[quote]farther_on schreef:
Wat een cd !!

Begint met 'Tak it Easy' die overvloeit in het GEWELDIGE 'Our Lady of the Well'. vervolgens 'Colors of the Sun', gevolgd door 'I thought I was a Child'. Dan nog steeds een van zijn beste: 'These Days'.'Redneck Friend' er achteraan. Gevolgd door het PRACHTIGE nummer 'The Times You've Come'. 'Ready or Not' met zijn lekkere sound. Gevolgd door 'Sing My Songs To Me' die weer overgaat in de legendarische titelsong 'For Everyman'.

Een van zijn beste cd's[/quote

Helemaal mee eens. Vooral de zoals de steelguitar van Sneeky Pete Kleinow de twee eerste nummers voorziet van een vleug ijlheid en die de naadloze overgang ervan verzorgt. Een waardige opvolger van zijn debuutalbum en een vooruitblik in waar het naar toe zou gaan met zijn volgende, zijn beste, Late for the Sky.

Een instant klassieker. JB op z'n best. Prachtige teksten en dito composities. Er staat n.m.m. niet één zwak nummer op dit album. In 1974 aangeschaft en grijsgedraaid. Nu ik de CD-versie in huis heb, valt me de warme opnameklank op en hoe David Lindley (R.I.P.) een belangrijke mede-sfeerbepaler is.

Vandaag voor het eerst beluisterd en ik ben niet onverdeeld enthousiast. Klanktechnisch kan ik er weinig op aanmerken, maar het kabbelt - op een paar nummers na - allemaal een beetje door. Misschien dat het na meerdere luisterbeurten verandert. Dat zal ik dan laten weten.

Jamie Freeman, Britse singer-songwriter, multi-instrumentalist en producer (en broer van acteur Martin Freeman), gestorven in 2022 op 57-jarige leeftijd, heeft een klein maar verfijnd oeuvre nagelaten. Hij was lid van The Americana Music Association (Nashville) en mede-grondlegger van Union Music Store, het label waarop hij zijn muziek uitbracht. Zijn muziek stoelt op Folk en Americana en klinkt warm en breekbaar, zo ook zijn stem.
Terwijl ik dit schrijf klinkt 'Just You', zijn eerste solo-album uit 2011, uit de speakers. Eén van de mooiste nummers hierop: 'Go And Tell Laura', opgedragen aan zijn overleden zus.
Dat hij ook een meester was in opnametechniek blijkt uit het feit dat het album warm, vol, transprant en tegelijkertijd intiem klinkt. Alle instrumenten, waaronder banjo, slidegitaar, mandoline, viool en Cello, staan prachtig in het stereobeeld.
Hij had geen grote, maar wel een zeer trouwe schare volgers. Ben je liefhebber van poëtische teksten omlijst door mooie melodieën, Jamie Freeman zal je niet teleurstellen.
Het album 'Dreams About Falling is een samenwerkingsverband met o.a. Angaleena Presley, Brandy Zdan en Amy Speace, die elk een duet verzorgen met Freeman, is opgenomen in Nashville en is geproduceerd door Neilson Hubbard die ook zijn instrumentale bijdrage levert op Hammond, Mellotron en Piano.
Bij het beluisteren kreeg ik associaties met het werk van Richard Thompson. Geen slecht gezelschap om in te verkeren, lijkt mij.

Het enige singletje van dit album dat destijds uitkwam, Love Minus Zero/No Limits/Love is Jus a Four-Letter Word, maakte grote indruk op me. Het paste in een trend die ik al een paar jaar volgde n.l. Folk-rock en Country-rock. Toen dit album uitkwam, heb ik het meteen aangeschaft en het werd één van mijn favoriete Baez albums. Vooral de begeleiding door het neusje van de zalm van de Nashville studiomusici, The Nashville A-team, geven de Dylan-nummers een extra dimensie. De opname (een staaltje van vakmanschap) klinkt nog steeds fris als was die gisteren gedaan. Ik draai het album nog regelmatig met veel plezier.

Vandaag viel dit pareltje op mijn deurmat en ik zit nu te genieten van 's mans kunstjes. Scherpzinnige observaties en humor voeren weer de boventoon. Dank potjandosie voor het mij op het spoor zetten van John Prine.

Hartverwarmend, al die bovenstaande reacties. En ja, ook ik heb een groot zwak voor Joni Mitchell. Dat begon in 1970 met haar eerste 'hit' Big Yellow Taxi. Blue was het eerste album dat ik kocht van het geld dat ik had verdiend met een zaterdagbaantje. Dit zette de toon. Van toen af keek ik telkens reikhalzend uit naar haar volgende album en werd nooit teleurgesteld. En dat de toon veranderde vond ik alleen maar spannend. Ze is iemand die het experiment niet schuwt en onverstoorbaar haar eigen weg gaat.

Toen ik dit album voor het eerst beluisterde, werd ik van m'n sokken geblazen. Both Sides Now kende ik, dus was ik al wat vertrouwd met de her-verklanking van bestaande nummers.
Ik heb de indruk dat ze met deze dubbelaar nog een stapje verder gaat. Wat een klankrijkdom en prachtige arrangementen, verzorgd door Vince Mendoza, die ook de leiding heeft over het fenomenale orkest. Mitchell's stem lijkt aan diepgang te hebben gewonnen. En dan het door de tijd heen ontstane fluweelachtige randje!
Eén van de mooiste nummers vind ik Chinese Café/Unchained Melody, waarin ze dat laatste nummer - een klassieker uit de pop geschiedenis van de Righteous Brothers - prachtig integreert en lijkt af te sluiten met een kleine ode aan Sandy Denny's Who Knows where the Time Goes.
Onder keur aan musici bevinden zich o.a. Herbie Hankock, Billy Preston, Wayne Shorter en Larry Klein. De laatste is ook - samen met Mitchell zelf - verantwoordelijk voor de smetteloze productie.
Het zou mij niet verbazen als dit album ooit de status van 'Klassieker uit de muziekgeschiedenis' krijgt en zich voegt bij die van grootheden als Irving Berlin, Cole Porter en George Gershwin. Of geef ik haar hier iets teveel eer?

En ja, het boxje is prachtig uitgevoerd, want een apart boekje met alle teksten en in de CD-houder zelf afbeeldingen van haar schilderijen en foto's. Oók daar kan ze wat van.