Dit album is weer zo amazing! Een stuk lichter en lente-achtiger dan verwacht maar zeker een aangename verrassing! Zoveel verwijzingen naar de beginjaren van Gaga. Het gaat echt alle kanten op van het Taylor Swift achtige How Bad Do You Want Me tot een typisch chaotisch Gaga nummer in 2025 stijl á la Garden Of Eden! Gaga’s veelzijdigheid is ongekend.

Ik heb het tegenovergestelde als Gert1980. Als kleine man in 2008 zat ik al verbluft te kijken naar de videoclips van een beginnende Gaga (en Katy trouwens) en haar muziek maakte grote indruk. 17 jaar later weet ze mij nog steeds dit gevoel te geven!

Deze vanmorgen weer eens opgezet. Dit album is een aaneenschakeling van flashbacks aan m’n vroege jeugd. Talloze keren bekeek ik als 10-jarige de videoclips van dit album en stonden veel nummers op mijn mp3-speler. Wat een tijden…. Lady Gaga maakte echt een impact, want in mijn beleving had iedereen het over haar; zelfs mn ouders kenden haar!

Het album klinkt bijna 15 jaar later nog steeds niet gedateerd. Nummers als Just Dance en Paparazzi klinken nog steeds fris en staan bij veel radiostations nog op de playlist. Dit album is samen Teenage Dream (Katy Perry), Loud (Rihanna) en de opvolger van deze plaat pure popperfectie. Iets wat lastig te evenaren blijkt.

Voor mij was het debuutalbum van Lana echt haar beste album. Van ‘Born to die’ kon ik elk nummer waarderen, van het begin tot het eind. De albums die volgden kon ik ook waarderen, maar dan waren het vaak enkele nummers die er uit sprongen.

Voor mijn gevoel gaan de albums steeds meer op elkaar lijken en ontbreekt de ‘power’ die op het eerste album alom aanwezig was.

Voor nu geen beoordeling, ik ken het album simpelweg nog niet. Maar de eerste indruk wekt nog weinig verschil met het vorige album. Dat neemt natuurlijk niet weg dat het waarschijnlijk een kwalitatief goed album is. Het is gewoon niet helemaal mijn smaak. Wie weet wat ik er over een tijdje van vind…

Helaas. Ik heb de hoop definitief opgegeven. Bij elke nieuwe Lana del Rey hoop ik iets van die magie te voelen die ik voelde toen ik Born To Die voor het eerst luisterde. Maar telkens is het een teleurstelling, zo ook dit album. Wat is het allemaal sloom, leeg en vooral saai.

Natuurlijk, elk album heeft wel een of meer mooie nummers (behalve Blue Banisters). Zo ook dit album (the titletrack bijvoorbeeld), maar het geheel doet me niets.

Jarenlang heb ik in allerlei discussies volgehouden dat Born To Die het beste Lana del Rey album was en dat ze deze nooit meer zou overtreffen. Maar dit jaar heeft NFR! mij in mijn greep gehouden. Bepaalde gebeurtenissen hebben mij aan het denken gezet, en dit album is ideaal om op te zetten bij dergelijke overdenkingen. Lana is een ware kunstenaar in het meevoeren van de luisteraar naar een andere wereld. In het geval van dit album, een wereld waarin je door de heuvels van Beverly Hills rijdt in een oude cabrio terwijl de zon langzaam ondergaat en je gedachte afdwalen naar die ene persoon in die ene zomer. Een combinatie van nostalgie, weemoed maar ook hoop en dankbaarheid. Zo moet het zijn.

NFR! verdient hiermee een plek in mijn Top10 en overtreft hiermee het door mij zo bewierookte Born To Die.

Ik kende van LÉON alleen een paar nummers, vooral Thinking About You veel geluisterd toen die net uit was. Om de een of andere reden nooit haar albums geluisterd, op een paar keer snel doorheen scrollen na.

Toch maar eens een album opgezet en wat is dit heerlijk! Wat een nostalgische en warme nummers op dit album.

Vocale perfectie. Een zeldzaamheid tegenwoordig.

Hoe vaak ik het haar stem ook gehoord heb, het raakt me altijd. ❤️

Eén van de mooiste stemmen uit de industrie. Haar falsetto / kopstem pfff… altijd kippenvel.

Dit album veel geluisterd door de jaren heen, waardoor de nummers (in het bijzonder Lovebird) allerlei gevoelens omhoog brengen. Het album bevat vooral wat donkere uptempo nummers. Ook de invloeden van Emeli Sande en Naughty Boy op de opener zijn goed te horen.

Helaas had Leona een heel slecht management in deze periode. Het album staat vol lekkere nummers, maar Leona’s team heeft deze (wereld)hits voor het album afgewezen:

- I Was Here (Ging naar Beyoncé)
- Burn - (Ellie Goulding)
- En zelfs We Found Love (Rihanna) is opgenomen door Lewis, maar uiteindelijk niet uitgebracht, omdat ze Trouble eerst wilde uitbrengen, waarna Calvin Harris ervoor koos het nummer met Rihanna op te nemen en uit te brengen.

Natuurlijk weet je nooit of deze nummers net zo’n succes zouden worden als Leona Lewis ze zou uitbrengen, maar het zijn heel wat gemiste kansen naar mijn mening!

Leona lijkt van de (muzikale) aardbodem verdwenen te zijn, maar ik hoop dat ze snel een comeback maakt. Want zingen kan ze wel!

Ondanks dat Lil Nas X tot de meest gestreamde artiesten van dit moment behoort (nr. 6 van de wereld op Spotify), staan hier verassend weinig reviews van zijn debuutalbum. Zonde, want dit is echt een geweldige plaat!

Lil Nas X is zo divers en weet zo veel verschillende stijlen te combineren; pop, R&B, hiphop, rock en country. Het is echt van alles door elkaar zonder dat het irritant of onsamenhangend wordt. Ook de teksten en videoclips zijn steengoed (en zorgen natuurlijk voor de nodige commotie in het conservatieve Amerika).

Hoogtepunten van dit album: Dead Right now, Industry Baby, Thats what I want, Tales of Dominica, Void en Am I dreaming (met Miley Cyrus).

Dit album staat dus vol met (potentiële) hits! Persoonlijk één van de beste albums van 2021 (so far)…