Still Got The Blues kocht ik meteen na release in 1990 omdat ik Gary een fantastische gitarist vind die mooie albums heeft afgeleverd in de jaren '80. De blueskant van hem vind ik persoonlijk wat minder omdat hij daar wat minder in past én omdat hij teveel techniek etaleert. Iets meer doseren was wat mij betreft welkom geweest. Gary is meer een hardrocker met een surplus aan techniek. Enigzins verbaasd dat het zo'n immens succes is geworden maar het is de man gegund. En eerlijk, het is beslist geen slecht album maar in de duets met Albert King en Albert Collins luister ik liever naar de échte blues mannen.

Begin dit jaar zijn bio gelezen en achteraf gezien had ik dat liever niet gedaan. Het voelde een beetje als "never meet your heroes". Een geweldige gitarist, een moeilijk persoon en nogal ontrouw in relaties. Dat laatste is natuurlijk persoonlijk maar tegelijkertijd een mooie voedingsbodem voor de blues.

Verliet Thin Lizzy vanwege hun excessieve drugsgebruik maar de fles is uiteindelijk zíjn ondergang geworden. Ik herinner me Gary Moore liever van zijn periode in Thin Lizzy en zijn solo albums in de jaren '80. Want zoals iemand mooi zei "he could blow Eddie Van Halen off the stage with his amp on stand-by". Tikje overdreven maar in de harde rock was Gary heer en meester.

Alleen maar mooie herinneringen aan dit geweldige album. Gino Vannelli, geweldige zanger met een dito repertoire.

Powerful People is een dijk van een album, een rasechte klassieker en met Lady wat mij betreft één van de mooiste ballads ever.