Sabrina, de popqueen van dit moment wil haar succes van Short ‘n Sweet met deze nieuwe plaat vasthouden. En ondanks het missen van een megahit als ‘Espresso’ slaagt ze daar in. Wat mij betreft is dit album dan ook meer één geheel.

En deze albumcover; ik houd ervan. Soms net even tegen die grens aan. Met haar nieuwe image ís Sabrina gewoon dat popje die alle mannen om haar vinger windt. Met een dikke knipoog naar stereotypering is Sabrina op en top vrouw en daar hoeft ze zich zeker niet voor te schamen!

Not gonna lie, ik moest ook even wennen aan de gedaanteverandering van Sam Smith. Tegenwoordig gaat Sam als ‘hen’ door het leven. Voor mij prima, het gaat mij om de muziek.

Toen Sam in 2014 doorbrak was ik direct fan van zijn nummers en die unieke stem! Voor mij was hij toen een beetje een voorbeeld van een superster die toevallig gay was, zonder dat dit er dik bovenop lag. Voor een onzekere tiener at the time een soort rolmodel. Ook de albums daarna, vooral Love Goes (2020) vond ik geweldig.

Anyway, van die introverte Sam Smith is weinig meer over. Tegenwoordig gaat hen voor extravagante jurken, minirokjes, bondjassen en glitter. Hij zegt gelukkig te zijn, dus good for him! Zijn muziek is ook meegegaan in deze omslag, zoals te horen is op dit album. Denk aan nummers als Unholy en Gimme. Ik hou van popmuziek, maar dit is niet mijn ding.

Tijdens mijn eerste luisterbeurt was ik niet bepaald enthousiast. Ook tekstueel is het wat slap. Terwijl Sam echt heel mooie nummers heeft geschreven in het verleden (Too Good At Goodbyes & For The Loves That I Lost).

Ik ga het album nog wel wat kansen geven, maar voor nu denk ik vooral met weemoed terug aan In The Lonely Hour.

Veel respect voor deze vrouw. Na jaren van ziekte door lyme had ze bijna geen stem meer over. Haar stem was dusdanig aangetast dat ze 15 jaar lang geen nieuw album heeft gemaakt. Shania heeft haar stem echt weer opnieuw moeten uitvinden op haar vorige album. En natuurlijk klikt deze anders dan voorheen (rauwer en zwaarder), maar toch heeft ze het lef om gewoon weer albums te maken en op te treden. Tussen haar vorige album en deze nieuwe plaat heeft ze nog een zware operatie aan haar keel gehad, maar ze staat er nu toch weer!

Dit album is gewoon leuk! Shania zit duidelijk goed in haar vel. Ze ziet er dan ook geweldig uit voor iemand tegen de 60! De nummers zijn catchy en fun. Het is geen hogere wiskunde. Maar is dat erg? Ik vind van niet. Shania doet gewoon wat ze leuk vindt; vrolijke nummers schrijven en zingen. Het is veel meer pop dan voorheen, maar toch hoor je nog zeker wel haar country achtergrond!

Heerlijk positief album! Kende de grotere hits van dit album al goed, maar de rest mag er ook zeker zijn.

By far één van mijn favoriete albums allertijden! Door de jaren heen dit album zo vaak beluisterd, en blijft simpelweg waanzinnig. Popmuziek zoals alleen Sia dat kan maken en schrijven. Elk nummer op dit album zit gewoon zo vol met emoties en Sia's unieke stem maakt het gewoon fenomenaal.

Vocaal is Sia op dit abum en op de opvolger (2016) beter dan ooit tevoren. Ze haalt hier echt het uiterste uit haar stem en dat geeft de waanzinnige 'intentional vocal breaks'. Het overslaan en de uithalen geven de songs nog meer emotie en kracht. Nog steeds één van de beste vocalisten van deze tijd.

Dit jaar komt er weer een nieuw Sia album, en naar haar eigen zeggen wordt het een 'proper Sia album'. Hopelijk lijkt het op dit album of op de opvolger, want dat zijn naar mijn mening haar beste albums. Maar met zo'n stem als die van Sia en haar muzikale talent is alles wat ze maakt al snel perfect.

Zojuist het album voor het eerst beluisterd. En het komt overeen met mijn verwachtingen die al wat getemperd waren. Het is een goed album, dat zeker. Maar ik ben bij de eerste luisterbeurt niet ‘blown away’ zoals bij de albums 1000 Forms Of Fear en This Is Acting destijds. Albums die al jaren in mijn Top10-lijstje staan.

Op het eerste gehoor bevat dit album een aantal zeer goede nummers. Gimme Love, I Forgive You en Little Wing behoren nu bij mijn favorieten. Laatst genoemde heeft een beetje dezelfde vibe als Unstoppable, een hoogtepunt van dit album. En vocaal weer top! De andere nummers moet ik nog even op me in laten werken, maar nummers als Nowhere to Be en Immortal Queen hebben zeker potentie.

Voor de overige singles geldt wat ik in eerdere berichten al heb gezegd. Vooral het duet met Kylie is een gemiste kans, ook al is het een lekker nummer.

Toch heb ik het gevoel dat veel nummers al even op de plank hebben gelegen voordat ze op dit album terecht kwamen. Tekstueel is het soms ondermaats, terwijl Sia wel weet hoe ze een hit kan schrijven. En ook de productie had gewoon echt veel beter en constanter gekund, sommige nummers klinken nu al wat verouderd.

Al met al geen teleurstelling, maar zeker niet Sia’s beste werk!

Grappig album, klinkt soms alsof ik een Dolly plaat uit de 70's heb opgezet. Maar toch voelt het modern aan. Verder weinig verstand van het genre, maar wordt er wel vrolijk van

Oh my. Dit is geniaal!

Waarom ken ik deze vrouw niet? Wat zij doet is uniek. De invloeden van het levenslied combineren met pop en her en der wat indie is echt geweldig.

En dan die teksten. Welk maatschappelijk thema komt niet voorbij? Rasiscme, ongelijkheid, vrouwenrechten; you name it. Ik kom uit 1998, niet bepaald een generatie van protestzangers. Ik ken er letterlijk nul. Maar als dit de definitie is van protestliedjes, ben ik fan!

Het is tegenwoordig heel populair om af te geven op Suzan en Freek. Het kan je smaak niet zijn, prima. Maar ga niet zeggen dat ze slechte muziek maken, want dat is gewoon niet zo.

Dit is een goed album. Het enige nadeel is dat veel van de nummers al grote hits zijn geweest. Dus weinig nieuws te ontdekken. Maar er zullen vast nog meer hits volgen met dit album.