Ik heb me voorgenomen een beetje zuiniger te zijn met het waarderen van albums. Bij Slade Alive! is het verschrikkelijk moeilijk niet de volle mep te geven want wat Slade hier laat horen is de essentie van een goed live album. Live, rauw, vol overgave, foutjes niet weggemoffeld, maximale adrenaline en een setlist om je vingers bij af te likken. Dit alles biedt Slade Alive! opgenomen voor een klein publiek maar wat dondert het. Play it loud! Burp...

Destijds gekocht in een package met Slade Alive! 2, Slade On Stage en Alive! At Reading. Waanzinnig, hun kersthit in hartje zomer voor een dolenthousiast publiek.

Slade was niet alleen een uitstekende singles band maar live stonden ze absoluut hun mannetje. Ga snel luisteren!

Zag ooit op tv een documentaire met Bram van Splunteren die de nieuwbakken drummer Paul Bostaph interviewde in Ahoy' 1994 met die van hun toenmalige voorprogramma Machine Head. In die tijd was ik niet meer zo into metal. Later wel weer en met die herinneringen Divine Intervention beluisterd. En itt de fans die behoorlijk kritisch waren, zelfs teleurgesteld werd ik meteen weggeblazen. Wat een energie en power! En die drummer, fenomenaal! Doet wat mij betreft niet onder een rasechte klassieker als Reign In Blood. Al blijft South Of Heaven hun meesterwerk. En over de discussie wie de betere drummer is, persoonlijk vind ik Paul Bostaph een betere drummer maar de stijl van Dave Lombardo past beter bij de band. Die helaas niet meer is, jammer.

Everything Must Go mist misschien het briljante van de seventies, alleen zijn we nu minimaal 20 jaar verder. Wat gebleven is het ietwat steriele geluid en de uiterst verzorgde productie plus de crème de la crème aan muzikanten. EMG doet me denken aan Kamakiriad mét Walter Becker al deed ie ook sporadisch mee op dat album. Ik tik in ieder geval lekker mee als ik dit album beluister en dat is altijd een goed teken. De eerste 2 en het laatste nummer zijn voor mij het beste wat Steely Dan hier in de aanbieding heeft. Everything Must Go is gewoon een prima album.

Dit album kocht ik in het voorjaar van 1989 mede omdat Steve Morse eerder al meespeelde bij Kansas (Power, In The Spirit Of Things) dus was mijn interesse gewekt. Een mooi instrumentaal album waarin Steve redelijk ingetogen speelt maar wel heel erg virtuoos. Op Tumeni Notes gaan hij en bassist Dave LaRue een lekker duel aan waarbij opvalt dat de laatste de razendsnelle licks moeiteloos op bas bijhoudt.

Leprechaun Promenade speelde Steve al eerder met Dixie Dregs. Dat ontdekte ik laatst toen ik een live opname beluisterde van DD op het Montreux Jazz Festival in 1978. En compleet weggeblazen werd want zelden zo'n geweldige collectief gehoord. Fantastische band dus deze week de gehele collectie via Amazon gescoord al wacht ik nog op een paar titels.

Steve Morse is al vele malen door de lezers van Guitar Player tot de beste gitarist verkozen en staat nu zelfs in de eregalerij, en wat mij betreft volkomen terecht. Country, jazz, rock of welke stijl dan ook gaat hem moeiteloos af. En ook nog Ritchie Blackmore vervangen bij Deep Purple, toe maar. Maar vanwege de ziekte van zijn vrouw deed hij een stapje terug. Tenslotte heeft Sterling Ball van Music Man een gitaar voor de man gecreëerd gebaseerd op zijn Telecaster Frankenstein. Grappig detail is dat de gitaar zodanig is ontworpen dat hij achter het stuur van zijn auto op deze gitaar kan oefenen. Je verzint het niet. Ook leuk is dat Steve Morse een tijd professioneel luchtvaart piloot is geweest omdat hij de muziekbizz even zat was nadat Dixie Dregs in de jaren '80 tijdelijk uit elkaar gingen.

Ik durf rustig te stellen dat Steve Morse tot de beste gitaristen behoort. Als je dit album kunt bemachtigen zou ik zeker toeslaan. En luister dan gelijk naar wat hij samen met de Dixie Dregs heeft gedaan, absoluut de moeite waard.

De synthesizer klinkt af en toe nog slechter dan een goedkoop Casiootje (Slowdown Sundown), maar verder een prima album.

Schitterende live album van de SRV man die helaas veel te vroeg is overleden. Twee optredens op het Montreux jazz festival in 1982 en 1985 op 2 zilveren schijfjes. Het eerste optreden als trio en de tweede aangevuld met toetsenman Reese Wynans wat ik een verrijking vind en voor meer afwisseling zorgt. Maar wat kan die Stevie een slinger aan zijn gitaar geven zeg, want het mogelijk duidelijk zijn dat het vooral om hem draait. David Bowie dacht hetzelfde want hij nodigde SRV uit op Let's Dance waarmee SRV in 1 klap wereldroem vergaarde. Maar optreden met Bowie dat ging niet gebeuren. Wel opmerkelijk dat boe geroep uit het publiek na Pride And Joy. Make a jazz noise here misschien?