Lekker Live is nooit weg. En de dames staan hun 'vrouwtje'. Een compilatie van diverse optredens, mooi opgenomen en inderdaad Ketter, alle nummers zijn het beluisteren waard. Amy doet River van Joni Mitchell alle eer aan en samen doen ze hetzelfde met Dylan's Tangled up in Blue, waar Scarlet Rivera het kunstje mag herhalen dat ze deed op Blood on the Tracks. Ze geeft meerdere nummers extra glans. Ook Down by the River van Neil Young krijgt een mooie make-over. Gail Ann Dorsey steekt in Midnight Train to Georgia Gladys Knight naar de kroon in een dijk van een ensemble-uitvoering. Het indrukwekkende Burry My Heart at Wounded Knee van Buffy Sainte-Marie krijgt een reprise in de vorm van een studio-opname. Hoewel dit nummer uit 1992 stamt, is de tekst zo relevant als was die gisteren geschreven. Het album sluit af met een 'verborgen nummer'. Dit is een beetje een vreemde eend in de bijt, die w.m.b. achterwege had mogen blijven.

Ja bertus99, ik ken ze ook en ik hou wel van hun eclectische stijl. Hun muziek is duidelijk geworteld in de Folk maar ze maken uitstapjes zoals jij beschrijft. Hier voegen ze zelfs ook een beetje Jazz toe en ze zijn ook niet vies van een vet orkestraal arrangement. Met hun teksten en vocalen zit het weer als vanouds goed. Misschien niet hun sterkste album, maar zeer genietbaar.
Wat ik bewonder in hen is het feit dat ze zich durven uit te spreken in zaken als het milieu, LGBT-rechten, rechten voor de oorspronkelijke volkeren van de VS en de afschaffing van de doodstraf.
Onderwerpen die in het conservatieve land niet bepaald populair zijn.

De Indigo Girls, maken, wat mij betreft, al bijna 40 jaar muziek van een constant hoog niveau. Misschien is niet elk album een schot in de roos, maar mag het? Ze hebben er inmiddels 15+ op hun naam staan.
Dit album bevat een schijf met nummers die ondersteund worden door een volledige band en één met dezelfde nummers, maar dan volledig akoestisch en in een andere volgorde. Daardoor heeft het een heel eigen sfeer en komt de nadruk meer op de tekst te liggen. Hier klinken ze als in hun beginperiode.
Op Poseidon and the Bitter Bug staat niet één zwak nummer. Alles klinkt fris en tijdloos.

Helemaal mee eens, Twinpeaks. Kort maar krachtig. Van mij krijgen de dames ook 4 sterren.