Een degelijk en goed album van Cream dit. Het is een goede mix van blues, pop en rock. De stemmen klinken ook best wel naar The Beatles, maar dat is niet zo verwonderlijk aangezien dit soort popmuziek ook vrij typerend was voor de eind jaren '60 (1967). Het album verveelt in elk geval zeker niet en met Strange Brew, Sunshine Of Your Love en Tales Of Brave Ulysses staan er ook zeker toppers op. Met name het laatste nummer is weergaloos en dat duurt eigenlijk nog te kort. De rest doet er niet meer zoveel toe, maar is ook zeker niet ondermaats. Al met al een leuk uitgebracht album van Eric Clapton en 'zijn' bandleden.

Helemaal mee eens! Ik vind het juist erg leuk hoe Genesis op dit album experimenteert met de keyboards, het fenomenale titelnummer is daar absoluut het beste voorbeeld van. Zeker een van de beste nummers van de band. Jammer eigenlijk dat die albumversie nooit in de Top 2000 heeft gestaan.

Niet het hele album is goed, No Reply At All en Who Dunnit? halen de beoordeling van dit album naar beneden. Maar 2,86 sterren voor dit album? Dat vind ik vrij laag. Gewoon een prima album zolang je het niet met het oudere werk vergelijkt.

Nee, dit is naar mijn mening echt geen Genesis-waardig album. Ik kan zelf jaren '80-popmuziek echt prima hebben meestal, maar op dit album wordt de invloed van Collins' vocalen mij echt te groot. Dit is eigenlijk een Collins-soloalbum.

Erger is dat dit album ook op artistiek gebied erg tegenvalt en saai is. Ik mis de spanning en dynamiek in de muziek, juist de reden waarom de band in de jaren '70 grote erkenning kreeg voor haar tijdloze composities. 'Slechts' het weergaloze Domino bevat nog sporen van de 'oude' Genesis. Ik kende het aardige titelnummer en Land Of Confusion natuurlijk al van de radio, maar ik hoopte ook spannende composities op dit album tegen te komen. De meeste nummers zijn echter niet meer vooruit te branden en simpelweg te catchy voor mij. Ook de afsluiter doet me weinig.

Conclusie is dat de band na een alleraardigst begin in de jaren '80 - zeker Duke, maar ook Genesis en Abacab - ver teruggevallen is.

2,5*

Een wisselvallig popalbum van Level 42. De opener is oké. Tracks 2 t/m 4 (Physical Presence, Something About You en Leaving Me Now) zijn de beste van dit album, waarbij met name het prachtige Leaving Me Now bovenuit steekt (mooie outro!). Something About You is ook erg leuk en terecht een grote hit geworden.

Het middenstuk voegt echter niets toe. Matig. Gemakzuchtige popsongs die de middelmaat niet ontstijgen. Het einde is beter, waarbij Lying Me Still een ballad is die mij aan It's Over doet denken.

Een redelijk popalbum dus, maar ik mis leuke instrumentals hier die spannend zijn. Het is evident dat Level 42 door de muzikale koersverandering veel commerciële successen heeft geboekt (Running In The Family met 5 hits), maar ik vraag me af of het de kwaliteit van de muziek goed heeft gedaan. Hierom lijken me de eerste albums van Level 42 interessanter.

Voordat ik dit album kocht, was ik alleen bekend met het prachtige Can't Get It Out of My Head. Dat nummer kwam regelmatig voorbij op 1.FM Classic Rock en ik raakte erg onder de indruk van o.a. het drumwerk en de zang van Jeff Lynne. Gezien de hoge recensies op Musicmeter, hoopte ik dat dát nummer een voorbode zou zijn geweest voor een sublieme rockopera.

Toch valt het album - op Eldorado Finale na - een beetje tegen. De nummers halen niet meer zo'n hoog niveau als Can't Get It Out of My Head. Slecht is het zeker niet. Maar het middenstuk veert mij niet zo op.

Het einde van het album is echter grandioos met Eldorado Finale. Voor wie de geremasterde versie heeft, biedt het album met Eldorado Instrumental Medley en Dark City nog twee bonustracks. De eerste bonustrack is om van te smullen, maar het overbodige Dark City voegt niks toe en is zelfs een belediging voor E.L.O.

Ik twijfel tussen 3,5 of 4 sterren, maar vanwege Can't Get It Out of My Head, Eldorado Finale en bonustrack Eldorado Instrumental Medley ga ik toch voor een krappe 4 sterren. Desalniettemin had er voor E.L.O. meer ingezeten met dit album.