Lucky Luke schreef:
Nogal onbegrijpelijk dat hier niet meer reacties op komen. Dit is gewoon geniaal. Twee culturen bij elkaar, zonder voorbereiding of afspraken, en spelen maar. Wie doet het hen na? Gebrek aan inspiratie?
Nu dan, hier nog een reactie:
Lucky Luke ik ben het helemaal met je eens. Wat is dit een geniaal album. Ik werd vanaf de eerste tonen bij m'n kladden gevat en niet meer losgelaten.
Wat gebeurt hier ongelooflijk veel moois. Cooder en Bhatt ontmoetten elkaar voor het eerst een half uur vóór de opname. De beide instrumenten - Bottleneck en Mohan Veena - gaan in de handen van deze ras musici een dialoog aan die boeit van begin tot eind, ondersteund en begeleid door de Tabla van Sukhvinder Sing Namdhari en de Darboeka van de toen 14-jarige zoon van Cooder, Joachim.
En dat we flarden van b.v. 'Paris, Texas' voorbij horen komen, zoals Spinout opmerkt, hoeft niemand te verbazen. Het zijn stijlelementen die Cooder vanaf het begin van zijn lange carrière toepast in zijn composities. Hij is één van de eersten die een muzikaal tapijt wist te weven met klanken van 'over de grens', zoals Tex-Mex en Hawaiaans en die hij o.a. toepaste op 'Chicken Skin Music' en op 'Jazz'. (Beide albums ondergewaardeerd n.m.b.m.).
De opname en productie mogen niet onvermeld blijven. Die lagen in handen van Kavichandran Alexander, de grondlegger van het platenlabel 'Water Lily Acoustics', waarop dit album verscheen. Elk instrument klinkt helder, onderscheidend en driedimensionaal.
Voor mij is dit één van de mooiste albums uit het oeuvre van Cooder (en wellicht een toekomstige klassieker).