De Carolina Chocolate Drops kwam ik via,via,via op het spoor. Dit drietal muzikanten - her en der aangevuld tot een kwintet - heeft in hun bestaan 6 albums afgeleverd. Frontvrouw Rhiannon Giddens is inmiddels solo gegaan. Dit zesde en tevens hun laatste album is een fraai staaltje van een muziekstijl die bijna is uitgestorven.
Ze recreëerden het geluid en het gevoel van het 19e eeuwse 'black North Carolina string, fiddle and jug band ensemble', in kledij uit die tijd. Het is een mix van Traditionals, Folk, Blues, Country, Blue Grass en Spirituals. Hier en daar is er een verrassend anachronisme te horen in de vorm van een beatboxende Adam Mattea, die de muziek als het ware weer naar het heden transporteert.
Giddens heeft een dijk van een stem, helder als glas, die doet denken aan Janis Joplin (luister naar het nummer Litte Bird, a capella) en het speelplezier spat uit de speakers. Waar sommige van hun albums ietwat last hadden van het gebrek aan directheid in de opname, is dit een uitzondering. Producer Buddy Miller zette de band in een kamer en nam alle nummers live op, zonder overdubs e.d.. Het resultaat is van een voorbeeldige transparantie en directheid en ademt ruimte. Je voelt je als een gast op een huiskamerconcert, inculsief maanlicht dat door het open raam valt en met het geluid van krekels op de achtergrond. Hoewel de muziek is geworteld in traditie klinkt die nergens gedateerd, in tegendeel, het klinkt fris en tijdloos. Een absolute aanrader! (En op YouTube kun je ze bewonderen in de staat waarin ze het beste tot hun recht komen n.l. Live).
En na een paar keer te hebben beluisterd, krijgt dit pareltje er nog een halve ster bij, 5 dus.