persoonlijk echt heel erg veel. Zeker als je de 2 voorgangers kent.. wat geef je die dan?

Oasis was gewoon naar mijn idee zover opgehemeld dat ze dachten dit varkentje wel even te wassen.. maar dat viel dus even vies tegen, want commercieel gezien was dit ook geen succes. Beetje Terence Trent D'arby syndroom, maar die deed 't na 1 super album al.. we kennen allemaal de afloop van die arrogante houding, ondanks het feit dat ei daarna echt nog leuke platen heeft gemaakt.

Lastige plaat om te beoordelen.De potentie is er ,maar het duurt en het duurt maar.Men zat natuurlijk in een positie dat alles kon en productioneel buiten ze dat ook goed uit,Het gevolg is dat er soms een brei ontstaat waarin de schoonheid van het liedje verzuipt.

Ook is de boel zo dichtgesmeerd dat iedere solo en lick op elkaar gaat lijken,dat maakt het geheel beluisteren een vermoeiende zit,voor mij dan.Blijkbaar was er ook geen producer voor handen die de boel corrigeerde,maar mee ging in de grootheidswaanzin die de broertjes op dat moment in de ban had.En als hij er wel was ,dan zou hem vriendelijk verzocht zijn om dood te vallen,heb ik zo het idee.

Voor mijn zelf gemaakte compilatie kom ik niet verder dan 1 track (I Hope,I Think,I Know). En das toch karig voor een band van het kaliber van Oasis.
Ik berg hem weer op,waarschijnlijk voor langere tijd en misschien over 5 jaar dat ik er weer anders tegenaan kijk.Voor nu zet ik hem op 2 sterren

Telkens met grote verbazing ( ) kijk ik naar de uitgesproken felle bekritisering van deze plaat. Met name het aantal berichten met extreem lage waarderingen van bezoekers die ik persoonlijk normaal gesproken nou niet kan betrappen op hun slechte smaak.

Hoewel deze er nou niet echt veel slechter van af komt dan hun latere albums krijg je wel de indruk als je door deze berichten heen bladert. Ik kan daaruit niet anders concluderen dat "de teleurgestelden" zo teleurgesteld waren en en masse de pen ter hand hebben genomen.

Voor mij als niet echte oasiskenner is dit in elk geval een heerlijk rockplaatje dat ik nog steeds met enige regelmaat draai.