Rolling Stones - Hackney Diamonds (2023)

Heb het hele album nu een aantal maal gehoord. Heb er bewust wat langer mee gewacht. Alle ophef en aandacht wat laten weg trekken en er dan eens goed naar luisteren. Moet toch toegeven dat ik, net als velen, uitermate positief verrast ben dat de heren dit er nog uit hebben weten te persen in deze fase van hun carrière en leven. Als je het goed bekijkt dan is dit een logische opvolger van A bigger bang. Ook een heerlijke plaat maar die duurt wat te lang. Hackney diamonds heeft dat euvel niet en voelt daardoor toch net wat fijner aan. Hou je van de Stones vanaf eind jaren 80 (Steel wheels) dan is dit album genieten geblazen! Eigenlijk vind ik alleen het Keef nummer (Tell me straight) een dissonant. Maar dat heb ik met al zijn nummers op elk Stones album. Zal wel aan mij liggen Voor het overige kan ik van elk nummer wel genieten. De toevoeging van Lady Gaga pakt echt geweldig uit! Zonder haar zou het 'gewoon' een leuke Stones blues zijn geweest maar zij tilt het nummer echt naar een hoog niveau.

Leuke plaat maar niet veel meer dan dat. Makkelijk gemaakte en in het gehoor liggende nummers. Opvallend is de vitaliteit. Maar na een paar draaibeurten ken je het wel. Oppervlakkig amusement.

Ja, inderdaad. Sweet Sounds of Heaven past zo op een album van Taylor Swift of Justin Bieber. Je hoeft het echt niet mooi te vinden, maar ik vind oppervlakkig wel echt een heel bijzondere stempel.

Luister Exile on Mainstreet ook eens, ou ik zeggen.

@trabantje: Exile zou bij mij op 5 komen, ook een leuke plaat, maar duurt mij te lang, en daarop ontbreken de voor mij pakkende songs. Exile blijft bij mij niet hangen, en ben de nummers daarop alweer vergeten als hij afgelopen is.

Dag Kalamitsi. Ik ben inderdaad nieuw en ik zal gelijk met de deur in huis vallen: ik ben enorme fan van de Rolling Stones. Toevallig ben ik gisteren nog naar de Rolling Stones tentoonstelling in het Groninger museum geweest (echt een aanrader).
Dit album kan mij echter niet heel erg bekoren. Wellicht hang het samen met het feit dat dit het eerste album is waarop Charlie Watts niet meer de drummer is. Het klinkt behoorlijk over geproduceerd en dat vind ik totaal niet bij de Rolling Stones passen. De Rolling Stones klonken altijd op een positieve manier een beetje rommelig. Ik heb altijd het idee dat ze enorm veel plezier hadden in het samen spelen en op dit album mis ik dat. Dit is overigens niet nieuw o.i.d, op veel later werk mis ik de bezieling.

Ook vind ik op dit album de gastartiesten niet heel erg veel toevoegen. 11 topspelers vormen nog geen goed elftal, zoveel is duidelijk.

Hackney Diamonds is het eerste album van The Rolling Stones die ik helemaal tot me heb genomen. Ooit in de jaren 90 heb ik het eens geprobeerd met het album Sticky Fingers. Maar het pakte mij totaal niet. Jarenlang staan 2 albums van hen (Best Of en Flashpoint) te verstoffen in mn platenkast. Behalve de hits vond ik de band niet veel aan. En dat ligt geheel aan mij, gewoon mijn cup of tea niet.
En dan is daar ineens Angry! Mijn interesse is gewekt en voila een best heel behoorlijke plaat. Gewoon een fijne rock (en roll) album die makkelijk in het gehoor ligt en een hele fijne productie kent. Voor mij is behalve Angry ook Bite My head Of een van de betere tracks. Hoogtepunt is natuurlijk het heerlijke Sweet Sounds Of heaven. Maarrrr de afsluiter Rolling Stone Blues is ook een pareltje in al zn eenvoud. De perfecte slotstuk van de meest iconische rockband ever?

Dit misstaat niet tussen het beste werk wat mij betreft! Klinkt echt heel goed, verbluffend eigenlijk.. neem de nummers Live by the Sword en Sounds of Heaven, geweldig, kunnen zich zo meten met eind jaren 60/begin jaren 70. Met speciale vermelding voor de stem van Mick Jagger uiteraard!! Hopelijk wordt er naast de Amerikaanse tour nog een Europese aangekondigd, dat zou fantastisch zijn.

Wat moet ik hier mee? Ik ben sowieso niet de grootste Stones fan. Ik apprecieer wel wat muziek van hen, maar een hele plaat vind ik meestal wat veel. Maar ik ken ze wel genoeg om dit te beoordelen. Om met de deur in huis te vallen: Is het slecht? Nee hoor, het is best ok. Maar er zit iets glads, gemakzuchtig in dat mij tegensteekt. Het leuke aan The Stones is dat rauwe, bluesy, op het randje, dat geile. Dat ontbreekt. Het klinkt wat braaf. Er zijn wel wat goede nummers tussen (Sweet sounds of heaven, Bite my head off)

Als ik een top 100 maken van Stones nummers staat er echt geen enkel nummer van deze plaat tussen. Dat krijg je met zo een backcatalogue. Zet het naast de rest van hun oeuvre en het eindigt voor mij achteraan net voor Dirty work (die ons wel Harlem shuffle gaf) en Undercover. Mijlenver voor Bridges to Babylon (maar dat is niet moeilijk).

3,5*

Ik heb de Japanse cd ook maar besteld, daar staat Ghost town wel op, en dat vind ik echt de cd recht doen. Nog net één extra lekker nummer, en Charlie er ook nog bij.

Overigens draait Radio 2 momenteel een remix van Mess It Up, gemaakt door Purple disco machine, wat is dat een verschrikking zeg. Alle Stones sound is daaruit verdwenen. Echter zal het misschien wel weer een ander publiek aanboren.

Ik had ook nooit verwacht dat die remix airplay zou krijgen. Vind het niet eens verkeerd klinken maar dit soort dingen hoeven zij wat mij betreft echt niet te doen. Het is een beetje goedkoop zelfs.

Ik ben oprecht wel een beetje verbaasd over hoe veel mensen positief over dit album zijn. Ik zelf hoor de kwaliteit er niet in. Ik vind alle albums uit de periode die jij noemt vele malen sterker dan Hackney Diamonds.

Eens met Fedde. Album wordt zowat opgehemeld. Als ik het hele oeuvre van de Stones erbij pak en dan dit album nog eens beluister vind ik de kwaliteit doorsnee rock. Waarschijnlijk ben ik minder vatbaar voor hun leeftijd en dat het o zo knap is dat ze weer een album uitbrengen. Of omdat ik misschien wel veel minder fan ben geworden sinds hun laatste vier albums. Afijn, ieder zijn ding maar om dit album te overladen met sterren…. Ik hoor het niet ervanaf.

Heel dat leeftijdgedoe is nogal raar. Wat heeft dat nu met de kwaliteit te maken. Als Horace Andy een plaat maakt komt toch ook niemand af over zijn leeftijd, of eender welke jazz pianist

Ik vind dat niet zo heel raar. Misschien is het een dingetje in de rockwereld waar veel bands of muzikanten op leeftijd niet hun beste materiaal afleveren. Al blijft ook dat uiterst subjectief begrijp ik.

bvb David Bowie, Leonard Cohen, of Nick Cave, of Sharon Jones, of Charles Bradley, of Tom Waits, of Macca, of Johnny Cash, of Scott Walker, of Neil Young, of Dylan, of Lucinda Williams, Of Thurston Moore. Allemaal oudere muzikanten die nog echt goed werk op hogere leeftijd afleveren (of afleverden).

Misschien is het inderdaad een rockdingetje. Bij uitstek de plaats waar live fast, die young nog als cool bekeken wordt en jeugdigheid cool is.

Ik vind dit simpelweg een fijn plaatje, al ben ik (schande schande?) eigenlijk alleen goed bekend met hun singles.
Bij jazz en klassiek is leeftijd inderdaad geen ding. Ga maar eens naar een symfonisch orkest kijken, waar jong én oud dezelfde topprestatie moeten leveren.
Voor mij telt simpelweg of de muziek fris is. Pakken de liedjes me? Dan heb ik het dus niet over "coolheid", maar kwaliteit.

Me beperkend tot rock, door davevr op tafel gebracht: soms kakt deze categorie artiesten in. De lijst van namen waarvan de eerste albums met kop en schouders boven het latere werk uitsteken is eindeloos; zo schieten me U2, Coldplay en Editors te binnen. In mijn oren hebben ze hun beste composities in hun jonge jaren gemaakt. Nu krijg ik vast boze fans op mijn dak, maar die discussie hoort niet bij dit Hackney Diamonds.
Soms echter keren rockartiesten terug naar grote vorm en vitaliteit (Saxon, Uriah Heep) of naar de stijl van hun gloriejaren (Kansas' laatste twee studioalbums bijvoorbeeld zijn van grote klasse).

De twee originele leden van de Stones zijn (schat ik) zo'n dikke 10 jaar ouder dan de originele leden van de laatste twee groepen en daarom stemt het extra vrolijk om te horen hoe creatief en geïnspireerd Hackney Diamonds klinkt.
Van de generatie vóór de Stones schiet me Johnny Cash te binnen als hele grote uitzondering. Met Rick Rubin maakte hij die fantastische reeks American, waarbij tot op het bot uitgeklede rocknummers zijn unieke vertolking kregen. Creatief en puur tot zijn laatste adem.

Deze Stones hééft diezelfde creativiteit en bevalt me vele malen beter dan het bluescoversalbum hiervoor. Lekkere riffjes, goed gemusiceerd, aangenaam en afwisselend, de blues voorbij.

En om de fans maar even een flink oor aan te naaien komt er een nieuwe versie van de cd met een extra bonus cd met daarop het optreden in New York dit jaar.

Ik skip m lekker.. wat een belazerij zeg,.

Hackney Diamonds - Live (2CD) - The Rolling Stones | Platenzaak.nl

Meteen besteld en de Japanse SHM versie met bonus track (zal waarschijnlijk dan slaan op de gewone cd met LIAGT) plus poster.

Twee kanten van het spectrum. Fans als Thunderball zijn het ideale doel voor de platenmaatschappij. En zolang ze er zijn, blijft dit gebeuren natuurlijk.

Haha, maar die zag ik dan wel weer aankomen.

Haha, een paar weken na de release komen ze met een 2cd versie. Wat een stelletje onsympathieke afzetters zijn het toch. Alsof ze niet wisten dat ze dit al van plan waren.

Toch maar weer een luisterbeurt gegeven n.a.v. positieve berichten over dit album. Je kan altijd iets missen en sommige albums worden naar meerdere luisterbeurten beter.
Bij dit album heb ik dat niet. Ik denk dat 2 dingen voor mij maken dat ik er niet zo van onder de indruk ben.
Ten eerste heb ik heel erg veel Rolling Stones in mijn leven gehoord. Ik ken hun hele repertoire. Dat in acht genomen vind ik dit album daar niet heel veel aan toevoegen. Veel nummers lijken op dingen die ze al eerder eens hebben gedaan.
Ten tweede klinkt het album heel overgeproduceerd. Ik vind Mick Jagger echt klinken als een soort AI versie van zichzelf. Daarbij zijn van de orginele stones alleen Jagger en Richards over, al kan je Ronnie Wood ook wel zo beschouwen. Maar er is een heel ensemble van uitstekende studio artiesten die hen nu begeleid maar daardoor klinkt het niet meer als de Rolling Stones.
Het is absoluut geen dramatisch album maar het pakt me totaal niet.

Tja... zo'n 'gelimiteerde' versie met een extra cd, het is wel een beetje volksverlakkerij. Ik snap niet zo goed waarom zo'n bonus cd niet ook los wordt uitgebracht. Gelukkig hebben we nu Spotify, zodat iedereen die geen zin heeft om de cd nogmaals aan te schaffen de muziek toch kan horen. Ik zal uiteindelijk wel weer voor de bijl gaan, helemaal als ze er nog wat leuke live foto's bij doen.

Vertel eens wat nieuws... zo gaat dat toch altijd?! De grote fans kopen toch wel. Het blijft irritant.

Wat een gejammer over de extra CD! Je hoeft toch niet elk schijfje (vinyl of plastic) te kopen? Jelle78 zegt het goed. Gebruik daar Spotify voor.

Ik denk trouwens niet, dat de Stones verwachten hier heel veel geld aan te verdienen. Zij kennen Spotify ook wel hoor. Zie het als een cadeautje voor de feestdagen.

Oh ja. “Lijkt op wat ze al eerder hebben gedaan”. Hallo! Het zijn de fucking Rolling Stones. Geen enkele andere band, hoe hard ze het ook proberen, benadert hun sound. Ik begrijp het echt dat iedereen zijn eigen kijk op het album heeft. Maar daar waar de enthousiastelingen soms wat euforisch zijn (dat gaat meestal hand in hand), komen de critici net iets te vaak met clichématige argumenten.

De nummers zijn goed of niet. En probeer dat te onderbouwen. Het zou de dialoog hier een stuk interessanter maken. Puur en alleen vergelijken (ik deed het zelf ook) slaat eigenlijk nergens op.

Album waar het speelplezier vanaf spat, en dat is genoeg voor een fijne luisterervaring. Juist vanwege de overtuiging die in vrijwel elk nummer zit (ik heb het nu over het oeuvre, niet specifiek over deze plaat), hoor ik The Stones nog altijd graag, maar ik kan maar een paar échte toppers noemen, en dat zijn juist de nummers die wat afwijken van hun "normale" sound. Ook op dit album staan geen nummers die ik in mijn allertijdenlijst zou (gaan) zetten, maar het verveelt ook nergens.

Mijn bezwaar tegen het album is dat het te glad en geproduceerd klinkt. Ik heb mijn Rolling Stones liever een beetje vuil en rafelig, een beetje meer Beggar's Banquet, een beetje minder Bridges to Babylon.
Maar wat zou ik zeuren! De zang van Mick Jagger is werkelijk fenomenaal, de nummers liggen lekker in het gehoor, ze hebben stuk voor stuk een uitstekende vibe en knallen eruit. Het is geen meesterwerk, dat niet, maar gewoon een zeer overtuigend, verbluffend vitaal Stones-album.

Wat mij betreft de spijker op z’n kop!

Je begrijpt toch wel dat als je een cd koopt, en er exact 6 weken later een heruitgave komt met een extra schijfje voor hetzelfde geld (en eigenlijk nog iets goedkoper ook) dat dat wel lullig overkomt?

Ze weten daar ook wel dat de diehards die cd's toch wel kopen, en dus is dit een ietwat nare move... Dat is geen gejammer, maar terecht geklaag over een beetje een smerig truukje.