De Balfa broers zijn, als het aankomt op Cajun, volkomen authentiek en uniek. Ze maakten al Cajunmuziek ver vóór iemand buiten de grenzen van het zuiden van Louisiana wist wat deze muziek behelsde.
Cajunmuziek is verwant aan de blues en is ontstaan in de 18e eeuw uit een mengeling van de volksmuziek van de Cajun (afstammelingen van Franse kolonisten uit Acadië, het huidige Nova Scotia, in Canada) en de muziek van het Afro-Amerikaanse deel van de bevolking, in het Frans sprekende deel van Louisiana, in de VS.
Acadië werd uiteindelijk verbasterd tot Cajun. De muziek wordt gezongen in het Cajun-Frans. De oorspronkelijke bezetting van de instrumenten was voornamelijk viool, accordeon en triangel. Later kwamen daar de gitaar en mondharmonica bij.
Hoewel de muziek eenvoudig is van opbouw is de variatie van de individuele nummers groot. Het swingt hier en daar de pan uit en nodigt uit tot dansen. Folk pur sang!

De mannen van The Dead South zijn op hun 4e studio album weer lekker op dreef. Ze bouwen noest voort op hun drie vorige. De 13 nummers variëren van serieus tot luchthartig. Er staan drie instrumentale nummers op waarvan Clemency uitschiet door het solowerk van Danny Canyon op Cello.
De opname is lekker ruimtelijk en laat de stemmen en instrumenten volledig tot hun recht komen.
Een album om te koesteren.

Dat nog niemand over deze live dubbelaar heeft bericht. 'How come?' En dat, terwijl het een heerlijke set is. De mannen van TDS zijn live minsten zo goed als in de studio, zo niet beter. Het is de neerslag van een tournee die de band maakte in de VS, Canada, het VK en Ierland, van november 2019 t/m februari 2020.
17 Nummers van hun eerste drie albums, gespeeld in17 steden.
De opnamen laten niets te wensen over. Die zijn zo direct, dat je je deelgenoot waant van de concertbezoekers.

Dankzij de tip van een van de recensenten ben ik op het spoor gekomen van The DDWs. Ik ken nog niet al hun albums, maar dit plaatje mag er w.m.b. wezen. Lekker afwisselend, van ingetogen tot een stevig potje rock met hier en daar een lekker Hammond orgeltje, jankende gitaren, een heerlijk zwevende steelgitaar en een enkele fiddle. Dat alles ondersteunt de mooie vocalen en dito teksten, De titel dekt de lading: Een heerlijk winters plaatje.

Lekker wegluisterend country-rock album uit het prille begin van de samenwerking tussen Olsen en Louris. Leuk om een aantal nummers te horen die in hun definitieve vorm op latere albums terugkeren. Het album doet me denken aan de FBB en Sweethart of the Rodeo van The Byrds.

Na alle recensies die ik had gelezen was ik retebenieuwd naar dit debuutalbum van de Jayhawks en vandaag arriveerde het eindelijk vanuit halverwege de oostkust van Italië.
En ja, het is een heerlijk plaatje. Het klinkt ongedwongen en spontaan en laat een aanzet horen tot wat komen zou. De vergelijking met groepen als Poco, The Flying Burrito's en Gram Parsons ligt voor de hand.

Helemaal mee eens. Bluegrass en Country met een twist. Chris Stapleton is direct herkenbaar, een tenor met een rauw randje. Liefhebbers van Americana zullen hier hun vingers bij aflikken.

Drie sirenen uit Canada die de sterren van de hemel zingen in glorieuze harmonieën. Beetje (Dixie) Chicks, beetje Indigo Girls, maar wel een eigen geluid. Beetje Folk, beetje Bluegrass en Country, beetje Gospel. Zeer genietwaardig en... warm aanbevolen!