menu

Hier kun je zien welke berichten Queebus als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Crowded House - Temple of Low Men (1988)

5,0
geplaatst:
Altijd zijn de Beatles invloeden hoorbaar maar dat neemt niet weg dat Temple Of Low Men tot het allerbeste van Crowded House behoort. Neil Finn is echt een ambachtelijke songsmid en met name met Better Be Home Soon heeft hij zichzelf overtroffen.

Krijg altijd een warm gevoel van hun muziek al zijn de teksten soms behoorlijk cynisch. De productie van Mitchell Froom kan niet beter. Kortom, weer een 5 sterren album.

Dire Straits - Brothers in Arms (1985)

4,0
geplaatst:
Er valt weinig over dit album te melden wat niet eerder gezegd of geschreven is. Brothers In Arms hoefde ik aanvankelijk niet te kopen in 1985 want mijn zusje had hem op lp, dus gekopieerd op cassette. Inmiddels de elpee, cd en remaster cd uit 1998. En natuurlijk te beluisteren via Spotify en Qobuz. Herinner me nog dat So Far Away de eerste single was maar met Money For Nothing op MTV was het succes niet meer te stoppen. Fenomenale clip trouwens, en dat geldt ook voor de titelsong.

Brothers In Arms is een fijne, sfeervolle album met eigenlijk alleen maar goede nummers. Zelfs Why Worry in de volgens sommigen véél te lange uitvoering kan me bekoren. Dat Brothers In Arms gebruikt is als aanjager voor de verkoop van de cd-speler is voor mij meer een kwestie van het juiste album op het juiste moment. En de link met Philips natuurlijk.

Dat het niet hun beste album is vind ik niet interessant. Dire Straits piekte met Brothers In Arms qua succes. Artistiek met Making Movies. Het zijn allebei prima albums. Blij dat Dire Straits niet één slechte of matige album heeft gemaakt, dat is al een prestatie op zich.

Duran Duran - Decade (1989)

4,0
geplaatst:
Mooie verzamelaar van DD over de eerste 10 jaar. Als je bedenkt dat je de hoogtepunten binnen een uur moet stoppen dan mis ik eigenlijk niks. Ik lees hier wel dat New Moon On Monday gemist wordt, dat geldt niet voor mij.

Duran Duran mocht je eigenlijk als muziekliefhebber niet goed vinden, wat natuurlijk grote onzin is. Pin-ups who can play. Klasse band.

Eric Clapton - Unplugged (1992)

4,5
geplaatst:
Een heel lekkere album én een heel andere kant van Slowhand. Virtuoos en bevlogen. Vandaag weer eens beluisterd na aankoop Magnat Zero 8 luidsprekers. De geluidskwaliteit is mede door de prima productie helemaal top. Gewoon genieten van EC zonder stekker.

Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)

4,0
Prima live document en een mooi eerbetoon aan één van de meest invloedrijke gitaristen van begin jaren '80. De lofuitingen over Randy Rhoads na zijn tragische dood zijn bijna aandoenlijk. Als gitarist en persoon stond hij hoog in aanzien. Alle gitaristen die bij Ozzy na 1982 in zijn band kwamen werden tegen de meetlat gelegd. Terwijl Jake E. Lee, Brad Gillis en Zakk Wylde zelf al vreselijk goede gitaristen zijn. Vraag me wel af of RR nog lang bij Ozzy was blijven spelen want hij overstijgt alles en iedereen op dit album. Ozzy heeft veel aan hem te danken en als gitarist was Randy Rhoads echt een hele grote meneer. Dit album bewijst het.

Portishead - Dummy (1994)

5,0
Al sinds de single Glory Box helemaal verslaafd aan dit album. De zang van Beth Gibbons is betoverend, de samples zijn geweldig uitgekiend, de nummers zijn top, de uitvoering kan niet beter. Roads is echt van een betoverende schoonheid, iedere keer luisteren brengt weer kippenvel.

Een zeer geslaagd album om helemaal bij weg te dromen. Dummy is voor mij met Grace en Protection het beste album van 1994, toch al een rijk jaar als het om muziek gaat.

Rick Wakeman - The Cost of Living (1983)

3,5
Ergens in 1985 hoorde ik Elegy op de radio bij Wim van Putten 's LP-Show. Fantastisch vond ik het. Een muzikale vertelling met schitterende toetsenwerk van Rick Wakeman. De lp scoren was nog een hele klus want op welk album stond dit nummer. Gelukkig bood de klantenservice van de Tros hulp toen ik de playlist van die donderdagavond opvroeg en hup, naar de platenboer die -uiteraard- deze moest bestellen. Kom daar tegenwoordig maar eens om.

De rest van dit album is lang niet zo goed (wel okee) maar het luistergenot van Elegy en de reis om dit album te bemachtigen maken het tot een waardevolle herinnering.

The Who - Face Dances (1981)

4,0
geplaatst:
Na het verlies van Keith Moon besloot The Who toch verder te gaan, met ex-Faces Kenny Jones op drums. En meteen was er kritiek omdat hij een minder spectaculaire stijl had dan Moon. Die het zelf relativeerde dat hij de beste drummer was in de Keith Moon stijl. Op Face Dances geen uitgebluste band die het niet meer weet maar prima songs van Pete Townshend en John Entwistle en beslist geen 2e keus. Want dat was een verwijt dat Petr Townshend de beste songs voor hemzelf hield. You Better You Bet is een sterke opener en single, de overige nummers zijn redelijk tot goed. Uitstekende zang van Roger Daltrey die met het klimmen van de jaren steeds beter is gaan zingen, Pete die een bescheiden rol op gitaar speelt, wederom fenomenale baswerk van The Ox en degelijk drumwerk van Kenny Jones. Face Dances behoort niet tot de top van The Who maar is gewoon een prima middenmoter. Mooie hoes trouwens.

Toxik - World Circus (1987)

4,0
geplaatst:
Meesterlijk album. Supersnel en virtuoos gitaarwerk van Josh Christian, de overige leden houden het tempo moeiteloos bij, erg knap. De zang doet me aan King Diamond denken. Dit album kocht ik in 1987 na een zeer positieve recensie in de Aardschok/Metal Hammer op lp.