Spirit Of Eden raakt mij als luisteraar tot het diepst in mijn ziel. Zo wonderschoon, fragiel en pastoraal heb ik het bijna nooit gehoord. Een meditatieve trip zoals je zelden gaat horen. Meesterwerk.

Schitterend album van TD waarin diverse parken over de gehele wereld een sfeervolle muzikale omlijsting krijgen. In december 1985 van de platenbieb geleend en inmiddels al lang in bezit op cd. Tiergarten is van een niet te beschrijven schoonheid, maar dat geldt voor de meeste nummers. Eén van hun beste albums na de Virgin periode.

Volgens het jaarlijkse Spotify lijstje is dit al sinds 2017 mijn meest gedraaide album. En dat heeft een reden. De muziek op Rubycon is van zo'n onbeschrijfelijke schoonheid dat woorden tekort schieten. Synthesizers en sequencers hebben nog nooit zo warm en menselijk geklonken. Met dit album kom ik tot een volmaakte rust. De beste TD album by far.

Van de zogenaamde "Blue Years" vind ik Tyger de minste release. Het beklijft niet, het klinkt niet aangenaam, het is gewoon niet goed genoeg. Het zilveren schijfje gisteren tweedehands gekocht en na beluistering was ik ergens blij dat het afgelopen was. Had hem in 1987 al van de platenbieb geleend maar herinner me deze niet als zodanig matig. De opvolgers Optical Race en Miracle Mile kunnen me veel meer bekoren. Net zoals de voorgangers Le Parc () en Underwater Sunlight.

Als instapper is Eye In The Sky wellicht de beste album om kennis te maken met de APP. Ik heb sinds 1981 dit album zo vaak gehoord dat het nauwelijks nog aan bod komt. Maar kwalitatief gewoon een ijzersterk album die tot het beste werk van Alan Parsons en Eric Woolfson gerekend mag worden. En ik blijf het zeggen, met subliem gitaarspel van Ian Bairnson.

MC eind 1995 gekocht en alhoewel deze best een paar uitstekende nummers bevat is het wat mij betreft vooral overdaad. En u weet wat ze daarover zeggen.

Na het verlies van Keith Moon besloot The Who toch verder te gaan, met ex-Faces Kenny Jones op drums. En meteen was er kritiek omdat hij een minder spectaculaire stijl had dan Moon. Die het zelf relativeerde dat hij de beste drummer was in de Keith Moon stijl. Op Face Dances geen uitgebluste band die het niet meer weet maar prima songs van Pete Townshend en John Entwistle en beslist geen 2e keus. Want dat was een verwijt dat Petr Townshend de beste songs voor hemzelf hield. You Better You Bet is een sterke opener en single, de overige nummers zijn redelijk tot goed. Uitstekende zang van Roger Daltrey die met het klimmen van de jaren steeds beter is gaan zingen, Pete die een bescheiden rol op gitaar speelt, wederom fenomenale baswerk van The Ox en degelijk drumwerk van Kenny Jones. Face Dances behoort niet tot de top van The Who maar is gewoon een prima middenmoter. Mooie hoes trouwens.

BESTE.LIVE.ALBUM.EVER.PERIOD.

Na Black Rose vind ik Chinatown een kleine tegenvaller. Exit Gary Moore, enter Snowy White. Een prima gitarist en hij speelt samen met Scott Gorham fraaie twin gitaarpartijen maar ik mis de bite van Gary Moore en Brian Robertson die allebei garant stonden voor spetterend gitaarwerk. De songs kunnen me ook niet zo bekoren, het is allemaal nét niet.

De laatste Thin Lizzy album laat een allesbehalve uitgebluste band horen. Met John Sykes op gitaar krijgt de band een enorme schop onder hun achterste en daarom is het des te vreemder dat de band hierna hun afscheid aankondigt. Doodzonde want de Life/Live album was in maart 1984 juist mijn kennismaking met deze fantastische band. In de herfst van 1985 doet Phil Lynott nog mee op Out In The Fields van Gary Moore. En op 4 januari 1986 sterft hij. Voor het eerst dat ik een traantje heb weggepinkt bij het heengaan van een muzikant.

Thin Lizzy behoort tot mijn favoriete bands en hun verhaal is er één van vallen en opstaan. Dit album is een waardige en zeer krachtige afscheid al heb ik het idee dat die vooral door de platenmaatschappij is geregisseerd.

Hun twin gitaarpartijen zijn een lust voor het oor. De sterke nummers zoals het titelnummer, The Holy War, The Sun Goes Down en Cold Sweat zijn klassiekers. John Sykes is na Gary Moore de meest virtuoze gitarist die ze hebben gehad maar wat een geweldige solo's doet hij (Cold Sweat!).

Briljante plaat van een geweldige band. 5 sterren minus een halfje vanwege Baby Please Don't Go.

Mooie verzamelaar van Tom Petty en eigenlijk staat er geen zwak nummer op dus 4 favoriete nummers aanwijzen is een onmogelijke klus. Morgen ziet het er weel heel anders uit. Afijn, de muziek van Tom Petty heb ik pas vrij laat via een andere verzamelaar (Anthology) ontdekt en ben sindsdien verslingerd aan deze prachtige en tijdloze muziek met die typische zang van TP. Ik maak ook geen onderscheid tussen Tom Petty solo en met The Heartbreakers. Net als op The Anthology lopen die wat mij betreft naadloos samen.

Ik heb deze verzamelaar trouwens met een andere hoes.

Meesterlijk album. Supersnel en virtuoos gitaarwerk van Josh Christian, de overige leden houden het tempo moeiteloos bij, erg knap. De zang doet me aan King Diamond denken. Dit album kocht ik in 1987 na een zeer positieve recensie in de Aardschok/Metal Hammer op lp.