In de tijd dat Badfinger actief was, had ik weinig belangstelling voor hun muziek. Pas bij de aftiteling van de laatste aflevering van het magistrale 'Braking Bad' waar Baby Blue klonk, werd ik geraakt en ben ik me gaan verdiepen in hun muzikale erfenis en de tragiek die eromheen hangt. Het verhaal mag alom bekend zijn en getuigt van de zoveelste inhalige, corrupte en gewetenloze zaakwaarnemer die wegkomt zonder gestraft te worden, maar wel bloed aan z'n handen heeft. Zonder hem was Badfinger waarschijnlijk uitgegroeid tot één van de toonaangevende bands van hun generatie. Inmiddels heb ik 5 van hun albums in huis en vandaag viel een exemplaar van Head First op de deurmat, voor een zacht prijsje op de kop getikt via Ebay. De eerste CD klinkt alvast goed. Ben benieuwd naar nummer twee.

Ik vermoed dat niet één album ter wereld zoveel reacties heeft uitgelokt en controverse heeft veroorzaakt als dit meesterwerkje. Dylan heeft hiermee een nieuwe standaard gezet en zijn publiek laten zien welke richting hij uiteindelijk uit wilde gaan. De opname klinkt - ondanks dat die bijna 60 jaar oud is - ongedateerd. Met recht een klassieker.

Wat me het meest tegenstaat is de opname. Die zwembadakoestiek doet het geheel geen goed. Jammer, want er staan best goede nummers op dit album. 3 Sterren.

Bloedmooi deze set. Ik heb de luxe versie, dus 5 CD's (!) en ik lik m'n vingers er bij af. Het geeft een mooi inkijkje in Dylan's componeerproces. De 1e versie van 'Time Out Of Mind' van Lanois vond ik al heerlijk klinken door het lekkere zompige geluid, maar hier klinkt alles frisser als na een stevige regenbui. Een prachtige toevoeging aan 's mans omvangrijke oeuvre.

De oude bard is de komende tijd weer op het vaste land van Europa te vinden en ik ga - inshallah - hem treffen op 27 oktober in Düsseldorf waar hij mij hopelijk trakteert op iets als dit.

Ik ben sinds een aantal weken bezig om Dylans oeuvre opnieuw te beluisteren. Dit album lag onderop de stapel. En na al het muzikale geweld is dit een heerlijk plaatje om even bij op adem te komen. Back to basics en hoe! Ontdaan van alle franje klinkt hij hier puur en komen de teksten van deze traditionals volledig tot hun recht. Zijn gitaarspel is - zoals Spinout zegt - behoorlijk kundig. Bijna virtuoos. Mooie opnameklank.

Lekker vette live plaat. Rommelig? Ja, daar zit 'm voor mij net de charme. Geen gelikt werk. En de band mag er ook wezen. Scarlet Rivera strijkt er lekker op los. En ik hoor hier en daar ook een vleugje steelguitar.

Dit album is al 23 jaar oud maar klinkt nergens gedateerd. Goede balans tussen vocalen en instrumenten. Dylan op zijn best. Z'n stem begint steeds meer te klinken als schuurpapier, wat me goed bevalt. De nummers zijn lekker afwisselend, van mooie balads via zompige delta blues naar western swing en terug. De teksten zijn weer sterk als vanouds.

Ik kocht New Morning bij het uitkomen in 1970 en vond het gelijk al een heerlijk relaxed album. De LP heb ik nog steeds, maar die staat in de opslag. Nu ik luister naar de CD-versie valt me de warme opnameklank op en hoe lekker de begeleiding klinkt. De drie achtergrondzangeressen kleuren een aantal nummers hier en daar mooi bij. Misschien niet Dylan's meeste wereldbestormende album, maar n.m.m. een onmisbare schakel in zijn oeuvre. 4 Sterren.

Wat een geluk dat smaken verschillen. Hoe saai zou de wereld zijn als dat niet het geval was. Ik vind dit album best te pruimen. Misschien niet zijn allerbeste werk, maar toch nog beter dat wat de gemiddelde artiest in die tijd uitbracht. Like a Rolling Stone en Minstrel Boy met de leden van The Band klinken live lekker rommelig zoals ik van ze gewend ben. Top nummers.

Zoals eerder gebeurde met albums van Dylan kreeg deze bij verschijnen gemengde kritieken. Het zou onevenwichtig zijn en te overgeproduceerd. Mij bevalt Dylan's aanpak wel. Het klinkt allemaal vol en warm met Changing of the Guards als topper.

...Tench (!)

Staat wat mij betreft op gelijke hoogte met WGW. Dylan terug naar z'n roots. Hoogtepunten Blood in my eyes, Delia en Two soldiers.

Helemaal mee eens, Supersid!

Grappig, ik heb vrijwel dezelfde weg afgelegd als jij. Ben óók via Patty en Emmylou bij hem uitgekomen. En inderdaad, van wat ik tot nog toe van hem heb beluisterd, zit er weinig zwaks tussen. Lekkere 'ouderwetse' Country-rock.